Els

HET was een en al hulstvrede, dennengeur en kaarsenschijn geweest, tot ze aan tafel gingen, en één van de kleinkinderen aan het veelbelovende gastmaal per ongeluk de net ontkurkte, volle fles wijn omstootte....

'Niet erg! Niet erg', repte mevrouw Borst zich naar de keuken, en terwijl ze terugkwam met twee papierrollen en de zich snel over het hagelwitte laken verspreidende natte vlek begon te deppen, bleef ze roepen: 'Niet erg! Helemaal niet erg! Absoluut niet erg'

Ze was al halverwege toen ze rondkeek langs het geschrokken gezelschap en het van boosheid vertrokken gezicht van haar oudste zoon zag.

'Niet erg?', wist hij er ondanks zijn woede uit te brengen. 'Dit is verdomme nog aan toe de duurste Meursault die ik ooit voor je heb meegenomen, en jij noemt dat niet erg?'

'Helemaal niet erg', probeerde ze, kalm als altijd, te glimlachen.

'Wanneer vind jij goddorie eindelijk eens iets wel erg?', liet hij zijn ongenoegen nu de vrije loop. 'Komt er nou nooit een moment dat je met je vuist op tafel slaat? Dat je dat rotkind naar bed stuurt? Dat je optreedt? Dat je laat zien dat je niet altijd bereid bent de boel te redderen? Dat je niet over je heen laat lopen?'

'Het is al bijna droog', stelde ze zo stoïcijns mogelijk vast.

'Wijn opgedroogd, prestige opgedroogd, aanhang opgedroogd, partij opgedroogd', mengde een zeker sarcasme zich onmiskenbaar in zijn slechte humeur.

Met haar moederlijkste blik zocht ze de kerstverzoening.

'We zouden tot zaterdag niet over politiek praten', zei ze.

Maar bij hem moest het er ineens uit.

'De mensen hebben toch gelijk', verhief zich zijn stem, 'als ze zeggen dat jij nooit tegen Kok en Bolkestein op kunt? Die twee zullen aan één stuk door een fles wijn omgooien, en jij maar op en neer naar de keuken met twee rollen papier volhouden dat het helemaal niet erg is! Tot 6 mei aan toe deppen - zou D66 dat niet langzamerhand vernederend moeten vinden?'

Ze slikte even, bleef in de plooi en zei:

'Je weet wat de voorzitter van D66 heeft gezegd: het is Els and nobody else.'

Misschien had ze hem juist daar niet aan moeten herinneren.

'Dat omhooggevallen stuk onbenul', kwam het eigenlijk nu pas goed in hem los. 'Dat ding dat op een congres kleuterliedjes zingt. Dat denkt dat hij met Monique van de Ven is getrouwd. Dat woordspelingen lanceert waarvoor jij en ik ons zouden generen als ze bij ons opkwamen. Dat een nagel moet zijn aan Hans van Mierlo z'n doodkist. Dat honderd maal erger is dan die Helgers, want van het CDA wist je dat het mediocre christenen zijn.'

Ze zweeg even, gebaarde naar het tafellaken, richtte zich tot haar gasten:

'Laten we gaan eten. Het is misschien een beetje vochtig. Sorry.'

De zoon keek de tafel langs.

'Hoor je wat ze zegt?', vroeg hij. 'Ze zegt sorry. Alsof zij die wijn heeft leeggegoten. Dat is ook wat er gaat gebeuren: zij moet straks de kastanjes uit het vuur halen voor dat domme mens Sorgdrager, voor die lafbek van Wijers die alleen maar zit te wachten tot hij nóg een keer mag, voor die ijdeltuit van een Nuis, voor meneer Kohnstamm die al een sabbatical year voor zichzelf heeft geregeld en voor Thom de Graaf, die piggofiel, die nog blij mag zijn als hij een zetel haalt, en als hij die niet haalt krijgt zij de schuld met d'r rollen papier.'

Mevrouw Borst keek naar de reusachtige, halfnatte proppen in haar hand, liep ermee naar de keuken, streek bij het terugkomen haar zoon over zijn hoofd, en zei:

'Soms ben je nog erger dan Frits en Wim.'

Iedereen moest opgelucht glimlachen.

'Misschien is dat wel modern', bromde Borst jr. alvorens een slokje boeljon te nemen: 'dat ze je eerst moeten wegschrijven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden