Ei

Je maakt van alles mee, op zo'n vakantie. Zo bevindt zich in de ontbijtzaal van het hotel waar ik verblijf een eierkoker die de condition humaine genadeloos in kaart brengt. In theorie is het een waterdicht systeem: je legt er een rauw ei in, draait een van de bijgeleverde zandlopertjes om en als de gewenste garing bereikt is, schep je het er weer uit. Het probleem is alleen: hoe herken je je eigen ei tussen al die andere eieren?


De eerste dag maakte ik de kapitale fout mijn ei dobberend alleen te laten om intussen brood, boter en ander ontbijtgerief op mijn bordje te laden. Toen ik terugkwam, staarden acht identieke eieren me witjes aan. Op goed geluk schepte ik er een uit, maar dat bleek even later groen gekookt te zijn. De tweede dag bleef ik er, wijzer geworden, naast staan en fixeerde mijn ei met mijn blik. Vier minuten is lang hoor, als je naar een ei staat te kijken.


Ook de twee dames naast mij hadden het er moeilijk mee. Ze waren allebei beschaafd blond, tegen de 50, de een had een boek van Connie Palmen in haar rieten strandtas, de ander hield Isabel Allende onder de arm geklemd. Nou ja, ieder zijn meug. 'Dat ze er nou toch geen viltstift of zo bij leggen, dan kon je tenminste je naam op zo'n ei schrijven', kermde Isabel. 'Nou, weet je wat, ik leg ze hier in het rechterhoekje, dan blijven we er in vredesnaam maar bíj staan.' Connie knikte en draaide het zandlopertje om.


Er kwam een man binnen, rijzig, 50, grijs aan de slapen, in een blauwe polo. Hij gaf Isabel een speels klapje op de bips, sprak: 'Gooi er voor mij ook even een eitje in' en verdween in de richting van het pannenkoekenbuffet. Toen ging alles mis. Terwijl Isabel zich omdraaide, kwam er een andere man aangelopen die een lepel greep, slordig door de dobberende eieren roerde en er een willekeurig ei uittilde. 'Nee!', riepen de dames nog, maar het was te laat. Wanhopig keken ze van elkaar naar de man die alweer verderop, zich van geen kwaad bewust, worstjes stond op te scheppen.


Maar toen begon Connie toch te lachen. 'Ach, we moeten maar denken, in de Oekraïne hebben ze het écht moeilijk', zei ze. 'Je moet tegenwoordig 'Oekraïne' zeggen hoor, niet 'dé Oekraine'', antwoordde Isabel een beetje pinnig. 'Kom, dan halen we een omelet.'


De dames vertrokken, maar het zandlopertje liep nog. Vanitas vanitatis... ik tilde lukraak een ei uit de koker.


Het bleek, even later aan tafel, perfect.


s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden