En het kabbelt maar door over John Cassavetes

Door het vuur voor John is volgens de TROS een verfrissend on-Amerikaans portret van een zeer Amerikaanse kunstenaar: filmregisseur en acteur John Cassavetes (1929-1989)....

Wat daar precies mee wordt bedoeld, is onduidelijk. Het portret werd gemaakt door Dominique Cazenave en Doug Headline, over wie de Internet Movie Database weinig meer vertelt dan dat ze Amerikaans zijn en in '95 Anything for John maakten.

Anderhalf uur duurt hun hagiografie, dus geen uur zoals in de gidsen staat. Geen nood; wie het laatste halfuur niet opneemt, mist niks. De gevoelslengte is sowieso een uur of drie.

Door het vuur voor John kabbelt maar door - dan weer een pratend hoofd, dan weer een fragmentje -, maar veel wijzer word je er niet van. Oude vrienden, acteurs, actrices, producenten en regisseurs vertellen hun favoriete anekdote, een bijzondere herinnering of over hun favoriete scène.

Glamourfotograaf Sam Shaw weet nog dat ze competities hielden wie de lekkerste spaghetti kon maken. En dat acteur Ben Gazzara de winnaar was. Hij stond soms vier uur in zijn eentje in de keuken. Gazzara zelf vertelt dat Cassavetes door het werk zijn beste vriend is geworden. Producent Al Ruban voegt eraan toe dat hij nooit meer iemand heeft ontmoet als Cassavetes.

Regisseur Samuel Fuller doet wel een korte poging iets over de films van Cassavetes te vertellen. Ze hadden een hart. Zijn films raken je. Actrice en weduwe Gena Rowlands vertelt nog maar eens dat haar man zich nooit thuis voelde in het studiosysteem. Wie in Hollywood betaalt, beslist. Dat was een onaangename gewaarwording.

Cassavetes maakte liever films met zijn eigen geld. Hij werkte zes maanden aan Faces. Niemand, voor of achter de camera, kreeg betaald. Maar het was het waard, vond acteur Peter Falk. 'Ik begreep nooit een woord van wat hij zei, maar John was zeer inspirerend. Het ging hem niet alleen om geld en roem. Dat zag ík zelfs.'

'Hij gaf veel. Daarom vertrouwde je hem. Hij wist wat het was om te acteren. Hoe kwetsbaar je je opstelt. Hoe belachelijk je jezelf soms kunt maken', doet acteur Seymour Cassel er nog een schepje bovenop. 'Maar hij gebruikte niks in de montage waar acteurs niet van hielden, waar ze niet goed op stonden.'

En dat gaat zo maar door.

In die anderhalf uur kunst omdat het moet had de TROS beter Faces (1968) of A Woman Under the Influence (1974) kunnen uitzenden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden