Eindelijk weer hier

Begin dit jaar stonden ze in een uitverkocht Ahoy', nu toeren ze timide langs kleine zaaltjes in de provincie. De jongens van Bløf hervinden zichzelf na de dood van Chris Götte....

Zanger/gitarist Paskal Jakobsen: 'Het zou respectloos zijn om na twee maanden alweer op het podium te staan.'

Toetsenist Bas Kennis: 'We zouden onze emoties overspeeld hebben.'

Bassist Peter Slager: 'Eerst een nieuwe plaat, daar hebben we bewust voor gekozen.'

Jakobsen: 'Ja, dat was een voorwaarde: nieuwe band, nieuw repertoire.'

Bløf treedt weer op, voor het eerst sinds de dood van hun vriend Chris Götte, drummer van de band. Eerst twee avonden achter elkaar, voor ouders, vrienden, fans en collega's. Thuis, in Zeeland.

De Hooizolder, middenin de weilanden van West-Kapelle, is dé uitgaansgelegenheid van de regio. 's Zomers is het stampensvol toeristen en op een gewone vrijdag- of zaterdagavond komen jongeren uit de hele omgeving naar 'de Hooi' om 'los te gaan' op house en harde trance.

Maar deze donderdagavond is anders.

Iedereen ziet er netjes uit. De gasten - gemiddelde leeftijd ergens in de dertig - komen niet met de 'Hooibus', die op andere uitgaansavonden van en naar de discotheek pendelt. Op de parkeerplaats staan dure auto's. Eruit stappen 'mediamensen': Marco Borsato, Frank Boeijen, Edwin Evers.

'Ik zie bijna geen mensen uit de buurt', merkt portier Mark Gorter op. Vanavond, op weg naar zijn werk, reed hij toevallig nog langs 'die plek'. Er lagen nog een paar zonnebloemen en een briefje. 'Je denkt er toch effe aan.'

'Die plek' is de afrit op de A 58 bij Nieuw en Sint Joosland in de buurt van Middelburg waar op 17 maart de 38-jarige Chris Götte, drummer van Bløf, om het leven kwam. Gorter is een Zeeuw en dus fan.

Een corpulente man - snor, bruine leren jas - komt binnen met een blonde, bruingepoederde vrouw. Uit zijn binnenzak puilt een extra grote fles champagne. Ze staan op de gastenlijst. Tegen de manager van de band: 'Kan ik deze zo even bij de jongens brengen?'

Nog een kwartier, dan begint het concert. Frank Boeijen staat bij de bar. 'Zenuwachtig' en 'vol verwachting'. 'Ik hoop dat ie het goed doet. Het is een zwaarbeladen avond; emoties spelen meer dan anders. En Norman is toch míjn drummer.'

Zwolle

Deze week komt Dichterbij dan ooit uit, de eerste single van de nieuwe cd. Vanaf januari, als Blauwe Ruis in de winkels ligt, staat Bløf gewoon weer in grote zalen in Utrecht, Amsterdam en Rotterdam. Maar tot die tijd houdt de band het bij try-outs, in plaatsen als Zwolle, Oss, Hellendoorn, Drunen en Rijssen. Spelen voor een paar honderd mensen, gewoon: om het gevoel weer een beetje terug te krijgen. Om de oude nummers te spelen, zonder Chris. En de nieuwe nummers te oefenen, met Norman, Norman Bonink, de nieuwe drummer.

Elf jaar speelde de 37-jarige Norman Bonink in de begeleidingsband van Frank Boeijen. Twee jaar geleden, toen 'Frank en Paskal' een duet opnamen, ontmoette hij Bløf voor het eerst. Sindsdien mailden ze en kwamen ze naar elkaars concerten kijken.

Wat erg belangrijk is voor de band: Chris vond Norman een heel goede drummer. Jakobsen: 'Toen we besloten door te gaan, hebben we niet ver gezocht. Eerst hebben we Frank gebeld, en daarna pas Norman.'

Bonink: 'Frank zei dat ik moest doen wat ik wilde.'

Hij hoefde niet lang na te denken. Want: eerst was hij 'de begeleider van Frank', nu 'ís hij Bløf'. Overal mag hij over meebeslissen. En: 'Ik zing nu ook.'

