'Eng? Tom Hanks, die is eng!'

'Een Jerry Springershow voor intellectuelen', zo is Korine's nieuwe film julien donkey-boy wel genoemd. Die mensen hebben niet goed gekeken volgens de Amerikaanse regisseur....

'Het maakt mij niet uit hoeveel mensen mijn films zien. Zolang de mensen die ze willen zien ze maar kunnen zien. En zolang ik maar films kan maken zoals ik het wil. Het maken, dat is het belangrijkst. Ik moet films maken. Scheppen, telkens weer.'

Toen hij negentien jaar oud was schreef Harmony Korine (1974, Bolinas Californië) het scenario voor Kids over een aantal promiscue grotestadskinderen; in 1997 maakte hij zijn regiedebuut met Gummo, een overrompelend portret van de gefrustreerde, apathische Amerikaanse white trash. Korine regisseerde videoclips, maakte video-installaties, fotoseries, nam een cd op en schreef het boek A crackup at the race riots, al even non-narratief als zijn films en videowerk.

'Kids is het meest narratieve dat ik ooit heb gedaan. Maar mijn film is dat niet.' Over Ken Park, Larry Clarkes volgende film, gebaseerd op een oud scenario van Korine, heeft hij weinig te zeggen. 'Ik schreef het na Kids, nog voordat de film uitkwam. Ik wens Larry het beste en hoop voor hem dat het een goeie film wordt, maar ik heb er niks mee. Helemaal niks.'

Voor zijn tweede speelfilm, julien donkey-boy, onderwierp Korine zich als eerste Amerikaan aan de regels van Dogma 95, Lars von Triers reddingsoperatie voor de film, die het medium moest bevrijden uit de klauwen van uiterlijk vertoon en voorspelbaarheid van Hollywood. De keuze wekte verbazing; had Korine, die met Gummo een Dogma-film avant la lettre afleverde, dat nodig?

'Voordat ik besloot julien donkey-boy volgens de tien regels van het manifest te maken, zou het zo goed als dezelfde film zijn geworden. Ik viel voor de militante benadering van de Dogma-broeders.' Ook Korine noemt het manifest de redding van de film. 'Dogma betekent een cinematische bevrijding, hoewel je jezelf een aantal beperkingen oplegt. Je wordt gedwongen om anders na te denken. Je moet je op andere momenten met bepaalde zaken bezighouden, omdat je niet kan vertrouwen op trucs in de postproductie, omdat je bijvoorbeeld geen muziek of geluid mag toevoegen.'

Hij gebruikte voor sommige scènes dertig camera's en schoot meer dan 85 uur materiaal, voornamelijk losse scènes met handelingen en beelden die hij eens wilde zien. Verhalen bedenkt hij niet voor zijn films, Korine gaat uit van personages. 'Ik denk niet van A naar B, ik ben niet zo geördend. In het echte leven gebeurt alles ook random, chaotisch, en zie ik ook geen plots.'

De rol van de schizofrene Julien in Julien donkey-boy baseerde hij op zijn oom, die al jaren in een inrichting zit. 'Aanvankelijk was ik van plan hem zelf op te voeren. Ik heb hem bezocht met verborgen camera's en wilde het materiaal in de film verwerken. maar het werkte niet. Hij is zo'n sterke persoonlijkheid, dat het te veel afleidde.'

Nu wordt de schizofreen gespeeld door acteur Ewen Bremner, een vriend van Korine. 'Omdat ik hem ken, wist ik wat hij kon. Dat zei me meer dan zijn films, hoewel ik hem in Naked wel goed vond.'

In de Amerikaanse pers werd zijn film, waarin een drummer zonder armen wordt opgevoerd en een man die een pakje brandende sigaretten in zijn mond laat verdwijnen, een freakshow genoemd, 'een Jerry Springer Show voor intellectuelen'.

Korine kan zich er zich druk om maken. 'Als iemand dat vindt, prima. Maar als je goed naar de film kijkt, als je goed kijkt hoe de personages er uitzien en hoe ze worden gefotografeerd, dan valt er op emotioneel niveau veel te ontdekken. Eng? Tom Hanks, die is eng! Mijn personages zijn echte mensen.'

Naar eigen zeggen heeft Korine maar een keer gezondigd tegen de Dogma-regels: de miskraam van Chloë Sevigny, met wie hij een knipperlichtrelatie onderhoudt, was niet echt. 'Ik kon Chloë moeilijk zwanger maken voor mijn film. Ik heb mijn zonde netjes op papier gezet en met mijn film meegestuurd aan de Dogma-mannen. Vervolgens ben ik op mijn knieën gevallen en heb ik om vergeving gevraagd', lacht Korine. 'Soms moet je de regels overtreden.'

Regels overtrad hij ook voor zijn volgende project, Fight Harm. Korine liet zich op straat volgen door een cameraploeg en maakte ruzie met mannen die groter waren dan hij. 'Ik daagde ze net zo lang uit tot ze begonnen te slaan.' Het had een film moeten opleveren die uit louter gevechtsscènes zou bestaan. 'Puur beeld.'

Maar toen hij een aantal keer in elkaar was geslagen en geconfronteerd werd met de juridische complicaties, hield Korine het voor gezien. 'Na negen gevechten had ik minder dan twintig minuten film. Ik had er dus nog meer dan vijftig nodig. Daar had ik geen zin in. Misschien maak ik er een korte film van.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden