Eindelijk thee met suiker in Madaya

Gisteren at iedereen in Madaya groene bonen met rijst. Volgens de eerste berichten uit de belegerde stad was het stil op straat nadat een hulpkonvooi van de Verenigde Naties de eerste lading voedsel had afgeleverd: suiker, 10 kilo rijst, hummus, groene bonen, twee blikken tomatenpasta, zes blikken bonen en zout. De mensen zaten binnen, ze waren aan het koken, zei Ebreham Abbas, inwoner van Madaya tegen een verslaggever van The Guardian. Eindelijk weer.

Het Rode Kruis levert voedsel en medische hulp in Madaya Beeld epa

'Mensen drinken thee met suiker', citeert The Guardian Abbas. 'Dat hebben we lang niet meer gedaan.' Volgens Abbas hebben ze gegeten 'totdat iedereen vol zat. Ons eerste fatsoenlijke ontbijt in drie of vier maanden. Mijn moeder heeft van opwinding ook nog een pot rijst gekookt. Net als vroeger.'

Eerder had de Syrische ambassadeur bij de Verenigde Naties, Bashar Jaafari, nog ontkend dat er sprake zou zijn van honger. Als daar beelden van waren, dan moest dat wel vuige beeldmanipulatie wezen. Maar nu is het voedsel dan toch binnen, al is het de vraag hoe structureel de toevoer van levensmiddelen zal zijn.

Mede met dank aan de beelden. Het went snel, ellendige beelden uit Syrië, maar hongerbeelden uit die regio kenden we nog niet. De vraag of het zonder tot hulp zou zijn gekomen, is onmogelijk te beantwoorden, maar feit is dat dit de volgorde was: eerst het alarm van de hulporganisaties, de beelden en de internationale, publieke ontsteltenis. Daarna kwam het voedsel.

Regeringen wereldwijd zijn dol op stille diplomatie. Of pers en publiek en hulpverleners en andere schreeuwers alsjeblieft hun mond willen houden, even helemaal niks zeggen, terwijl hoogwaardigheidsbekleders achter de schermen indringende gesprekken voeren waar wij, de kleine mensen, niets van weten. Niets van mógen weten, want dan is de diplomatie niet stil meer. Altijd enorm succesvol, zeggen de mensen van de stille diplomatie, en vaak met doodsverachting bedreven. Poeh, als de mensen eens zouden weten hoe succesvol en met hoeveel doodsverachting. Dan zouden ze het wel uit hun hoofd laten om gezagsdragers ruggegraatloosheid en opportunisme te verwijten. Het is maar dat we het weten, de volgende keer dat we vanuit de leunstoel thuis bij de verwarming een gezagsdrager ruggegraatloosheid verwijten als hij bier deelt met een despoot terwijl het volk ligt te creperen. Maar of ze van stille diplomatie hadden kunnen eten in Madaya: we zullen het nooit weten.

Dat uithongeren gebeurt niet per ongeluk, zeggen hulpverleners. In de Syrische oorlog is het één van de wapens. The New York Times zette een intrigerend overzicht op de site van de belangrijkste doodsoorzaken in Syrië in de afgelopen vierenhalf jaar dat de oorlog daar inmiddels duurt. De cijfers zijn onvolledig en lastig te controleren, omdat vooral uit IS-gebied weinig informatie beschikbaar is. Met die slag om de arm turfde de krant ruim 200 duizend officiële doden, onder wie 27.277 burgerdoden die zijn omgekomen tijdens vuurgevechten tussen de strijdende partijen of tijdens massa-executies. Eenzelfde aantal burgerdoden zou zijn gevallen als gevolg van mortierbommen en raketinslagen. Luchtaanvallen door het Syrische leger, vooral met vatenbommen: 18.866 burgers. Gedood na ontvoering en/of marteling: 8.871 mensen. Chemische wapens: 984 mensenlevens. Amerikaanse luchtaanvallen tegen IS: 181 doden. Honger, uitdroging of gebrek aan medische zorg: 565 mensen. Daar zitten de mensen die in Madaya aan de honger bezweken nog niet bij.

Nu hebben ze thee met suiker.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden