Column

Elke vrouw is anders, ook al dragen ze allemaal een windjack

Met mijn schoonmoeder naar de Libelle Zomerweek.

Maatje met de kaasmeisjes.Beeld .

Met mijn schoonmoeder volg ik de workshop 'columns schrijven' tijdens de Libelle Zomerweek. De zomer blijft op afstand, er staan koude koppen op het IJmeer maar dat deert de duizenden niet die lang naar de Zomerweek uitkeken en daar nu in rijen arriveren. Zelf had ik ons graag ingeschreven voor de workshops 'zeewier-smoothies maken', 'windlicht decoreren' of 'zo zit dat: de perfecte bh', maar volgens het meisje van de inschrijfbalie mogen we maar één workshop volgen per persoon, en ik wil graag samen met mijn schoonmoeder zijn, want het is ook voor de gezelligheid.

De workshop 'columns schrijven' is een goede keuze. Hij wordt geleid door Wieke, net als Tineke al decennia toonzettend columnist van het blad. Een echte Libellevrouw. Ik vraag haar wat een Libellevrouw is en daar geeft ze wijs geen antwoord op. Ze zegt: elke vrouw is anders, ook al dragen ze allemaal een windjack.

Het is eenvoudig een hooghartige column te schrijven over de Libelle Zomerweek. Je hoeft er maar een workshop zeewier-smoothies voor te volgen en die om te dopen in de workshop Totale Nutteloosheid Van Het Bestaan. Ik heb een ander plan. Een column moet de lezer aan het wankelen brengen, zegt Wieke en ik ben het in alles met haar eens - behalve met de suggestie dat een columnist de waarheid mag verbuigen.

Mijn schoonmoeder heet Henny, maar we noemen haar allemaal Maatje. Ze is geen Libellevrouw, maar stiekem een beetje wel. Ze heeft, net als mijn eigen moeder, haar leven gebouwd op de ingewikkelde nieuwe normen van de vrouwenemancipatie. Met als gevolg dat ze nu permanent op kleinkinderen moet passen om mijn geëmancipeerde gezinnetje voor ontsporing te behoeden. De 45 euro voor twee toegangskaartjes en een parkeerplek heb ik graag voor haar over. Plus de 10 euro voor koffie en koek, want daar beginnen we mee. Let maar op, had Maatje al in de auto gezegd: het is daar allemaal business.

Mijn plan is een column te schrijven over de Libellevrouw als barysfeer van de samenleving. Al die vrouwen bijeen: een gathering van zelfbewuste schoonmoeders en -dochters, een powerhouse van matriarchale kracht. Mantelzorgers, vrijwilligers, vrouwen die met iedereen rekening houden, ook al houdt niemand rekening met hen. Behalve de Libelle.

Maar met een column schrijven gaat het meestal zo: je maakt een plan en daar komt niets van ­terecht. Na een uur al zegt een van die vrouwen tegen me: jij dacht dat het hier om emancipatie ging? Hahahaha!

Zoet bier om 11 uur 's ochtends, 'slechts 3,8 procent!'Beeld .

We wandelen over het festivalterrein, gebouwd op vlonders; het is een aaneenschakeling van kramen met kleinhandel waar de ­Libellevrouwen aanleggen als vlinders. Sjaaltjes voor een euro. Vochtige doekjes, twee voor drie euro. Die zijn best handig, zegt mijn schoonmoeder: er zijn veel verschillende soorten. Vochtige doekjes voor je telefoon, voor je gezicht, voor je vingers, voor de intieme momenten. Ze koopt twee pakjes. Je hebt gelijk, zegt ze daarna: die had ik net zo goed bij het Kruidvat gekocht. Maar je doet het toch, hè.

Ze krijgt een tijdschrift over de overgang aangeboden, Hot Topic, en zegt: kun je dat zien dan? Mijn schoonmoeder is de beste.

Nog voor de middag is het druk bij de kraam waar je Tia Maria kunt krijgen. De man van de groene thee vertelt dat hij 3.500 euro huur betaalt voor een plek van 12 vierkante meter. Hij doet zestig beurzen als deze per jaar. Zie je wel, zegt mijn schoonmoeder. Het is hier gewoon een Primark, maar dan één waar je entree voor moet betalen. Het gaat niet om de Libellevrouw, het gaat om de portemonnee van de Libellevrouw.

Dan begint de workshop.Beeld .

Dan schuiven we aan bij de workshop. Wieke zegt: het moet een persoonlijk ding zijn. Die ­column is van jou. Jan Kruis, vertelt ze ook, de legendarische tekenaar van het emancipatoire Jan, Jans en de Kinderen, noemde columnisten altijd 'coniferen'.

Mijn schoonmoeder schrijft over de Libelle Zomerweek. 'Ze zeiden altijd: dat is oubollig, dat zijn allemaal vrouwen die één keer per jaar een uitje hebben met een beetje zakgeld mee; dat mogen ze dan van hun mannen. Maar ik moet toegeven: het is een succes. Alle vrouwen hebben plezier.'

Daarna eten we voor 12 euro twee broodjes bij de La Place en daarna is de jungle zo vol vlinders dat we er klaar mee zijn. Ik breng Maatje naar de trein en ze kijkt naar de goodiebag die we bij de uitgang kregen. Iedereen ziet nu dat ik op de Libelle Zomerweek ben geweest, zegt ze. Dat is de bedoeling, zeg ik. Allemaal business. Gezellig met z'n tweeën was het wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden