'Eindelijk mag ik mensen afwijzen'

Wanneer Edwin Jongejans het warme Sloterparkbad in Amsterdam even ontvlucht om buiten een sigaretje te roken, kijkt hij weemoedig rond....

Ruim dertig jaar later staat Jongejans (38) aan de rand van het bad bij de Amsterdam Diving Cup. Sinds oktober 2003 is hij (assistent-)coach van het clubteam uit het Engelse Leeds. Hij volgt nauwlettend de verrichtingen van zijn springers en springsters die spectaculaire en/of sierlijke sprongen van de 1- of 3-meterplank afwisselen met een duizelingwekkende duik van de toren.

Jongejans wordt nog door menigeen herkend, al ligt zijn toptijd als schoonspringer in het begin van de jaren negentig, toen hij wereldkampioen op de 1-meterplank werd. Bovendien was hij zes jaar bondscoach in Nederland, een functie die na zijn vertrek in juni 2003 vacant bleef.

Het postuur van de slanke atleet bezit Jongejans niet meer. Teveel fish and chips in Engeland gegeten? 'Mwahh', klinkt het. Maar naar zijn zin heeft hij het daar wel, met een contract tot maart 2009 op zak. 'Het is raar gegaan. Ik zag het hier niet meer zitten als bondscoach. Het leek wel alsof mijn handen achter mijn rug waren gebonden. Ik moest werken met springers die eigenlijk niet goed genoeg waren, maar die ik absoluut niet uit de selectie mocht verwijderen.

'Een dag na weer zo'n vervelende coachvergadering zat ik op kantoor. Net toen ik voor mezelf had bepaald dat de maat echt vol was, kwam het telefoontje uit Leeds. Of ik iemand kende die daar zou willen coachen. Wat dacht je van mij, zei ik. Het was heel snel signed , sealed and delivered.

'Ik geef trainingen, maar ben vooral betrokken bij het selecteren van talent. Ik ga naar scholen. Tweeduizend kinderen worden uitgenodigd voor een test, tweehonderd blijven in eerste instantie over, en na verder selecteren een stuk of twintig, variërend in de leeftijd van 7 tot 12 jaar. In september beginnen we weer van voren af aan. Het is onvergelijkbaar met Nederland, het gaat er in Engeland veel harder aan toe dan in Nederland, hoewel ik hier nog jonge talenten genoeg zie. Zoals Iris Janssen, die is pas zestien.'

Een andere veelbelovende springster is Raisa Geurtsen (17), lid van de Dolfijn, de vereniging die het toernooi perfect organiseert. Jongejans ziet haar alleen vrijdag in actie, ze is licht geblesseerd. De vwo-scholiere, in haar eindexamenjaar, moet bij de NK, begin juni in Amersfoort, proberen de limiet te halen voor de Europese jeugdkampioenschappen in Moskou.

Een andere kandidate om de gestopte Lisette Planken op te volgen, met Peking in 2008 in het achterhoofd, is de in de VS trainende Ginni van Katwijk (19). Maar aangezien grote internationale seniorentoernooien dit jaar ontbreken, hoeft zij zich nergens voor te kwalificeren. Daarbij is er eigenlijk ook nog steeds geen nieuwe bondscoach .

Jongejans hanteert het gezegde 'zeg nooit nooit', maar in die baan zal hij nimmer terugkeren. Dat weet hij zeker. 'Het belangrijkste voor mij is dat ik mensen kan afwijzen die niet goed genoeg zijn. Dat was in Nederland bijna onmogelijk geworden. Vergeet ook niet dat de concurrentie in Groot-Brittannië veel groter is. Het is een topspringland .'

Toch is zelfs daar wel eens iets mis. Neem het zwembad in Leeds, daarover is Jongejans maar matig te spreken: 'Het is er altijd koud en er lopen kakkerlakken rond. Het bad in Amersfoort is stukken mooier. Hopelijk krijgen we over twee jaar een nieuwe accommodatie. We zeggen in Leeds vaak tegen elkaar: als het oude bad maar niet voor die tijd instort.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden