En veel, heel veel Spaanse peper

Ook al komen we uit de provincie, we wonen al meer dan vijftien jaar in Amsterdam en zijn dus niet van de straat....

Eén belletje maar en dan hadden we gehoord dat Club Inez een openbaar restaurant is met lunches en diners voor normale stervelingen. De cliëntèle op een vrijdagavond in februari beslaat alle generaties tussen twintig en vijftig en alle toonaarden tussen doorsnee en hip.

De zaak zelf is ook van alles wat, een mix van stijlen die telkens verrassingen oplevert. Het begint al bij de glazen buitendeur zonder sponning en de trap omhoog langs een ruwe bakstenen muur. Eénhoog wordt de hoge, lichte eetzaal gedomineerd door een kristallen kroonluchter aan een turkooizen plafond. Zeegroen zijn ook de leren jaren-vijftigstoelen, model ijssalon. Op een podium rechts in een hoek kan een man of vier eten aan de lage bar.

Aan de andere kant van de zaal leiden enkele treden omlaag naar een kleinere ruimte die wel een boudoir lijkt vanwege alle tinten paars, cyclaam en fuchsia op muren en plafond. Hier zijn de stoelen knalroze, gedurfd gecombineerd met strakke houten tafels die steunen op zilverkleurige krulpoten. Oosters afgewerkte ramen, een paar Marokkaanse lampen, tegels met bloemranken en een vensterzitje met leren kussens doen nog vaag denken aan het Pakistaanse restaurant dat hier ooit zat.

Het boudoir biedt uitzicht op de Munt, waar in de loop van de avond steeds meer politieauto's en ambulances langsflitsen, vermoedelijk op weg naar de taxioorlog op het Rembrandtplein. En op de B1-Cinema, die gevelbreed adverteert met hardcore nonstop gay movies en extra gratis live show. Zelf zitten we onder een rode tl-buis, dat komt mooi uit. De tafels staan wat dicht bijeen. We hebben medelijden met het personeel, dat niet goed bij ons kan, en met onszelf, omdat de sigarettenrook van de buren dat wel kan.

De aardige bediening is stuk voor stuk mooi en modern, met zwarte spaghettibandjes en zware décolletés. IPSC staat voor International Private Society Club, vertellen ze vast niet voor de eerste keer. De plannen voor een kunstenaarssalon boven de zaak werden opgeschort vanwege het overlijden van Inez' echtgenoot Peter Giele, de man achter de kort erna teloor gegane uitgaansgelegenheid RoXy.

De toen 28-jarige Giele ontvouwde in 1982 zijn ambities in een interview met Het Parool, dat achterop een aantal menu's staat. De voorkant van de kaart is het terrein van gastvrouw Inez, die zich in de loop van de avond minstens eenmaal prettig met elk gezelschap verstaat.

Hoewel februari al vier dagen oud is, is het januarimenu nog van kracht. Voor 75 gulden is er keus uit drie verschillende gangen of vier voorgerechten. Alles is ook à la carte te bestellen. De kaart is lekker eigenwijs. Geen geteutel over paletjes zus en triootjes zo op bedjes van dit met sausjes van dat, maar een laconieke opsomming van ingrediënten. 'Huisgerookte griet, bietensalade'; 'Visrisotto, kokos, koriander, pompoen'. Een half dozijn oesters is ook mogelijk, de dagsoep is van knolselderij met gerookte makreel en merlijn, en er is een vegetarisch voorafje.

Het bestelde water (8,50 gulden) zit in een blauwe fles van Taunusquelle. Haast nog mooier en vast ook goedkoper is het kraanwater dat we elders in een karaf zien met munttakjes en schijven citroen. Bij de witte huiswijn Libaio, een lekkere Italiaanse Chardonnay/Pinot Grigio, komt wat brood.

Het vega-voorafje valt wat mager uit; het gepocheerde ei met toast en artisjokbodem is prima, maar de salade omvat niet meer dan een pluk verse groene kruiden. De 'kwartel, bospaddestoelenpolenta' smaakt weinig opvallend en de hoop op gegrilde polenta was vergeefs. De 'hazepâté en croute, bloedsinaasappelmarmelade' passen prachtig bij elkaar en van de 'kreeftenravioli, laossaus' had de tafeldame nog wel meer gelust, ook al herinnert het kokossmaakje in de saus haar aan badolie.

De tocht naar het toilet, een etage hoger, leidt langs groene, roze, rode, oranje en paarsblauwe muren. Op de wc biedt een bovenlicht een kijkje in de keuken. Halverwege de trap is het uitzicht op het kookeiland stukken beter. Door een enorm glazen raam zien we hoe de koks onder snoeiharde muziek twee borden opmaken - zó prachtig, hadden we dat maar besteld. Ook in het restaurant lijkt de muziek harder te moeten, juist naarmate de gasten luider praten. Maar dat doen ze om boven de muziek uit te komen, enzovoort.

Uit BSE-overweging bliefde de tafeldame geen mergpijp, maar die prijkt desondanks naast haar ossehaas. Het vlees is wél zoals ze wilde, medium, ook al was daar niet naar gevraagd. De overbuurman is onder de indruk van zijn zeebaars en het begeleidende zachtgeurende gemberbrood. En hoera, ook de twee prachtborden op het aanrecht blijken voor ons: visrisotto met daaromheen als een geschulpte krans een enorme plak gegrilde pompoen. De risotto bevat tijgergarnalen, mooie stukjes zwaardvis en mosselen in de schelp.

En veel, heel veel Spaanse peper. Buiten spatten de vonken van de tramleiding, binnen is het vuurwerk op onze tong. Dat zeggen we pas bij het afruimen. De risotto was erg heet, beaamt de bediening, maar de koks merkten het te laat.

Onze smaakpapillen ook. Die proeven niet meer dat er in de chilimerengue met peren en mascarpone een flinke snuf Spaanse peper zit. Bij wijze van grand dessert bestellen we alle toetjes. Er mag wel wat meer bananensorbet bij de chocoladerumsoep, en bij de 'appel, amandelspijs, brioche' missen we de spijs. Maar de bedenker van de panettonepudding bij de abrikozensorbet verdient een prijs. En achteraf zijn we toch blij met de afgemeten porties.

Inclusief twee flessen Libaio, koffie, en een theezakje dat niet in het prachtige Turkse tulpglaasje past, betalen we met z'n vieren 406 gulden. Horen we nu bij de club? Geen idee. Was het een interessante avond? Ja. En nu naar huis, loungen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden