Eindelijk terug

Hoera, ik kan weer bloggen. Na tien dagen uit de lucht te zijn geweest is het vk-blog weer actief. Ik moet zeggen dat ik het bloggen erg gemist heb, want er viel veel te noteren. Zo had ik graag willen schrijven over het urenlange gehannes met Neil Young Archives Vol. 1 box om de overigens zeer schaarse extra filmclipjes te kunnen vinden. En dan waren er natuurlijk een paar prachtige concerten van meer of mindere poplegendes.

Pinkpop had een zeer bevlogen Bruce Springsteen, die maar even bewees dat een goede uitstraling toch iets anders is dan charisma. Charisma met een grote C dat heeft de Boss, voeg daarbij een werkelijk niet te stuiten inzet en een repertoire dat nauwelijks mindpunten kent en je hebt een onvergetelijk optreden.

Toch hield hij me wat minder in de houdgreep dan vorig jaar in het stadion van Arsenal, de laatste keer dat ik hem zag. Dat gedoe met die verzoekjes en die malle borden waar de fans mee zwaaiden, zeiden me niks. Na anderhalf uur ben ik naar de zijkant van het veld gelopen en daar viel het me op dat de Boss nauwelijks nog het publiek bereikte. Een mooie ballad als The River had denk ik wonderen kunnen doen, ook miste ik de liedjes van Darkness On The Edge Of Town als Candy's Room en Rcing In The Street, die hij eerder in de VS wel had gespeeld.

Maar het zijn slechts details. Ik denk niet dat er ooit zo'n indrukwekkend concert in Landgraaf is geweest als dat van The Boss vorige week zaterdag.

Het was het begin van een week waarin vele poplegendes, althans voor mij, hier te zien zouden zijn. Zondag raakte ik in euforie door echt een geweldig optreden van Madness. Jammer dat ze tv-registratie vooral de minder uitgevoerde liedjes uit hun beginjaren uitzond. Want het waren juist liedjes als The Sun And The Rain, Our House en vooral It Must Be Love die bewezen dat Madness een van de beste popgroepen uit de jaren tachtig was. En dan waren er nog goede nieuwe liedjes van hun nieuwe plaat The Liberty Of Norton Folgate om iedere zweem van nostalgie weg te nemen.

Kortom Madness was voor mij misschien wel het hoogtepunt van Pinkpop.

Genoten heb ik vervolgens drie avonden van en met The Undertones. Drie van hen, de broers O"Neill en zanger Paul McLoone speelden een semi-akoestische set in de Fine Fine Music tour. Ik volgde ze in Paradiso, Tivoli en Vera en heb genoten. Ook uitgekleed en niet gezongen door Feargal Sharkey staan hun liedjes nog als een huis.

My Perfect Cousin, Julie Ocean en Wednesday Week raakten me maar misschien het allermooist vond ik toch You're Welcome van de lp Positive Touch uit 1981. Vooral die hel korte elektrische gitaar-solo van Damian O'Neill was steeds prachtig.

Van de drie optredens was die in Paradiso overigens het krachtigst, in Utrecht en Groningen vond ik het soms wat al te tam. Maar in Groningen zag ik wel een schitterend kleedkamer-concert van Tim Knol. Een jonge singer-songwriter die me zowel aan Ryan Adams als aan Lucky Fonz III deed denken. Ik hoorde een paar prachtige liedjes, die hij op dit moment in de studio aan het uitwerken is.

Genoeg moois om een maand op te teren, en dan heb ik het nog niet eens over Morrissey gehad. Ik wilde namelijk niet weer over de man schrijven, het hoeft immers geen Morrissey blog te worden. Maar zijn concert gisteren in de Rotterdamse Watt was te goed om onvermeld te laten.

Van al zijn concerten in Nederland was dit zonder meer de beste keer, ook omdat het publiek lekker dicht op hem kon staan. De setlist ging alle kanten op. De nieuwe nummers vielen mee, en met This Charming Man openen, dan heb je de sfeer er natuurlijk goed in.

Opmerkelijk hoe Morrissey zijn band (gisteravond Shocking Blue genoemd) instrueert zo min mogelijk als The Smiths te klinken. Geen sprankelend Johnny Marr riedeltje in This Charming Man dus, maar een lelijk donker gedrein. maakte niet uit, alles draaide om de stem van Mozzer en die was behoorlijk goed. In How Soon Is Now leek het even mis te gaan maar Ask en Girlfriend In A Coma klonken goed.

En ja, je hebt natuurlijk The Boss, maar The Mozz dat is er ook wel een met Charisma hoor. Waar sommigen kippenvel krijgen van The Boss die preekt over met z'n allen een huis bouwen, kreeg ik rillingen van Some Girls Are Bigger Than Others:

From the ice age to the dole age there is just one concern

I have just discovered

Some girls are bigger than others

Some girls mothers are bigger than other girls mothers

En toegift First Of The Gang To Die is het beste liedje dat hij de afgelopen tien jaar schreef. Het werd zaterdag meegebruld alsof het een Smiths-klassieker betrof. En terecht. Ik word nog altijd erg vrolijk van een regel als

He stole from the rich and the poor

And the not very rich and the very poor

Overtuigend optreden dus en na The Boss, The Mozz de Undertones en Madness is het vanavond de beurt aan nog een levende legende: Jarvis Cocker.

Soms denk ik wel eens: waar heb ik het allemaal aan verdiend?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden