'Elke dag droomde ik van een gewoon leven'

'Bouchra' is een slachtoffer van eergerelateerd geweld. Ze is opgevangen door hulpverleningsorganisatie Fier Fryslân.

GRONINGEN Op haar 14de zag 'Bouchra' (nu 19) een tv-programma over mishandeling. Het kwartje viel. Het wás niet normaal dat haar vader haar afranselde met een zweep. 'Ik dacht altijd dat het erbij hoorde.'


Bouchra is geboren en getogen in de Randstad; haar ouders komen uit Irak. 'Ik botste vaak met mijn ouders. We moesten een hoofddoek dragen en traditionele kleding. Ik ging stiekem met vriendinnen naar de bioscoop, in tussenuren.'


Haar vader, bang dat ze de familie-eer te grabbel gooide, ging haar controleren. Een keer inspecteerde hij zelfs de inhoud van haar kluisje. Hij ontdekte dat Bouchra via internet een jongen had ontmoet. Hij sloot haar een week op zonder eten. School vertelde hij dat ze ziek was. Maar Bouchra had via haar zus een brief naar buiten gesmokkeld.


De school, argwanend geworden na het kluisjes-incident, schakelde Bureau Jeugdzorg in. 'Toen begon de hel', vertelt Bouchra op haar kamer in het leerhuis, op een geheime plek. 'Die man geloofde mijn vader en dacht dat ik aandacht zocht. Hij stuurde me naar huis. Ik had duidelijk gezegd dat ik in gevaar was.'


Een tijdlang deed haar vader poeslief. 'Ik had de vuile was buiten gehangen, hij wist dat mensen het wisten en dat hij de controle verloor.'


Het werd zomer, het hele gezin vertrok naar Irak. Zogenaamd voor vakantie. 'Maar mijn vader had daar een huis laten bouwen zodat we daar konden blijven. Mijn schuld, zei hij. Ik had me misdragen. Daar werd iedereen voor gestraft.'


's Ochtends moesten Bouchra en haar broers en zusjes naar koranles. 'Verder mochten we niks. Elke dag droomde ik van een gewoon leven.' Al heel kort na het vertrek wist ze: of ik ga weg, of ik pleeg zelfmoord.


Stiekem belde ze haar vriendinnen in Nederland. Die schakelden de school in, die weer andere instanties belden. Zo kon Bouchra vluchten. Ze was toen acht maanden in Irak. Nu is ze vijf maanden bij Fier Fryslân.


Haar vader kwam haar zoeken in Nederland. Hij vond haar niet, maar via een tussenpersoon hebben ze af en toe contact. Bouchra schreef hem een brief. 'Hij zegt dat hij spijt heeft. Maar hij laat zijn dochter jarenlang lijden en heeft dan spijt na één brief?'


Het gaat goed met Bouchra. Ze doet een opleiding, heeft bijbaantjes en vriendinnen. De jongen die ze via internet ontmoette, is haar vriend. 'Ik ben nog steeds moslima. Ik rook niet, ik drink niet. Ik wil een leuke baan en met mijn vriend trouwen. Gewoon een normaal leven. Dat is alles.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden