Elf meeslepende scènes

Nog geen drie jaar geleden ging het Nederlands Blazers Ensemble (NBE) zijn eigen cd-zaken behartigen met het nieuwe label NBELIVE, en inmiddels ligt de tiende titel er al....

Elk project van de blazers is een tijdelijke, maar daarom niet minder innige verbintenis met een of meer muzikale partners. En of de invité nu een Nederlandse componist/jazzklarinettist is (Theo Loevendie) of een zingende altvioliste uit Tsjechië (Iva Bittová), een Afrikaanse blueszanger (Momo Wandel Soumah) of een Ierse elektro-akoesticus (Roger Doyle), het levert altijd iets nieuws op, ook al is het resultaat soms wat incoherent.

Dat laatste is bepaald niet het geval bij Una Odissea, de jubileum-cd waarvoor het NBE een compositie-opdracht gaf aan het Italiaanse duo Accordone, dat bestaat uit tenor Marco Beasley en musicoloog/klavecinist Guido Morini.

In elf meeslepende scènes wordt hier Homerus' Odyssee uitgebeeld in de geest van het gedicht Ithaca van Konstantin Kaváfis: 'Als je op je tocht naar Ithaca vertrekt, smeek dat je weg heel lang mag zijn.'

De zelfs op cd theatrale Beasley, ook bekend van het Nieuwjaarsconcert Si dolce van het NBE in 2000, presenteert het Griekse epos als een 'proces van bewustwording'. Zijn plastische teksten, vol metaforen, zijn er niet minder poëtisch om; hun effect is des te sterker vanuit het gespreide bedje van Morini's composities. Accordone maakt zijn bestaansreden, muziek maken als uitvloeisel van literaire tekst, hier helemaal waar.

Morini's pad ('ik kan gewoon geen moderne muziek schrijven') voert kriskras door de Italiaanse geschiedenis, van Siciliaanse herderszang via Monteverdi naar Nino Rota. Dat Beasley daarbij zingt in het Italiaans, Siciliaans dialect en Middeleeuws troubadoursbargoens draagt nog meer bij aan het kaleidoscopische effect.

Of Una Odissea inderdaad een voorstelling is die 'vierhonderd jaar geleden ergens op het marktplein van een Mediterrane stad opgevoerd had kunnen zijn', zoals de publiciteit meldt, valt te bezien. Niet overal voegen al die klankwerelden even goed.

Soms zijn de overgangen prachtig, bijvoorbeeld wanneer aan het eind van een barokke aria klavecimbelakkoorden hun oplossing vinden in de pianobegeleiding van een hedendaags luisterliedje, maar in de Proloog bijvoorbeeld weet het NBE de mediterrane prikkeling van Beasleys stem razendsnel om zeep te brengen in een bad van plechtigheid. Wanneer er aan het eind van de cd plotseling ook publiek bij blijkt te zijn is dat beeld van het marktplein allang verdwenen.

Maar de muziek staat als een huis, het NBE is razend knap, Beasley is betoverend, en tamboerijnspeler Alfio Antico ook. Hopelijk was dit niet de laatste onvermoede kust waarop de blazers zijn aangespoeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden