Emmer

Je moet paal en perk mogen stellen

raai hoor, al die staatsieportretten van onze koning. Maar het echte portret van Willem-Alexander is natuurlijk al gemaakt door Sander van de Pavert.


Koning Willy.


Vleiend is dat portret niet, maar wel grappig. Als Willy en z'n vrouw weer eens in Lucky TV zitten, spoelen wij het filmpje minstens drie keer terug. Even later voorspelt Gerrit Hiemstra windstoten en snerpt Suzy: 'Haai iesss gèèèk!' 'Max', sus ik de zaak, 'laat die protocolfascist gewoon z'n werk doen, ja. Gekkigheid.'


Tijdens contemplatieve boswandelingen vind ik het zielig voor Willem-Alexander en Máxima. Die ongein de hele tijd. En zij er maar boven staan. Van de Pavert uitstorten boven zee is geen optie, er heel voorzichtig iets van zeggen eigenlijk ook niet. Elkaar in plat Haags de wet op majesteitsschennis voorlezen - meer rest de Oranjes niet.


Ik moest aan ze denken toen ik van de week naar Jacky Brown zat te kijken, de meest vreedzame Tarantino. Hoogtepunt is de scène waarin een of ander loeder het bloed onder Robert De Niro's nagels vandaan haalt - zuigen, zuigen, zuigen, tot De Niro eindelijk zegt: nog één woord. En als dat woord komt, pakt hij zijn Glock en schiet haar dood.


Tja.


Tussen Tarantino en het 'moderne koningschap', ook wel: het echte leven, zit een gedicht van Elsschot over wetten en praktische bezwaren. Toch bestaat er iets als het recht op ontploffen. Dat het mooi is geweest. De pesterijen beu. Zolang er geen 'Badr Hari' op de emmer staat, kan zo'n laatste druppel ronduit ontroerend zijn. Onlangs diepte mijn broer een voorbeeldje op uit zijn, mogen we wel zeggen, stuwmeer aan anekdotes.


'Het was op mama's verjaardag', begon Mike, 'de volwassenen zaten binnen, wij zaten onder het zonnescherm, en jouw vriendinnetje uit die tijd...'


'Vivian?'


'Ja', zei Mike. 'Vivian. Ze vroeg me of míjn vriendinnetje uit die tijd...'


'Monique?'


'Ja', zei Mike, 'en nu je kop houden. Vivian vroeg me of ik het goed vond als Monique topless zou zonnen. Ik was 18, Peet, en je weet dat ik een jongen ben met een rijk geschakeerd gevoelsleven. Dus ik zeg: 'Ja, natuurlijk mag Monique dat, al weet ik niet of ik het leuk vind.'


'Wat?' zei Vivian. 'Horen jullie dat? Mike vindt het niet goed dat Monique topless zont.'


'Nee, dat zeg ik niet, ik zeg dat ik niet weet of ik het leuk vind.'


'Waarom mag ze dat niet? Jongens, Mike verbiedt Monique topless te zonnen.'


'Wat eigenlijk niks voor Vivian was', zeg ik.


'Jij deed lekker mee, Peet.'


'Urenlang zeker.'


'Weken.'


Enfin, uiteindelijk sjokte mijn broertje - de arme jongen had die tieten zelf nog amper gezien - met slepende mondhoeken het huis in en ging helemaal achter in de huiskamer een Suske en Wiske zitten lezen.


'Even later komen jij en Vivian binnen en hoor ik jullie nog een keer hetzelfde zeggen - maar nu tegen iedereen. Dat zelfs oma dacht dat kleine Mike voor de burka was.'


De afloop is familiegeschiedenis. Mijn broertje zwol op van woede. En daar stampte hij de voorkamer in, groen als Lou Ferrigno in z'n gescheurde spijkerbroek. 'IK VIND HET GODVERDOMME ALLEEN MAAR NIET ZO LEUK!' schreeuwde hij, en verdween woest huilend naar zijn slaapkamer. Wat helemaal niet zo raar was, feitelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden