Reportage

Eindelijk weer massaal dansen op techno: ‘Dit voelt als thuiskomen’

Genieten in nachtclub Bitterzoet in Amsterdam. (In Basis mocht binnen niet worden gefotografeerd). Beeld Joris van Gennip
Genieten in nachtclub Bitterzoet in Amsterdam. (In Basis mocht binnen niet worden gefotografeerd).Beeld Joris van Gennip

Als koeien die in de lente voor het eerst weer de wei in mogen, zo zag de menigte eruit die zaterdagnacht het einde van de lockdown vierde in de Utrechtse club Basis. ‘Met z’n allen in trance raken – ik heb dat ontzettend gemist.’

Spontaan en gretig spreidt Johnny Luu (21) zijn armen. ‘Heren, ga je gang.’ Zoekende handen tasten zijn lichaam af en graaien in zijn borst- en kontzakken. ‘Wat heerlijk om na anderhalf jaar weer gefouilleerd te worden’, zegt Luu met gesloten ogen, terwijl hij het verplichte toegangsritueel ondergaat met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht. ‘Yes, we mogen weer. Let’s go!

Portier Frank de Best is blij dat hij na ruim een jaar bouwmarkten, kantoorpanden en zorgcentra beveiligen weer ‘blije mensen’ mag fouilleren. ‘Heb je iets bij je dat niet naar binnen mag’, vraagt hij bij de toegangsdeur, terwijl hij de tas van Machiel doorzoekt op wapens en drugs. ‘Eh, deo misschien?’, antwoordt de 24-jarige sociologiestudent, die ‘tot elf uur morgenochtend wil doorstampen, dus zonder deo gaat dat stinken’. Hij heeft het afgelopen jaar een masterscriptie over bedrijfsfraude geschreven, ‘een heel eenzaam proces’, en ‘ineens mag ik weer in een club staan raven met vijfhonderd man – ik heb er zin in, fuck it, ik wil uit m’n hoofd, de wereld in. Ik kan niet wachten!’

Het zindert zaterdagavond beneden op de werf aan de Oudegracht bij club Basis, beter bekend als de Technobunker van Utrecht. Een rij wachtenden die aanzwelt tot boven aan de trap en tot voorbij het ticketloket van Schuttevaers stadsrondvaartboten, is hiernaartoe gekomen voor hun eerste dansavond in anderhalf jaar. Ruim voordat de toegangskaarten dinsdag werden verkocht, ging Anne-Li Burger (22) al online, om vooral op tijd te bestellen. ‘En niet voor niks, deze avond was binnen twee minuten uitverkocht.’

Een lange rij wacht zaterdagavond om te worden toegelaten tot club Basis, beter bekend als de Technobunker van Utrecht. 'Ik heb er zin in, fuck it, ik wil uit m’n hoofd, de wereld in.' Beeld Arie Kievit
Een lange rij wacht zaterdagavond om te worden toegelaten tot club Basis, beter bekend als de Technobunker van Utrecht. 'Ik heb er zin in, fuck it, ik wil uit m’n hoofd, de wereld in.'Beeld Arie Kievit

Ontlading

Ze staat in de rij met drie vriendinnen en een vriend achter de dranghekken bij Jessie Adelaar, die met een scanner controleert of hun qr-code geldig is. Als Adelaars scherm op groen springt, zijn ze negatief op corona getest of afdoende tegen het virus gevaccineerd, en mogen ze naar binnen. ‘Bezoekers gaan letterlijk springend door de deur langs de bar naar de dansvloer’, zegt Adelaar. ‘Je ziet de ontlading. Sommige collega’s vergelijken het met Bevrijdingsdag, maar het doet me eerder denken aan koeien die in de lente voor het eerst weer de wei in mogen. Dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt.’

In de donkere zaal flitsen stroboscopen en dreunt de bass van DJ Dave Mech, die onder meer technotracks maakte van Utrechtse stadsgeluiden. Zwetende lijven deinen mee op het ritme van de hallucinante beats. ‘Techno voelt als een religieuze ervaring’, zegt Amber Giesen (25). ‘Tijdens de coronarestricties hebben we huisfeesten gehad, maar dat is totaal niet vergelijkbaar met dit. Die vibe, met z’n allen in trance raken, samen één worden – ik heb dat ontzettend gemist.’

Diep ondergronds, in de personeelsruimte, tussen rekken met schoonmaakmiddelen en reserveapparatuur, snijdt Bas Gracida limoenen in partjes voor de baco’s, gin-tonics en Desperado’s. ‘We moesten nieuw personeel aantrekken’, vertelt hij, ‘want veel mensen zijn vertrokken, op zoek naar betaald werk.’ Op zijn telefoon laat hij een foto zien van afgelopen woensdag, toen al het oude en nieuw geworven personeel in een grote kring op de dansvloer stond, nog op gepaste afstand, om met elkaar kennis te maken en deze avond voor te bereiden.

Een van hen is stagemanager Saskia Raymakers, die vanmiddag tot vier uur nog als bron- en contactonderzoeker voor de GGD aan de telefoon zat, werk dat ze anderhalf jaar deed voor de inkomsten. ‘Je merkt aan de artiesten dat ze nerveus zijn’, zegt ze. ‘Ze hebben vijftien maanden niet gedraaid. Nu mogen ze weer. Iedereen vindt het spannend.’

Coronacontrole bij de ingang van Basis in Utrecht. ‘Bezoekers gaan letterlijk springend door de deur langs de bar naar de dansvloer.’ Beeld Arie Kievit
Coronacontrole bij de ingang van Basis in Utrecht. ‘Bezoekers gaan letterlijk springend door de deur langs de bar naar de dansvloer.’Beeld Arie Kievit

Thuiskomen

Als Remco Beekwilder op het podium plaatsneemt achter de twee mengpanelen en drie draaitafels, stampen zware beats door de geluidsboxen als een zwaarbeladen goederentrein die met repeterend ritme over een spoor dendert. De dj draaide zaterdag op 7 maart 2020 voor het laatst, in de club Electrowerkz in Londen. ‘Dinsdags daarop hoorde ik Mark Rutte op een persconferentie zeggen dat alle events van meer dan honderd personen per direct waren verboden en toen wist ik: al mijn Nederlandse boekingen worden geschrapt. Ik draai internationaal, maar een uur voordat vrijdags de Thalys naar Parijs vertrok, belde mijn agent: ‘Remco, het gaat niet door’. Ik had net een huis gekocht en wist twee weken dat mijn vriendin in verwachting was. Dan is het wel een klap als alles stilvalt.’

Met overheidssteun en zijn platenlabel Emerald, dat steeds succesvoller werd doordat de clubs dichtgingen en mensen meer vinyl kochten, is de dj de afgelopen anderhalf jaar goed doorgekomen. Maar dat haalt het niet bij draaien’, benadrukt hij: ‘Dit voelt als thuiskomen.’

Beekwilder duwt de schuif omhoog die lage tonen versterkt en een nieuw, nog sneller nummer dreunt door geluidsboxen, magen en longen. Honderden vuisten gaan tegelijkertijd omhoog en als de lichtman de donkere zaal een seconde in het volle licht zet, deint de massa als een golvende zee uitzinnig mee op ‘LSD’ en ‘This is a religion’.

Buiten polst wijkagent Lars Maarseveen van het horeca-basisteam Utrecht Centrum bij de lange rij wachtenden en de portiers van de Technobunker of alles goed gaat. ‘Het is een spannende dag nu de restricties zijn opgeheven’, zegt hij. ‘Veel horeca-ondernemers hebben lang stilgestaan, waardoor alle routine weg is. We zijn extra alert. Maar ik zie ook dat iedereen weer hartstikke loopt te genieten.’

Ook zijn eigen werk wordt ineens een stuk leuker, vertelt de politieman met een weids armgebaar. ‘Maandenlang liep ik hier door lege straten, en kijk om je heen, je ziet het: Utrecht leeft weer.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden