Elke oefening komt op hetzelfde neer: je tilt iets op en zet het weer terug

Al drie weken een fitnessabonnement en nog niet één keer gegaan. Het is niet de eerste keer dat het me overkomt. Herstel: dat ik dat doe. Zoiets overkomt een mens natuurlijk niet, natuurlijk, daar heeft hij een hand in. Weet ik ook wel.

De redenen van de hernieuwde poging zijn drieledig. De eerste is pijn. Pijntjes. Met name mijn rug en nek zeuren en zeiken dat ik te weinig beweeg en dat wanneer ik dat wél doe, dat ik dan de foute spieren gebruik, omdat de goede te slap zijn. Dat gebrek aan goede spieren leer je te onderkennen wanneer je met een laptop om je nek en een kind op de arm je over een fiets buigt om het sleuteltje in het slot te krijgen. De pijn die er dan inschiet (en er niet meer uitgaat) kweekt respect voor de klassieke bewegingsleer. Bekken kantelen en symmetrisch blijven, verdullleme!

De tweede reden is het sneue buikje dat onder mijn kippenborstje woont. Ik vind dat zijn streven naar lebensraum een halt moet worden toegeroepen. Normaliter slinkt hij vanzelf als ik veel werk, van pure zenuwen. Geen dieet is zo succesvol als het stressdieet. Veel ijsberen, weinig eetlust, een verhoogde hartslag en chronische diarree zorgen ervoor dat de kilo's eraf vliegen.

Zoals elk dieet echter, kent het stress-dieet het jojo-effect. Zodra mijn leven in rustiger vaarwater is, kan de boel zich weer lekker ontspannen en krijgt mijn tanige stresslijf zijn bolle knuffelbuikje terug. Aan deze eb en vloed ligt geen enkel beleid ten grondslag, dus moet mijn lijf nu maar weer eens onder curatele worden gesteld.

De derde reden is dat ik sporten lekker vind. Mijn verwaarloosde spieren kirren van genot als ze aan zware dingen mogen trekken, raar maar waar. Onder mijn nek blijkt dan een beer van een vent te wonen, die pas wakker wordt als het bloed pompt en de spieren verzuren en die ondanks zijn branie en zelfingenomenheid, aangenaam gezelschap is, op zijn eigen opgezwollen manier.

Helaas staat tegenover al deze motiverende redenen, de spectaculaire nutteloosheid van de fitnessroutine. In de sportschool komt elke oefening op hetzelfde neer: je tilt iets op en zet het weer terug. Dat was het dan. Er is niets in de wereld veranderd, je inspanning heeft geen enkel spoor nagelaten. Er is geen tekst op papier beland, er is geen idee ontwikkeld, er is niemand vermaakt of ontroerd, er niets gefabriceerd, niets wat kapot was is nu weer heel, niets is verstuurd en niets aangekomen. Het leven is al zinloos genoeg zonder dat nog eens te gaan benadrukken door iets heen en weer duwen of op en neer te trekken. Nog futieler is een loopband: hollen zonder ooit ergens te komen. Een triestere metafoor voor het menselijk streven kan ik niet bedenken.

Als deze inspanningen direct resultaat zouden opleveren, alla. Je duwt en trekt wat en hopla, een lichaam als een schoonspringer. Maar wie werkt en kinderen heeft en geen bijzondere aanleg, zal nooit echt meetbaar resultaat zien. Niet écht. Ja, je kunt in de sportschool een iets groter gewichtje optillen en weer neerzetten. En misschien kun je denken dat je minder hijgt op de trap en 'lekkerder in je vel zit', maar dat is weinig concreet. En wie een paar weken niet traint, is weer terug bij af. Niets geleerd, niets bereikt.

Dus morgen om halfelf heb ik een afspraak met de personal trainer. Dit keer zal alles anders zijn.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.