Als de lichten dimmen, komen de vier, bleekjes en bedrukt, haast verlegen het podium op. Je zou bijna vergeten dat ze eerder dit jaar voor een uitverkocht Ahoy' stonden. 'Goeiedag.' Met de handen in de zakken kijkt zanger Paskal Jakobsen (27) het zaaltje in. Hij glimlacht, moeizaam. 'Wij zijn doodkalm', zegt hij. 'Net zoals jullie.., dit nummer heet Welkom thuis.'

Welkom thuis in ons midden

Welkom in dit huis

Nu je eindelijk weer hier bent

Welkom jongen

Welkom thuis

Oude liedjes krijgen een andere lading. Gaat het? Ja? Met jou? Tijdens het spelen zoeken de vier onderling steeds even oogcontact. En hoe energiek en enthousiast Bonink ook drumt, het publiek wacht af: klinkt hun Bløf nog wel hetzelfde? 'Het is toch raar', zegt een meisje, 'dat er een andere drummer zit.'

De dood van Götte kwam op het moment dat het net weer goed ging met Bløf. Na een periode van gedwongen rust - Jakobsen was oververmoeid - had het viertal in februari een Edison als Beste Band Nationaal ontvangen. Een maand ervoor stonden ze voor het eerst in een uitverkocht Ahoy'. Een hoogtepunt voor de Zeeuwse band, die sinds 1997 bestaat en hit na hit scoorde met liedjes als Liefs uit Londen, Boven, Dansen aan zee, en goud en platina haalde met de albums Boven (1999) en Watermakers (2001).

'Deze cd had nooit gemaakt mogen worden', staat er in het boekje van Oog in oog, de live-cd van het concert in Ahoy' die eind juni werd uitgebracht als eerbetoon aan Götte - het was zijn laatste grote optreden. 'We hadden het gevoel dat we alleen maar beter werden, en dat we daar dus nog maar even mee moesten wachten. Het beste moest tenslotte nog komen. . .'

Slikken

De sfeer in De Hooizolder laveert tussen opluchting en blijdschap dat Bløf weer terug is, en verdriet dat 'híj' er niet meer is. Soms zie je een van de vier glazig kijken, op de lippen bijten, slikken.

Het is voor het eerst dat Weggaan - van de nieuwe plaat - in het openbaar wordt gespeeld. Geen gevoelige ballad maar een stevig rocknummer, over Chris. Eerst ingehouden en uiteindelijk woe-dend staat Jakobsen te raggen op zijn gitaar. Roodaangelopen zingt hij het refrein: 'Dat weggaan van jou/ Voelt als een straf/ Hier terug bij af/ Zijn we droevig en moe/ Zo droevig en moe.' Een slok water, dan: 'Ja, dit is voor ons ook therapie.'

Na een paar nummers komt het moeilijkste: het voorstellen van Bonink aan het publiek. Het is het moment, vertelt Jakobsen later, dat al honderd keer door zijn gedachten is gegaan. Hij moet zichzelf vermannen als hij de microfoon pakt: 'Het is gek om de nieuwe drummer voor te stellen, maar toch wil ik even de aandacht richten op: Norman!'

'Norman, Norman, Norman!' joelt de zaal. Bij sommigen komen de tranen.

'Dit is doorleefd. Dit is integer, echt.' Links vooraan bij de boxen staat Marco Borsato. Uit volle borst zingt hij mee met Harder dan ik hebben kan. 'Zoveel lading, zoveel chemie - dit is heel bijzonder. Dit zijn vrienden van elkaar.' Borsato heeft zich aan zijn woord gehouden. Op de herdenkingsdienst, 22 maart in de Zee;landhallen in Goes, had hij gezegd: 'Ik zal er zijn, bij jullie eerste optreden.' Per sms-je heeft hij ze vanavond nog succes gewenst. 'Ze sms-ten terug. Dat ze het fijn vonden dat ik er was.'

Na afloop komen de vier de zaal in en worden door tientallen mensen omhelsd. 'De kop is eraf!', gilt Chiem van Houweningen jr., die voor Bløf verschillende videoclips opnam. 'Ik vond Norman heel goed, maar je mist Chris. We kijken nog steeds naar boven - hij is er gewoon.'

Gitaarbouwer Sjak Zwier heeft met kromme tenen staan luisteren, zegt hij. 'In het begin dacht ik wel even: komen ze hier wel over heen?' Zwier is goed bevriend met Jakobsen, die al sinds zijn achttiende in zijn winkel in Vlissingen komt. 'Nu past Norman er perfect bij, maar er is zoveel aan vooraf gegaan. Ze zijn vele drempels overgegaan.'

Zigzag

'Je gevoel gaat echt zo.' Toetsenist Bas Kennis (28) zigzagt z'n handen door elkaar in de lucht. Hij ziet het als een voorrecht: muziek maken. 'Op die manier kunnen we tenminste iets met onze emoties, ons verdriet doen.'

'Muziek geeft troost', zegt Peter Slager (32), bassist en verantwoordelijk voor de meeste teksten. 'Aan de andere kant: als je getroost wordt, doet dat ook denken aan de reden waarom je pijn hebt.'

De oude nummers raken hen het meest. Terwijl veel nieuwe nummers toch over de dood van Chris gaan. Kennis: 'Bij die nieuwe ben je nog teveel met akkoordjes en knopjes bezig. De oude liedjes speel je op routine. Dan is er veel meer ruimte om aan hem te denken.'

'Ik had het met Dansen aan zee heel erg', zegt Jakobsen de volgende dag in café Marktzicht in Zierikzee. Het eerste concert wilden ze zichzelf per se niet 'verliezen'. 'En dus zet je de rem erop. Maar er zullen nog veel momenten komen dat de emoties de overhand nemen.'

Slager: 'Waarschijnlijk ergens bij het zoveelste optreden, als we ergens in Uden staan of zo, dan krijg je hem ineens voor je kanis.'

'Het is heel dubbel', zegt Bonink. Tuurlijk was hij nerveus voordat hij op moest - van de zenuwen stootte hij nog zijn hoofd aan een balk. 'Maar het is een ontzettende uitdaging om daar als Bløf te mogen zitten. Ik voelde dat ik welkom was.'

Blocnote

Vlak na het verlies van Chris vertrokken de drie bandleden met manager Frank van der Meijden naar Barcelona, voor een week. Aan stoppen dachten ze niet - dat had Chris nooit goed gevonden. 'Laatst', vertelt Slager, 'kwam ik de blocnote tegen van het hotel in Barcelona. De eerste woorden van het liedje Weggaan stonden dáár al op.'

'Ik ben meer bij Bløf dan thuis', zegt manager Frank van der Meijden. 'Het is net of je een relatie met elkaar hebt. Daarom was het ook zo'n klap.'

Van der Meijden is net naar Zeeland verhuisd. Slager, Kennis en Jakobsen wonen al sinds jaar en dag op loopafstand van elkaar in Middelburg. 'Heel overdreven', vindt chauffeur Ron Buytenhek. 'Dan hebben ze vier dagen met elkaar gewerkt, en dan bellen ze me de vijfde dag op of ik mee ga om met zijn allen kleding te kopen in de stad.'

Twee maanden lang, maandag tot en met vrijdag, van negen tot vijf zaten ze bij Jakobsen thuis te werken aan de nieuwe cd. Halverwege juni werd Norman erbij gevraagd. 'We hebben eerst geprobeerd hoe het ging. Het moest wel klikken', aldus Kennis. Ook in de kroeg. Jakobsen: 'Inmiddels hebben we hem alledrie de café's in Middelburg laten zien.' Kennis: 'Tijdens de opnames in augustus en september merkten we: ons nieuwe bandje is compleet.'

In het bovenzaaltje van café Marktzicht in Zierikzee zit de band met de hele crew - dertien man in totaal - te eten. Over een uur begint het tweede concert. Vanaf een uur of vier hebben ze ge-soundcheckt. 'Normaal doen ze dat niet', zegt Buytenhek. 'Maar nu willen ze toch een bepaald soort zekerheid krijgen.'

Het is een wereld van verschil. Als de jongens van Bløf even later het podium opkomen, zien ze er stukken ontspannener uit dan de dag ervoor. 'Zoals jullie weten hebben we gisteren ons eerste optreden gehad. Op die manier wordt het allemaal toch iets gewoner. Dit is wat wij doen, maar dan nu met Norman.'

Ondanks dat het concert op geen programma of poster staat aangekondigd, hebben de fans vanuit het hele land het kleine zaaltje Brogum (325 man maximaal) in Zierikzee weten te vinden. Eindelijk weer een nieuwe cd, eindelijk weer eens lekker meeblèren met 'Aan de kust, de Zeeuwse kust'. Niets geen tranen, niets geen dichtgeknepen kelen. De vlaggen zwaaien heen en weer. Gek genoeg: alsof er niets is gebeurd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden