El mariachi

Joris Linssen presenteert al acht jaar het programma Hello Goodbye, dat donderdag aan een nieuw seizoen begint. Maar zijn hart ligt bij zingen. Van punk en grunge tot smartlap en Mexicaanse mariachi.

EVELIEN FLINK

Hello of goodbye?

'Hello natuurlijk, dat zijn de feelgoodverhalen! Goodbye betekent meestal dat een verhaal juist heel aangrijpend en tragisch is. Niet dat ik niet van heftige verhalen houd, maar bij de vertrekverhalen voel ik me als presentator altijd net iets opdringeriger. Iemand die in z'n eentje op een ander staat te wachten, vindt het alleen maar fijn om zijn gemoedstoestand te delen. Maar twee verliefde mensen die staan te zoenen, ja, ga daar maar eens tussen staan. Dat is toch altijd een tikkeltje gênant. Zo van: ahum, wat is hier allemaal aan de hand? Op zulke momenten voelt het best impertinent.'

Gluurgraag of geïnteresseerd?

'Gluurgraag? Mooi woord. Maar ik ben oprecht geïnteresseerd. Niet iedereen is dat. Dat merk ik weleens op feestjes. Dan vertelt iemand iets heftigs, bijvoorbeeld over een nicht die een zelfmoordpoging heeft gedaan. Ik zou reageren met: wat afschuwelijk, hoe voel jij je daarbij? Maar iemand anders zegt: o ja, dat heeft een kennis van de zus van mijn buurvrouw ook gehad. Begrijp je? Mensen staan niet altijd open voor een ander.

'Terwijl het juist prettig kan zijn je zielenroerselen met anderen te delen. Te vertellen wat je dwars zit, terwijl de ander helemaal aan je lippen hangt, zoals ik doe. Of ik hierdoor zelf aandacht te kort kom? Zeker niet. In mijn programma's staan mijn gasten centraal, maar ik maak ook drie maanden per jaar een theatershow met mijn band Joris Linssen & Caramba. We maken Nederlandse versies van Mexicaanse mariachinummers. Hierin kan ik mijn eigen gevoelens kwijt, dus dat compenseert.'

Gouden plaat of Gouden Televizier-Ring?

'Ik denk dat het op dit moment aannemelijker is dat ik ooit een Gouden Televizier-Ring zal winnen dan een gouden plaat. Maar mijn hart ligt echt bij het zingen. Dat deed ik al toen ik 17 was en zal ik doen als ik 70 ben. Ik weet nog dat ik als kind met mijn moeder naar een optreden van Herman van Veen ging, in de schouwburg in Eindhoven. Shit, dacht ik toen ik hem zag. Dit is het.

'Dus werd ik muzikant. Eerst in een punkbank, daarna in een grungeband. Een ruige alcoholische periode. En toen kwamen de smartlappen. Dertien jaar lang zong ik Nederlandse levenliederen als de Utrechtse Ome Cor. Al was een nummer van André Hazes zingen in Paradiso in die tijd ook behoorlijk punk. Maar op een gegeven moment werden we rechts ingehaald door de LPF, dus toen hebben we Ome Cor in Tivoli begraven, met koffie en cake. Sowieso is het Nederlandse lied zo ongelooflijk plat geworden. Ik bedoel niet qua seks ofzo, maar qua niveau. De smartlap is gekaapt door Volendam, zullen we maar zeggen.

'Uiteindelijk heb ik via mijn studie geschiedenis een tijdje in Mexico-Stad gewoond. Daar vond ik de muziek die het beste bij mij past. Rijke melodieën met beeldende teksten, levensverhalen in drie minuten.'

Het levenverhaal van Joris Linssen in drie minuten: romantiek of tragedie?

'Nou, ik hoop natuurlijk dat ik pas op de helft van mijn liedje ben. Maar ik denk dat het uiteindelijk toch een liefdesliedje zou zijn. Met als boodschap dat ieder mens ertoe doet. Door programma's als Taxi en Hello Goodbye heb ik geleerd wat er met mensen gebeurt als dat niet zo is, als ze eenzaam zijn. Ook in mijn eigen uitgebreide gezin. Ik heb behalve mijn eigen twee dochters ook twee pleegkinderen. En ik ben een soort vader voor een Somalische vluchteling, die ik ooit in de tv-taxi had. Zo'n jongen wordt door de minister bijna het land uitgeschopt, heeft geen ouders. Die denkt dat hij niets waard is. Dat soort pijn kun je verzachten door hem te laten zien dat hij er wel degelijk toe doet, en door van hem te houden als van je eigen kinderen. Dus dat zou ik in mijn levenslied omschrijven. Op een beeldende manier uiteraard. Dus niet letterlijk: een kind doet er zo toe, met een pa en een moe, haha...'

Nederland of Mexico?

'Ik denk wel dat ik in Nederland blijf wonen, maar Mexico is en blijft mijn grootste inspiratiebron. Heel huize Linssen is overigens besmet met het Mexico-virus, dat zie je meteen wanneer je onze woonkamer binnenstapt. Van de kunst aan de muur tot het servies op tafel. En als je bij ons naar de wc gaat, heb je het idee dat je in een Mexicaanse kerk bent beland. Ik heb zelfs twee dochters met een Mexicaanse naam. Onze eerste dochter Lorena hebben we vernoemd naar een meisje waar mijn vrouw tijdens haar studie goed mee kon opschieten. En mijn tweede dochter Roos besloot na haar eerste reis naar Mexico dat ze Rosita wilde heten.'

Stoïcijn of huilebalk?

'Ik ben geen huilebalk, dat is zeker. Ik las laatst een interview met een presentatrice die zei dat ze na elke draaiweek met een bel whisky in bad moest zitten, om zich vervolgens helemaal leeg te huilen over alles wat ze had gehoord. Nou, dat heb ik dus niet. Ik betrek de verhalen die ik op Schiphol hoor bijna nooit op mezelf. Dat zou toch raar zijn? Alsof ik dat verdriet dan op een bepaalde manier claim. Zo van: o, wat vind ik het erg dat jij verdrietig bent. Nee, dat klopt niet. Je zult mij op televisie ook nooit in een innige omhelzing met mensen zien. Niet dat ik mijn gasten niet troost als ze verdriet hebben, zeker wel, maar dat zullen we nooit in beeld brengen. Het gaat om hen, niet om mij.

Denderend of doorsnee?

'Alsjeblieft zeg, denderend. Doorsnee betekent dat je gewoontjes bent. Gemiddeld, dat ben ik zeker niet. Ik begrijp ook echt niet waarom het in Nederland altijd zo'n enorm compliment is dat je als bekende Nederlander gewoon bent gebleven. Ik hoop nooit gewoon te worden, ben het ook nooit geweest. Ik wil groots en meeslepend leven, en dat doe ik op mijn eigen manier. Natuurlijk heb je altijd wel van die reaguurders op internet die schreeuwen dat ik saai ben, of dat Hello Goodbye zo'n saai programma is, maar die mensen begrijpen het niet.'

André Hazes of Herman van Veen?

'Dan moet ik toch voor Hazes gaan. Als tekstdichter vind ik hem de beste. Zo veel gevoel, zo doorleefd. Ik ben ooit een keer backstage bij hem geweest tijdens de soundcheck voor een concert in Ahoy. Hij zong een nummer over Lady Diana, omdat hij zichzelf in haar herkende. Die man heeft zichzelf toen helemaal gegeven tijdens de soundcheck. Het slechtste wat je kunt doen, want hij was 's avonds z'n stem bijna kwijt. En ik heb je net gezegd dat ik geen huilebalk ben, maar echt: de tranen liepen over m'n wangen. Die totale overgave. Dat gesmijt met talent!

'Het liefst zou ik net zoals André Hazes een slachttoffer zijn van mijn talent. Ik heb een enorme hang naar sentiment, naar dat zwelgen. Maar uiteindelijk ben ik daar toch te rationeel voor. Ik kom uit een intellectueel gezin, heb gestudeerd, daar kan mijn romantische ziel niet tegenop.'

Blij ei of zwartkijker?

'Nou, doe dan maar blij ei, maar niet van dat evangelische blij hè, daar ben ik allergisch voor. Maar ik ben wel positief ingesteld en heb vertrouwen in de positieve kant van mensen. Vooral Hello Goodbye heeft mij geleerd hoeveel kracht er uit mensen komt. Mensen zijn ontzettend sterk. Dat is de reden dat we ondanks alle ellende op de wereld toch gelukkig zijn.'

Va. 1/3 is Hello Goodbye te zien op Nederland 1, om 21.30 uur. Voor tourdata van Joris Linssen & Caramba: jorislinssen.nl

CV Joris Linssen

1966Geboren in Nijmegen

1982-1983 Schrijft en zingt voor punkbank Der Schnatt

1985 Verhuist naar Utrecht om Geschiedenis te studeren

1986-1993 Schrijft en zingt voor rockband The Vendettas

1991-2003 Treedt op als smartlappenkoning Ome Cor

2001-2005 Presentator van Taxi en Brok in de Keel (NCRV)

1999-heden Schrijft en zingt voor Joris Linssen & Caramba

2005-heden Presentator Hello Goodbye (NCRV)

2008-heden Presentator Joris' Showroom (NCRV)

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden