En dan gaat Terpstra van 'bum stikkie di bum...'

Elke week is het koers. Vaak ver weg, soms in Nederland. Wat komt er bij kijken? Hoe wordt wielersport buiten de topwedstrijden beleefd? Iwan Tol belicht de Eneco Tour zeven dagen lang vanuit zeven gezichtspunten. Slot: de winnaar.

Niki Terpstra met in zijn wiel Oliver Nasen op de Kapelmuur tijdens de slotetappe van de Eneco Tour van Bornen naar Geraardsbergen.Beeld anp

Daar staat, op de hoogste trede van het ereschavot, Niki Terpstra. Holle ogen in een vriendelijk gezicht. Witte leiderstrui om de schouders. Hij heeft zojuist de Eneco Tour gewonnen. Terpstra kreeg zondagmiddag precies wat hij wilde: regen.

Hoe slechter de omstandigheden, hoe beter Niki Terpstra presteert. Het zit hem deels in de genen en deels heeft hij die eigenschap opgebouwd in talloze trainingsritten in de buurt van zijn woonplaats Assendelft, net boven Amsterdam. Waar de meeste renners verhuizen naar België, om heuvelop te kunnen trainen, is hij Noord-Holland trouw gebleven. Vader en moeder wonen om de hoek, zijn vrienden ook. Wel zo gezellig.

Terpstra had een doel gemaakt van de Eneco Tour, al vanaf het moment dat duidelijk werd dat hij deze zomer geen Tour de France hoefde te rijden. Dan maar pieken in het najaar.

Dinsdag reed hij een uitstekende tijdrit in het centrum van Breda, vrijdag eindigde hij met Etixx Quick Step in Sittard als tweede in de ploegentijdrit, de discipline die alleen BMC in het peloton nog beter beheerst. Zondag maakte Terpstra het karwei in Geraardsbergen koelbloedig af, ook omdat klassementsleider Rohan Dennis op de gladde, Vlaamse wegen onderuitging.

Terpstra niet. Die plaatste de beslissende demarrage bij de tweede doortocht op de Muur van Geraardsbergen. Het moest daar, zo zei hij na afloop met een stalen gezicht, maar met ondeugende ogen, van 'Bum stikkie di bum stikkie di bum stikkie di bum' gaan. Het zijn regels uit Maximum Overdrive van 2 Unlimited. De verbouwereerde tv-verslaggever ging stug verder.

Zo ging het in 2014 ook, toen Terpstra Parijs-Roubaix won en zonder met zijn ogen te knipperen hele strofes uit Als je wint, heb je vrienden van Herman Brood en Henny Vrienten oplepelde tijdens het flashinterview na afloop.

Niki Terpstra valt zijn ploeggenoot Bob Jungels in de armen na het winnen van de Eneco Tour.Beeld anp

Veel toeschouwers hadden de weersvoorspelling niet zo goed bestudeerd als Terpstra. Ze stonden in korte broek langs het parcours. Greg van Avermaet, de Belgische olympisch kampioen, groeide een paar kilometer van startplaats Bornem op, in Hamme, aan de andere kant van de Schelde. Hij keek bij de start naar boven, zag een staalblauwe hemel en wist het zeker: zo zal het blijven. Niet dus.

Met 27 seconden achterstand begon Terpstra aan de laatste etappe. Die achterstand slonk snel toen hij met de Belg Oliver Naesen en de bonkige Noor Edvald Boasson Hagen de benen nam. In de achtervolgende groep hoopte Peter Sagan tevergeefs op steun. Hoofdschuddend constateerde hij dat hij er moederziel alleen voor stond.

Terpstra kwam als tweede over de streep, achter Boasson Hagen. Direct daarna balde hij zijn vuist: bínnen! Om iets voor vijven stond hij tijdens de huldiging naast de Slowaakse wereldkampioen Peter Sagan. Leek het nou zo, of keek Terpstra een tikkeltje begerig naar diens regenboogtrui?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden