En Merckx zag dat Schleck goed was

Dinsdag gold Andy Schleck nog als de renner die de ronde nooit zou winnen. Maar in een bloedstollende Alpenetappe liet hij donderdag zien dat hij kandidaat is voor de eindzege.

MÔNETIER-LES-BAINS - Vijf kilometer onder de top van de Col du Galibier steekt Eddy Merckx plots zijn volronde hoofd uit de auto van de koersdirectie. De Belg monstert de zwoegende Andy Schleck en ziet dat het goed is. Zo word je een legende in het wielrennen. 'Zo schrijf je geschiedenis', verwoordde de vijfvoudige Tourwinnaar het.

Jaren later zal het in de Tour nog gaan over de dag dat kleine, vriendelijke Andy alle moed bijeen raapte en op avontuur trok in de Alpen. Op zoek naar het ongewisse, naar iets waar hij nooit de durf voor had gehad om ernaar te reiken. Niet rekenen, niet kijken op de hartslagmeter, maar rijden. Gewoon fietsen zoals fietsen is bedoeld. Zo hard als je kunt.

Oud-renners - ook Eddy Merckx - zeuren altijd dat het wielrennen vroeger veel leuker was, en dat hun opvolgers zo berekenend rijden. Dat als de meters op rood gaan, de benen worden stilgehouden. Keurig op de grens blijven. Deze Tour was er een blauwdruk van.

In de oertijd reed Merckx eens een solo van ruim 100 kilometer over vier Pyreneeëncols en finishte hij met een voorsprong van 10 minuten op de nummer twee. Zoiets had de jongste Schleck ook in zijn hoofd toen die donderdag op 60 kilometer van de streep, op de voorlaatste beklimming van de dag, de col d'Izoard, de aanval koos.

Het was niet voorgekomen sinds de tijd van Marco Pantani dat een klassementstrenner het aandurfde om risico's te nemen en de aanval ook met succes afrondde. In 1998 liet hij de concurrentie achter, 5 kilometer onder de top van de Galibier, en 48 kilometer van de aankomst in Les Deux Alpes. De Italiaan won de Tour.

Alles-of-nietspoging

De jongste Schleck had donderdag geen keuze meer. Het plan zat al dagen in zijn hoofd, hoe hachelijk het door de sterke wind in het dal ook zou zijn. Het moest een alles-of-nietspoging worden. Met dien verstande dat als het niets werd, broer Fränk het commando kon overnemen.

'Ik wilde in Parijs niet als vierde eindigen', zei Andy Schleck, die het ploegenspel van Leopard perfect afrondde. Dat kan nu nog altijd, maar hij heeft in elk geval een beter zicht gekregen op de eindzege in Parijs en hij heeft vooral Alberto Contador verrassend uitgeschakeld als concurrent. De Spanjaard zal over drie dagen geen vierde Tourzege vieren.

Van zijn achterstand op geletruidrager Thomas Voeckler rest nog vijftien seconden. 'Vrijdag gaan we voor het geel', klonk het strijdlustig uit de mond van Schleck.

Dinsdag was hij nog de renner die de ronde nooit zou winnen. De jongste Schleck was een mooiweerrenner, zo een die geen risico's durfde te nemen, omdat hij anders eelt op de ziel zou kunnen krijgen. Hij was leuk, grappig en voorkomend, maar winnen deed hij eigenlijk zelden. Hij leek de kroonprins voor wie geen koning vrijwillig plaats wenste te maken. Hij wilde het niet graag genoeg.

'Als ze de Tour winnen, is dat mooi. Maar zoniet, dan gaan we niet dood hè?', reageerde ook papa Schleck doodgemoedereerd nadat zijn zoons in Gap ver weg leken van de eindzege. Zijn jongste bleek echter bereid ver te gaan. 'Het is lang geleden dat ik mezelf zoveel pijn heb gedaan. Op het einde kon ik niet meer.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden