Ending, Rappaport, Natter

Een dan hier nog een vrouwenhardloopboek, twee mannenboeken, vier prinsessenlevens, een verhandeling over de onaantrekkelijkheid van atheïsme en andere net verschenen titels.

Beeld x

Vier boezemvrienden op de motor naar Italië, dat betekent stoere taal: 'We drinken cappuccino met slagroom en eten een germknödel. Zo'n lauwwarme deeghap met die zoete meuk is best goor, maar wel lekker lokaal.' Tv-journalist en fervent motorrijder Rick Nieman (1965) is niet de eerste die te kennen geeft Ventoux (2013) van Bert Wagendorp goed gelezen te hebben. In zijn roman Altijd Viareggio gaat het dus om motorvrienden, die op gevoelige momenten echte gevoelens hebben: 'Ik mailde terug dat ik er bij zou zijn. En moest toen, ineens, onbedaarlijk janken.'

Beeld x

Een eigen land

Ibiza in de jaren tachtig, daar weet Esther J. Ending (1972) alles van af, want haar eerste achttien levensjaren woonde ze daar. In haar derde roman Een eigen eiland is de jonge Marianne gefascineerd door een Guardia Civil, Ramiro, nadat die haar niet bekeurde terwijl ze zonder rijbewijs op de 125CC Bultaco van haar vader zat. Die vader zit in Liverpool in de gevangenis en haar hippiemoeder Madresh wil een kliniek beginnen voor mensen met verslavingen. Eén probleempje: ze heeft geen financiers. 'Misschien zou jij met de vader van een van je vriendjes kunnen praten? Of een van de vriendjes van je vader.'

Beeld x

Remington

Een zoon haalt zijn vader, een belezen dichter in een driedelig kostuum, op uit Hamburg, waar hij ooit werd geboren en nooit is teruggeweest. Zijn handen trillen. Hij vraagt zijn zoon of die zijn vlinderdas wil strikken. Het wordt een gedenkwaardige terugreis, in Remington, de derde roman van Bert Natter.

Beeld x

Voor HP/De Tijd maakte journalist, wielerfanaat en schrijver Martin Bons jarenlang de rubriek Zelfportret, die eigenlijk helemaal was opgebouwd rond de vraag 'bent u monogaam'. In Deweg omhoog beschrijft Bons zijn leven, en dan met name zijn pogingen daarin een stijgende lijn aan te brengen: uit het arbeidersmilieu van zijn ouders naar omhoog. 'Het was mijn droom om groots en meeslepend te leven. Studeren in Amsterdam. Wonen aan een van de grachten. Boeiende mensen ontmoeten.' Dat doet hij aan de hand van de 21 bochten van de Alpe d'Huez, die allemaal van hem de naam kregen van een bekend- of beroemdheid (Bill Clinton, Cor van Hout, Vera Keur) om in de epiloog te constateren dat lang niet alles wat hij wilde is gelukt - ook niet het beklimmen van de Alpe in minder dan een uur - en dat dat niet erg is. 'Ik vind fietsen in de bergen leuk. De Alpe voor de zestigste keer beklimmen: ja, daar word ik gelukkig van. Zo zit ik blijkbaar in elkaar.'

Voor haar roman Drie sterke vrouwen kreeg Marie NDiaye (Pithiviers, bij Orleans, 1967), die in Berlijn woont en in het Frans schrijft, de Prix Goncourt en de Europese Literatuurprijs. De opvolger heet Ladivine, naar de naam van de dochter van de hoofdepersoon Clarisse Rivière. Maar het is ook de naam van haar moeder, die anders dan Clarisse doet voorkomen, niet dood is maar een arme schoonmaakster in Bordeaux. Een machtige roman, concluderen de vertaalsters Jeanne Holierhoek en Nini Wielink zelf alvast in het nawoord.

Beeld x

De schoonheid en de troost van een wereldbeeld zonder god

Onder wetenschappers is atheïsme populair - neurowetenschapper Sam Harris, cognitiewetenschapper Daniel Dennett, evolutiebioloog Richard Dawkins en andere 'nieuwe atheïsten' leggen in hun boeken graag uit waarom zij religie beschouwen als een gevaar voor de wereld. Maar nog altijd zijn er wereldwijd veel meer mensen die wel in een God geloven. Atheïsme is domweg niet aantrekkelijk, schrijft Waldo Swijnenburg (atheïst) in De schoonheid en de troost van een wereldbeeld zonder God: 'De eerste reden voor de impopulariteit van atheïsme is dat de aanhangers ervan het bestaan van God ontkennen, maar verder weinig doen om een goddeloos wereldbeeld tot een aantrekkelijk alternatief te maken.' Swijnenburg pleit voor een kleurrijk en meer positief atheïsme.

Beeld x

De gezusters Romanov

Een eeuw geleden waren Olga, Tatjana, Maria en Anastasia Romanov nog de meest gefotografeerde en besproken prinsessen van Europa. De dochters van de laatste Russische tsaar Nikolaas II werden met de gehele hofhouding vermoord in de nacht van 16 op 17 juli 1918. Helen Rappaport reconstrueerde op basis van brieven en dagboeken hun levens in De gezusters Romanov. De verloren levens van de dochters van tsaar Nikolaas II.

Beeld x

Running like a girl

'Hardlopen is vreselijk. Het voelt onnatuurlijk en onnodig, en het doet pijn. Het is kil en zwaar en keihard', schrijft Alexandra Heminsley in Running like a girl. Jarenlang leek hardlopen haar een straf, 'de boete voor dat halve glas witte wijn en die vier blokjes chocolade', maar uiteindelijk ging ze voor de bijl. Hoe dat kan en wat er toen allemaal gebeurde staat in het boek.

Beeld x
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden