Engel zit tussen de gasten van het hotel

In het theater domineren gewoonlijk de dertigers, de veertigers en de vijftigers. In de nieuwe, jaarlijkse grote amateurproductie van theater De Engelenbak wordt die middenmoot overgeslagen....

Kramer zet in haar liefdevolle komedie de twee groepen aanvankelijk lijnrecht tegenover elkaar. De vijf oudjes uit het stuk brengen de feestdagen door in een goedkoop, afgelegen hotelletje, en betreden als eersten de uitgestorven ontbijtzaal. Aangezien het personeel op zich laat wachten, laten de gasten zich van hun meest klagerige kant zien. Het echtpaar Ada en Hendrik in hun groene jagersjasjes en het pastelgetinte homostel Dic en Cor - ze tonen zich allevier even vastgeroest in echtelijk geharrewar. Alleen Barbara met haar frivole hoedje is in voor het onverwachte.

'In mijn tijd...' begint de oude Hendrik in zijn rolstoel, waarop Barbara brutaal aan zijn tafeltje neerploft. Wat of dat 'in mijn tijd' inhoud. 'Toen wij nog leefden', verduidelijkt Hendriks echtgenote Ada afgemeten. 'Dan zit ik zeker in de hemel', roept Barbara, verbijsterd over zo'n gebrek aan levenslust. Haar woorden krijgen verderop in het stuk pas echt betekenis. Als het kille hotel wordt opgewarmd door de paradijselijke band die plotseling ontstaat tussen de twee leeftijdsgroepen. En blijkt dat zich onder de hotelgasten een afgezant van het engelenrijk bevindt.

Die verandering treedt niet in met de komst van de vijf jongeren die voor één keer het personeel moeten vervangen. Het aardige is namelijk dat Kramer en de spelers de jongeren precies zo egocentrisch en vastgeroest neerzetten als de ouderen. Blijkbaar heeft leeftijd niks te maken met zaken als wijsheid, flexibiliteit en inlevingsvermogen.

Zonder dat de voorstelling plat wordt, kunnen de amateurspelers zich vasthouden aan de kenmerken van hun typetjes. Kramer heeft scherpe contouren geschetst voor de personages, en de rust in haar regie geeft ruimte aan de ongekunstelde aanwezigheid van de tien spelers. Het tempo ligt wat laag voor een komedie, maar de grappen komen allemaal aan. En dat deze verzameling verschillende gezichten - de een glad, de ander gegroefd - elkaar uiteindelijk vindt in een viering van het leven en de dood, maakt Het Paradijs uiteindelijk heel ontroerend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden