Elégie is het waard om voor naar het buitenland te reizen

Dansvoorstelling tovert een parade aan beelden tevoorschijn.

dans

Elégie door Ballet National de Marseille.

Choreografie Olivier Dubois

8/4, Stadsschouwburg Amsterdam.

ballet-de-marseille.com

4 sterren

Hij is al een paar keer een van de highlights van het festival Julidans geweest: Olivier Dubois, het enfant terrible van de eigentijdse dans in Frankrijk. Deze zomer kan hij Amsterdam niet aandoen, daarom nu alvast zijn nieuwste choreografie, Elégie, in 2013 gemaakt voor het Ballet National de Marseille. Een gelukkige zet van Julidans en de Stadsschouwburg; ook deze 'Dubois' is indrukwekkend en totaal eigenzinnig.


Dit keer geen 'gogo-boy' met dildo's, minimalistische paaldans of een toneel vol marcherende naakten die langzaam uit het gelid raken. De extremiteit en het hallucinante liggen nu in het spel met licht en donker. In Elégie zie je meer niet dan wel, maar door haar suggestieve belichting en niet te vergeten dito geluidsdecor, tovert de voorstelling toch een parade aan beelden tevoorschijn.


In de duisternis, met in de verte rommelend onweer, doemt tussen nevelslierten langzaam iets wits op. Het is huid, de huid van een man. Een man die oplicht en weer verdwijnt, voortgestuwd door een pikzwarte kolkende massa, onzichtbare danserslichamen die samen de kracht van de natuur vormen. Dankzij hen lijkt hij over golven te slingeren, tegen rotspartijen te klauteren, door bossen te dwalen. Het is verbazingwekkend echt. Je voelt en ziet het natte groene mos dat er niet is.


Dubois speelt altijd met de grens tussen kunst en kitsch. Hij gaat over de top, maar met het doel iets kwetsbaars, iets onbekends, iets moois aan te raken. Zijn inspiratiebron voor Elégie is wat dat betreft niet vreemd: De Elegieën van Duino, extreem lyrische poëzie van Rainer Maria Rilke - voor de een de puurheid zelve, voor de ander aanstelleritis. Dubois toont Rilke's getormenteerde ziel door zo'n stormachtig landschap uit de romantische schilderkunst neer te zetten volgens de clair-obscurtechniek van Caravaggio en Rembrandt en voegt daar flarden Wagner aan toe. Onze man is beurtelings held en slachtoffer. Dan weer lijkt hij speelbal van de natuur, de goden, zichzelf en wordt hij door de aarde uitgespuwd. Dan is hij de heer en meester die klimt richting hemel.


Deze organische, bewegende sculptuur is wonderschoon, maar je vraagt je wel af wat Dubois er verder mee wil. En vervolgens, net op tijd, tilt hij zijn fascinatie naar een hoger plan: hij herhaalt de choreografie, exact, maar dan met een bijna naakte vrouw. Ranker, soepeler, dierlijker. De mannenheroïek krijgt een kanttekening, wordt bevraagd. Elégie is een retourtje Innsbruck of Düsseldorf zeker waard geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden