En weg vaart Senta’s bootje

Het zijn levende doden, de drie zeelieden die hun leven verdoen achter de bar. Ze halen herinneringen op en telkens duikt daarin ‘de Hollander’ op....

Richard Wagner maakte er een opera over: De vliegende Hollander. Op zijn libretto baseert de jonge regisseuse Annechien Koerselman haar gelijknamige voorstelling, al geeft ze het verhaal een andere draai. Gaat het bij Wagner om een driehoeksverhouding: jonge vrouw houdt van kapitein; ze had een verloofde maar die wordt nu afgepoeierd; de vrouw pleegt zelfmoord. Bij Koerselman is er geen sprake van een derde.

De kapitein en de vrouw treden uitzinnig in het huwelijk, maar al snel kan hij geen weerstand bieden aan zijn hang naar vrijheid. Zeven jaar later komt hij terug, ze zijn weer uitzinnig gelukkig, maar zij wil een duurzame liefde en vaart weg. Voorgoed. Dat einde is in Maastricht wonderschoon. We lopen met haar mee naar buiten, ze stapt in een bootje en we zien haar wegdrijven, zingend.

In de tent die voor de gelegenheid langs de Maas is opgezet, kijken we tegen een enorm lange bar aan. Dat is het zeemanscafé waar deze figuren vergetelheid zoeken. In de drank of in de liefde. Tevergeefs, het verlangen naar vrijheid en de hunkering naar een allesverterende liefde, ze blijven elkaar voortdurend dwars zitten. Dit moet wel noodlottig aflopen.

Dat noodlottige is voortdurend voelbaar. Hoe lekker er ook wordt gedold op de bruiloft, hoe niets ontziend de spelers elkaar ook met water besproeien en hoe meeslepend Sophie van de Mol ons als een ceremoniemeester ook door het verhaal loodst. In haar bewerking vraagt Koerselman veel tijd, het duurt lang voordat het verhaal op gang komt en haar eigen tekstbijdragen snijden niet overal hout.

Ze heeft misschien te veel gewild, al is haar poging een statement te doen over onmogelijke liefde te waarderen. De spelers overtuigen: dat Marcel Faber als de Hollander en Trudy Klever als Senta door de liefde aan elkaar gebonden zijn, geloof je meteen. De omringende acteurs hebben het moeilijker. Vooral Léon van der Sanden, regisseur bij Het Vervolg, die zich bij wijze van uitzondering aan acteren waagt.

De voorstelling moet nog groeien. Aan de lieflijke omgeving zal het niet liggen. Ook niet aan de accordeon en de zeemansliederen. Aangenaam zomerspektakel.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden