En de Libris Literatuur Prijs gaat naar...

Op basis van het juryrapport voorspelt Arjan Peters wie maandagavond de Libris Literatuur Prijs zal winnen.

Confetti uit een partypopper. Beeld Lisa Klaverstijn & Marie Wanders

Best een uitdaging, noemde Janine van den Ende op 20 maart het juryvoorzitterschap van de Libris Literatuur Prijs, die maandag in het Amstel Hotel te Amsterdam wordt uitgereikt. Dat de jury het niet makkelijk vond uit 207 titels te kiezen, bleek wel wel uit het nominatie-rapport. In de consternatie heeft een viertal goede romans uit 2016 de shortlist niet gehaald: Onheilig van Roos van Rijswijk, Kwaadschiks van A.F.Th. van der Heijden, Van vogels en mensen van Margriet de Moor en De verzoening van outsider R.A. Basart.

Ook jurylid en Groene Amsterdammer-recensent Kees 't Hart is het zegenrijke ouwehoeren van de laatste ontgaan. In plaats daarvan stemde hij in met de nominatie van Zachte riten van Marja Pruis, de literatuurredacteur van de Groene bij wie Kees zijn stukjes inlevert. Misschien hoort dat zo, heeft de goedzak gedacht, nadat Groene-redacteur Joost de Vries vorig jaar hetzelfde boek voor de ECI Prijs nomineerde.

Het juryrapport is dermate vaag over Zachte riten ('er sluimeren vele perspectieven', 'in haar diepgaand verhaal lopen vele parallelle lijnen'), dat we Pruis kunnen afschrijven. Hetzelfde geldt voor Schuld van Walter van den Berg waarin de personages die leven 'op de rand van - of eigenlijk net erover - de criminaliteit' er maar niet in slagen hun gevoelens onder woorden te brengen. Jammer dan.

Arnon Grunberg (Moedervlekken) een 'scherp observator' noemen, is zo flets dat het bijna beledigend wordt. 'Hij boort diep in de lagen van zorgzaamheid en onmacht.' Laat Arnon maar boren.

Bij Lize Spit (Het smelt) gaat het alweer fout: 'De dreiging van verlaten boerenerven, donkere fietswegen of verzengende zomerluchten spelen nadrukkelijk een rol in het verhaal.' Voor de jury is ook foutloos Nederlands best een uitdaging.

Cowboylaarzen

Afgaande op het nominatie-rapport zal het gaan tussen Jeroen Olyslaegers (Wil) en Alfred Birney (De tolk van Java). Olyslaegers laat een oude man rekenschap afleggen van zijn rol bij de bezetting van Antwerpen, terwijl hij 'ongenadig met zichzelf in debat' gaat. De hoogste lof is voor Alfred Birney, die met De tolk van Java zowel een vader-zoonroman schreef als een terugblik op de wrede periode 1945-49 in Nederlands-Indië. Het is het boek van Birneys leven.

Jeroen Olyslaegers kan op 14 mei ook nog de Fintro prijs winnen. Birney echter kun je maar één keer bekronen: nu, op zijn 65ste. Als ik me niet vergis, kan hij zijn cowboylaarzen vast poetsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden