Eindhoven

Grote Berg, Kleine Berg, Bergstraat - Eindhoven. Stripwinkels, kappers, platenzaken, mode, restaurants. Trendy buurtje aan de rand van het centrum....

Op een bankje voor de deur van Faces, een kapsalon die knipt zonderafspraak, studenten 20 procent korting, zaten twee meiden; de een droegwitte laarzen, panty's en een zwartleren jack, de ander een bruin ensemble.De zon streelde hun gezichten. Het was niet duidelijk of ze naar de kapperwaren geweest, of er zo heen gingen. Hun haar zat goed.

'Hij wil alleen maar seks', zei de één tegen de ander.

'Lekker toch', zei de ander.

'Ik wil ook wel eens uit, weet je wel, naar de film, dansen, eten. Metvrienden en zo. Maar hij niet. Vrijdagavond, zaterdagavond, hij wil alleenmaar dvd'tjes kijken, hij wil de deur niet uit. Ik word er gek van.'

'Ga dan met ons mee', zei de ander.

'Hij is stikjaloers, dat kan niet', zei het meisje. Ze haalde een handdoor haar haar en ritste haar jack een stukje open. 'Straks is het mooiweer en zit ik vast in die kutflat.' Ze zuchtte, alsof ze zich stiekem tochal met haar lot had verzoend. 'Is er wat?', vroeg ze toen onverwachts aande passant die was blijven staan en quasi-geïnteresseerd de HeiligeGeeststraat in keek, een straat van niets, inderdaad. Er fietste eenjongetje in rond op een fietsje met zijwielen.

'Niets', zei de passant, en hij liep snel door, om iets verderop staandete worden gehouden door een oude man in een zware, bruine leren jas. 'Magik u wat vragen?'

'Natuurlijk', zei de passant.

'Wil je diamanten kopen?', vroeg de oude man, roodaangelopen gezicht,sluwe, blauwe ogen, één gele tand tussen grote, gebarsten lippen.

'Diamanten...', aarzelde de passant.

'Ik kom net bij de juwelier vandaan, daar moest ik mijn paspoort latenzien', vervolgde de oude man op vertrouwelijke toon. 'Ze zijn echt hoor,dat zweer ik oe, op mijn twee kinderen.'

De passant keek over de schouder van de oude man naar de twee meiden ophet bankje voor de kapper. Ze waren nog steeds druk in gesprek. De oude manpakte hem bij zijn arm en duwde hem een stukje de Heilige Geeststraat in.'Ik zweer het oe', herhaalde hij, 'ze zijn echt, maar gestolen, hè.' Hijrommelde in de zakken van zijn jas en kwam met een gevouwen wit papiertjeop de proppen dat hij met trillende vingers open vouwde. 'Kijk', mompeldehij, 'diamanten.'

De passant keek.

Er lagen twee piepkleine, geslepen stukjes glas op het beduimelde en alvaak open en dicht gevouwde stukje witte papier. Het konden best diamantenzijn. 'Ik heb er geen verstand van', zei de passant, 'hoeveel moet jeervoor hebben?'

'Honderd euro', zei de oude baas onmiddellijk, 'maar ze zijn echt. Ikzweer het oe, op mijn twee kinderen.' Hij keek de passant doordringend aan.

'Ik hoef ze niet', zei de passant, 'ik heb niets aan diamanten.'

'Ik ook niet', grijnsde de oude man, terwijl hij het papiertje weerdichtvouwde. 'Maar ze zijn wel echt.'

'Tsja', zei de passant, die verder wilde. De meisjes die bij de kappervoor de deur zaten, waren verdwenen. Een merel floot hartverscheurend. Hetvoorjaar was nabij, diamanten of geen diamanten. Alle partijen waren hetdaarover eens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden