Elegante held

'Als je bij de tempels in de woestijn staat, hangt daar een niet voor te stellen stilte. Die geeft een merkwaardige bekoring, die voel je fysiek.' regisseur Paul Verhoeven in de Volkskrant over David Leans ervaringen tijdens het maken van Lawrence of Arabia.

De hoofdrol van Peter O'Toole in het epos Lawrence of Arabia is zó sterk, dat het moeilijk voor te stellen is dat hij niet de eerste keus van de filmmakers was. Toch was de rol van de Brit, die in dienst van het Engelse leger tijdens de Eerste Wereldoorlog de Arabische opstand tegen de Turken organiseert, eigenlijk bedoeld voor Laurence Olivier. Later werd Marlon Brando gevraagd. De nog onbekende acteur Albert Finney zag de film niet zitten. Alec Guinness, die gefascineerd was door de officier, wilde maar wat graag, maar werd te oud bevonden. Daarom werd het O'Toole, die de militair niet alleen heldhaftig maakte, maar hem ook elegantie meegaf. 'Als je nog iets mooier was geweest, hadden ze de film Florence of Arabia moeten noemen', zei schrijver Noel Coward.


Ook onvergetelijk: de entree van Omar Sharif - destijds de enige Arabische acteur in Hollywood - als een steeds groter wordend stipje aan de horizon van de woestijn. De film won zeven Oscars.


Lawrence of Arabia (David Lean, 1962) Eén, 13.30-17.00 uur.


Blues Brothers

(John Landis, 1980) De in Chicago geboren filmmaker John Landis is nog steeds af en toe aan het werk, maar hij was vooral eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, rond zijn 30ste levensjaar, verantwoordelijk voor een paar mijlpalen in de film: (Kentucky Fried Movie, Trading Places, Into The Night) én videoclipgeschiedenis (Michael Jacksons Thriller). Voor zijn films gold dat de echte waardering pas jaren later kwam. Misschien met uitzondering van zijn grootste hit: The Blues Brothers.


Vanaf de allereerste scène, waarin de ene blues brother (Dan Aykroyd) de andere (John Belushi) uit de gevangenis haalt en direct gezeik krijgt over de kwaliteit van de gestolen politieauto waarin ze rijden, dendert de film ruim twee uur voort met absurde scènes waarin de broers hun band bij elkaar proberen te krijgen voor een benefietconcert voor het weeshuis in Chicago waarin ze zijn opgegroeid. En met onzinnige achtervolgingen die alleen maar gemaakt lijken omdat het zo ontzettend leuk is om een goeie achtervolging in elkaar te draaien. En vooral met aanstekelijk swingende muzikale intermezzi, die stuk voor stuk geschiedenis schreven, met hulp van grootheden als James Brown, Aretha Franklin en Ray Charles.


Arte, 20.15-22.20 uur.


Chéri

(Stephen Frears, 2009) Het is regisseur Stephen Frears zelf die zijn film Chéri opent en aan elkaar praat. Vlot introduceert hij de hoofdrolspelers uit zijn als kluchtig liefdesdrama gepresenteerde verfilming van het werk van de Franse romanschrijfster Colette.


Met aan de ene kant Michelle Pfeiffer, als de op leeftijd geraakte courtisane Léa - zo bedreven in het kaalplukken van rijke mannen dat ze nu een paleisje bewoont. En Rupert Friend als de 19 jaar oude, wat rondlummelende zoon van nog zo'n gefortuneerde courtisane - een oude vriendin van Léa. Frears leverde in op de accenten (de cast is wel heel erg Brits en Amerikaans), maar maakt dat gebrek aan Fransheid goed met een arsenaal aan jurken, meubilair en sfeervolle locaties. Alles om in de juiste belle-époquesfeer te komen. En met Pfeiffer, die hij twintig jaar geleden al regisseerde in zijn overspeldrama Dangerous Liaisons, had hij een extra troef in handen.


De actrice is de volstrekt logische keuze als breekbare, maar nog altijd imponerend bejukbeende hofprostituee op leeftijd. Dat zo'n jonge jongen als Chéri voor haar zou vallen, behoeft weinig uitleg. Wat Léa in hem ziet, dat vraagt weer wat meer inlevingsvermogen. Wat volgens Frears en diens scenaristen moet doorgaan voor mysterieus en verleidelijk, pakt in de belichaming van Friend ietwat onbenullig en wezenloos uit.


Canvas, 20.40-22.05 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden