Eindelijk zen

Als ambassadeur van het Reumafonds werd presentatrice Anita Witzier (50) vorige maand geridderd. Ooit was ze het ijskonijn van Veronica, nu voert ze het liefst een goed gesprek één op één.

Lintje of ster?

'In 2007 won ik eindelijk de Zilveren Televizier-ster. Vooral opluchting overheerste. Ik was voor de zevende keer genomineerd. De eerste drie keer kom je er wel mee weg. Daarna weet je je geen houding meer te geven. Je hoort collega's denken: wat moeten we nou weer tegen die vrouw zeggen? Je wordt als verliezer gezien. Ik zou het heel leuk vinden om een Televizierring te winnen voor Memories, het programma dat geliefden van vroeger herenigt, want we bewijzen ons al vijftien jaar. Maar ik weet dat het niet meer gaat gebeuren. We zijn te veel onderdeel van het establishment. Het is niet meer nieuw en spectaculair.


'Vorige maand werd ik geridderd. Het lintje kreeg ik voor mijn inzet voor het Reumafonds. Ik vond het een beetje te veel eer. Ik zag het daar bij al die vrijwilligers die ook met een smoesje naar de Ridderzaal waren gelokt. Zo'n lintje is toch helemaal niet nodig?, zeggen ze dan. Dat begrijp ik, maar aan de andere kant: dat is natuurlijk grote onzin. Zonder hen ligt Nederland op z'n gat. Ik ben uiteraard wel blij met de waardering.'


Emotelevisie of effectbejag?

'Ik kies emotelevisie. Effectbejag is zo makkelijk om te maken. Je loopt een lijstje met triggers af, klaar. Het is moeilijker om subtiel over te brengen waar de emotie zit. Toen ik net begon, vond ik het stellen van persoonlijke vragen verschrikkelijk genant. Nu weet ik dat er een onuitgesproken afspraak is: beide partijen weten waarom ze zo'n gesprek aangaan.


'Emotelevisie is riskant. Diegene die de hoofdrol speelt, heeft geen ervaring met het medium. Je kunt wilde plannen hebben met leuke verrassingsfilmpjes, maar als ik zie dat iemand het niet aan kan, doen we het niet.


'We hadden ooit twee beeldschone mensen in Memories. Zij was voor hem naar Frankrijk verhuisd. Ze waren voor elkaar gemaakt, maar ze konden niet praten. Zo schrijnend. Zij keerde terug naar Nederland en hebben het er daarna nooit over gehad. Ik liet haar een oude tape horen waarop hij een gedicht voorlas over samen oud worden. Toen brak ze en hebben we samen zo zitten huilen. De camera neemt dan heel veel afstand. Die hereniging was therapeutisch. Ze ging 10 kilo lichter naar huis.'


Rollercoaster of zen?

'In het verleden heb ik mezelf als emotionele rollercoaster omschreven. Sinds een jaar heb ik een fantastisch hormoonpreparaat en ben ik steeds meer zen. Ik ben nooit heel gelijkmatig geweest. Met de overgang wordt alles nog eens door de war gegooid. Ik had last van stemmingen. Huilen, huilen om koeien die in de regen in de wei staan. Ik was ook helemaal niet klaar voor de overgang. Dat is toch voor oude mensen? Ik wil nog zoveel doen.'


Reumapatiënt of ambassadeur?


'Ik heb me nooit patiënt gevoeld. Toen ik in 1999 ontdekte dat ik reuma had, was ik woedend. Mijn leven zoals ik dat leidde, werd mij ontnomen. Ik schreeuwde: wat er ook gebeurt, dit gaat over. Door medicijnen gaat het goed. Maar wat als het niet over was gegaan? Was ik dan nog steeds zo stoer geweest? Ik durf het te betwijfelen...


'Reuma had een stoffig imago; een oudemensenziekte. Dat is er nu wel af. Door donaties zijn er enorme stappen gemaakt in wetenschappelijk onderzoek. Het voordeel is dat veel mensen geholpen zijn. Het nadeel is dat de ziekte veel onzichtbaarder is. De rolstoelen zijn uit het straatbeeld verdwenen.'


IJskonijn of sociale kluns?

'Een ijskonijn ben ik niet meer. Zo werd ik vroeger bij Veronica genoemd. Niemand moest dichtbij komen. Bij mij ging het altijd goed. Ook als het heel slecht ging. Zelfs bij vrienden durfde ik niet helemaal open te zijn. Ik kan soms nog wel drammerig overkomen. Dan ben ik niet boos, maar wil ik gewoon tempo maken. Ik moet soms opletten hoe ik de dingen breng.


'Een sociale kluns ben ik nog wel, maar minder dan vroeger. Die gelegenheden waar je in functie bent, niet onder vrienden, vind ik verschrikkelijk. Liefst heb ik gewoon een heel goed gesprek één op één. Een praatje hier en daar, wat moet je dan zeggen? Pff, ingewikkeld. Ik kijk met jaloezie naar collega's die dat goed kunnen. Het is een talent. Maar misschien doen zij ook maar alsof?'


Marcel Vanthilt of Fons de Poel?

'Marcel. Hij is ongrijpbaarder, dat is altijd spannend. We hadden een enorme klik bij Tien voor Taal, zonder gedoe over ego's. Ik was de strenge juffrouw, hij was het grappige, slimme mannetje. De Hollanders met hun grote bek tegen de beschaafde Vlamingen, dat was een groot verschil. Fons is eenduidiger. Hij behoort tot de gevestigde orde van journalisten die grote belangrijke dingen doen. Misschien keek ik daar toen wel tegen op.'


Calvinistisch of bourgondisch?

'Het een kan niet zonder het ander. Ik ben opgegroeid in het protestantse, calvinistische Groot-Ammers, dicht bij Gouda. Dat je moet deugen, dat heb ik heel sterk door mijn opvoeding meegekregen. Dat werd van de kansel gepredikt. Lang heb ik de schaamte gevoeld dat ik zo snel na mijn eerste huwelijk ben gescheiden. Ik ben daar niet zorgvuldig mee omgegaan, ik had toen geen idee wat het huwelijk inhield.


'Protestanten geloven: de beloning komt pas in de hemel. Ik vind dat je ook nu van het leven moeten durven genieten.'


Lekker wijf of professional?

'Toen ik als omroepster bij Veronica begon, was dat de club van lekkere wijven. Maar een leuke kop, daar komt een einde aan. Sjans? Misschien dat er soms een oudere heer van me gecharmeerd is. Het is echter nooit meer onder de 50. Dat is zo merkbaar, dat maakt het geestig.


Ouder worden, het houdt niet op. Je haar wordt grijs, het collageen gaat uit je huid, je borsten gaan hangen. Rimpels in je benen, wist jij dat dat kon? Ik heb nog nooit wat laten doen, maar ben daar het laatste half jaar enorm over aan het nadenken. Niet snijden, maar eens een prikje? De ideeën hierover zijn enorm verschoven. Eerst was het krampachtig jong blijven, nu ben je als je niets laat doen een slons. Het is net als regelmatig je haar wassen.'


Jarretelles of joggingbroek?

'Als ik in jarretelles boerenkool wil maken in de keuken, dan is dat mijn keuze. Die keuzevrijheid is wat het feminisme ons heeft gebracht. Dat heb ik ooit in Elsevier gezegd. Dat je je als vrouw mag gedragen en er ook mee mag spelen. Omdat het kan, niet omdat het moet. Ik heb het nooit gedaan hoor, jarretelles bedoel ik. Zo'n knellende toestand, dat zit helemaal niet lekker. Ik ben meer van het comfort. Ik ga ook heel makkelijk zonder make-up over straat.'


Leven na Memories of geen Leven na Memories?


'Uiteraard is er leven ná! Stel je voor zeg. Het vreemde is dat men dit nooit aan een loodgieter of arts vraagt. Mocht Memories ooit ophouden, dan ga ik het wel erg missen. We hebben wekelijks 1,8 miljoen kijkers. Maar ik doe er ook veel naast. In 2012 begint Draagmoeder gezocht. Die nieuwe uitdaging heb ik wel nodig.'


CV Anita Witzier


1961Geboren in Gouda


1988Omroepster bij Veronica


1997Overstap naar KRO, begin Memories


1999Presentatie Tien voor Taal


2009Presentatie Bloot Gewoon


2011Ridder in de Orde van Oranje-Nassau


Anita Witzier heeft een relatie met Michel Nillesen en heeft twee kinderen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden