Elliott Sharp's Terraplane

Aan het einde van elke revolutie wacht de blues. Elliott Sharp, de New Yorkse specialist in op muziek gezette fractalberekeningen en chaostheorieën, keert op zijn jongste dubbel-cd terug naar zijn eerste liefde: de blues van Mississippi en Chicago....

Sharps jankende National steel guitar bewijst dat hij zijn Son House en John Lee Hooker kent, maar met een vreemde wending of een ongepast akkoord laat hij horen dat hij geen gewone white boy met de blues is. Ook de teksten van gastvocalisten Dean Bowman en Eric Mingus (zoon van bassist Charles Mingus) gaan net iets verder dan de geijkte blues-sjablonen, al is er een archetypische treinblues, met de oervraag 'How long this train been gone'. Mingus' zang trekt de aandacht: hij heeft geen mooie stem, maar zijn maniakale gestotter in Chemically ('don't wanna be a mumblin' fool') blijft je bij.

Eregast is de grote Hubert Sumlin, de elektrisch gitarist die in de jaren vijftig mooi hoekige partijen bij Howlin' Wolf speelde en hier met wat achteloze riffs een paar nummers op poten zet. Erg hard hoeft de oude meester zich niet in te spannen, dat doen zijn trotse gastheren des te meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.