En wie betaalt de werklozen?

De ingezonden brieven van dinsdag 5 mei.

Windmolenfunderingspaal bij Sif in Roermond. Beeld Io Cooman

Brief van de dag: En wie betaalt de werklozen?

Meer doen met minder middelen, het speelt een hoofdrol bij de productie van onderdelen van windmolens in Roermond, lees ik (Economie, 4 mei).

Hoe werkt de doelmatigheid bij deze producent? De helft van het personeel heeft een tijdelijk contract en wordt weggestuurd als er onvoldoende werk is. Waar leven die mensen dan in de tussentijd van? Eerlijk gezegd, dat weet ik niet, zegt de directeur van Sif, specialist in windmolenfunderingen. Als ze geen ander werk vinden zullen ze ongetwijfeld een uitkering aanvragen. Hun goed recht.

Maar hoe doelmatig worden die windmolenbuizen dan geproduceerd? Deze 'doelmatigheid' is, als zo vaak, het afschuiven van kosten naar een andere partij die er geen verweer tegen heeft. In de offerte voor de windmolenbuizen uit Roermond komen de kosten voor die uitkeringen niet voor. Maar wie betaalt ze dan? Dezelfde overheid die voor de laagste offerte voor windmolenbuizen kiest voor het bedrijf dat gebruikmaakt van de Nederlandse sociale wetgeving.

Wellicht was er ook een offerte van een bedrijf dat die mensen wél in dienst houdt in mindere tijden. Die offerte viel af, omdat de kosten voor de uitkeringen van de 'flexwerkers' uit een an der potje worden betaald en dus niet worden meegerekend bij de beoordeling van de offertes.

J. Goes, Rotterdam

De overige brieven uit de Volkskrant van vandaag

Britse verkiezingen, ach

De betrekkelijke desinteresse hier te lande voor de Britse verkiezingen van 7 mei komt ons zaterdag op een stevige uitbrander van Bert Wagendorp te staan. We hebben ons in onze kleinheid opgesloten en de grote wereld zou vooral ons wantrouwen wekken.

Ho, ho. Als ik de verslagen mag geloven, zijn de Britten zelf evenmin gefascineerd door het gehannes van Cameron, Miliband, Clegg en Farage... 'Ik verander van zender zodra de politiek ter sprake komt', zegt een kiezer kenmerkend (Ten Eerste, 2 mei). Nicola Sturgeon mag dan charismatisch zijn, ze is wél de vertegenwoordiger van de middelpuntvliedende krachten in de Britse politiek.

De Tony Blair van weleer is ver te zoeken, Boris Johnson wacht nog in de coulissen. Geen wonder dus dat de Britten ons voorlopig niet inspireren de eigen benepen besognes in breder perspectief te zien.

We're deeply sorry, Bert.

A. Lammers, Otterlo

Rijks per rolstoel

Teleurstellend 'ons nieuwe Rijks'. Op gewone dagen is het al moeilijk om met mijn partner in de rolstoel door het museum te navigeren (slechts 1 kleine lift), op deze hoogtijdagen hoeven we al helemaal niet te gaan. Op rolstoelhoogte zie je dan alleen de achterkanten van de andere bezoekers en die zijn minder fraai dan Rembrandts zelfportret. Het zou sympathiek zijn als Pijbes een speciale avond voor deze bijzondere gasten zou organiseren.

Gerda van Ekris, Leusden

Geen massaal gezang

Robert Vuijsje betrekt in zijn verhaal 'Een massale achteloosheid' onder meer het zingen van een antisemitisch lied tijdens de wedstrijd FC Utrecht-Ajax. Ik deel Vuijsje's verbijstering hierover. De tekst van het betreffende lied is zelfs te gruwelijk om hier nogmaals uit te citeren.

Toch behoeft het betoog van Vuijsje enige nuancering en wel waar het de exacte feiten betreft. Hij schrijft dat 'de supporters van FC Utrecht op de Bunnikside zich tot de supporters van Ajax richtten' (met de gewraakte tekst) en bericht verder dat 'een tribune vol volwassen mensen' deze tekst zong. In werkelijkheid was het 'slechts' een zeer klein groepje supporters dat meedeed aan het zingen van de ronduit smerige tekst. Dat maakt het niet minder kwalijk, het klopt echter niet dat het lied massaal is gezongen.

Maar eigenlijk vind ik het veel erger, dat ik geen kwaad woord heb gehoord over het zingen van het overbekende 'Hamas, Hamas, alle Joden aan het gas', dat tijdens de wedstrijd wel degelijk herhaalde malen door een groot deel van de Bunnikside werd gezongen. Kennelijk is die tekst inmiddels zodanig geaccepteerd dat die niet meer tot verontwaardiging leidt.

Harry van Dam, supporter FC Utrecht, Utrecht

Amerikaanse toestanden?

In zijn column 'Amerikaanse toestanden' stelt Derk Jan Eppink dat de EU hoge importheffingen hanteert op verwerkte cacaoproducten uit ontwikkelingslanden, om de Europese chocolade-industrie te beschermen. Hetzelfde zou gelden voor koffie en ingeblikt fruit. Gelukkig is de werkelijkheid anders.

Voor de minst ontwikkelde landen in Afrika geldt dat er geen tarieven gelden: al hun producten, van grondstof tot eindproduct, kunnen tariefvrij naar de EU worden geëxporteerd. Door een aantal Economische Partnerschapsakkoorden (EPA's) geniet daarnaast ook een groot aantal andere Afrikaanse landen tariefvrije export naar de EU.

Daaronder grote cacaoproducenten als Ghana, Ivoorkust en Kameroen. De stelling van Eppink dat Europa met durf naar TTIP moet kijken, kan ik van harte onderschrijven, zeker als het gaat om effecten voor ontwikkelingslanden. Het akkoord moet het ook voor ontwikkelingslanden eenvoudiger maken naar de EU en de VS te exporteren.

Lilianne Ploumen, minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking

Dief van eigen portemonnee

Ja het is niet gemakkelijk om het roer om te gooien bij de ouderenzorg. Ouderen zijn erg verwend de afgelopen jaren (Ten eerste, 2 mei). Alles kregen ze gratis, ook al konden ze het zelf betalen. Ik kende ouderen met eigen huizen en goede pensioenen die van alles aanvroegen, traplift, verhoogde wc's, scootmobiels, gehoorapparaten en nog veel meer.

En als ik dan vroeg of ze dat niet zelf konden betalen keken ze heel verbaasd en zeiden: 'Dan ben je een dief van je eigen portemonnee. Het roer omgooien kost tijd. Gemeenten hebben het er moeilijk mee. Maar eigen verantwoordelijkheid moet aangemoedigd worden. Waarom niet verhuizen als je geen trappen meer kunt lopen?

J. de Wit, Nijmegen

Ha, schrijver op tv

Waarom is mediatraining voor auteurs zo'n taboe, vraagt Hanna Bervoets zich af. Of het een taboe is, dat betwijfel ik. Maar wel weet ik dat ik tegenwoordig op schrijvers-interviews hetzelfde reageer als op interviews met politici: laat maar zitten, het gaat om tot niets verplichtende verkooppraatjes waarvan je je bij de door de trainer geadviseerde 'leuke anekdote' kunt afvragen of die niet met het oog op een betere verkoop uit de grote duim van diezelfde trainer komt.

'Moet zeker weer een boekie verkocht worden' roepen wij thuis als we weer eens een auteur op het scherm ontwaren.

Ron van den Berg, Monnickendam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden