Reportage

Eindelijk kunnen ze weer kaarten. En vooral: nakaarten

Vlnr: Anita en Theo Balvers, Wil en Ed Vermeulen  Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant
Vlnr: Anita en Theo Balvers, Wil en Ed VermeulenBeeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Langzaam gaat Nederland weer van het slot. Waar hebben we naar uitgekeken? Aflevering 2: twee gasten mag weer en de prik zit erin: eindelijk weer bridgen.

De oudsten zijn nu eens de eersten. Wil (77) en Ed Vermeulen (76) kregen hun eerste prik afgelopen maand, net als Theo Balvers (76). Diens vrouw Anita, met haar 68 jaar de jongste van het stel, voegde zich vorige week vrijdag bij het bevoorrechte gezelschap der (deels) gevaccineerden.

Dat geeft lucht. Een kuch is niet langer verdacht. En nu sinds afgelopen woensdag ook nog eens het aantal bezoekers dat je thuis mag ontvangen, is verruimd van één naar twee, was de gezamenlijke conclusie snel getrokken: ‘We mogen weer.’

Dus hebben de vier hun positie aan tafel ingenomen: de dames Noord en Zuid, de heren Oost en West. Bijna vier maanden geleden, op Nieuwsjaarsdag, waren de echtparen voor het laatst bijeen, hier in het appartement van de Vermeulens in IJsselstein. Nu zijn de kaarten opnieuw geschud en door Ed in mapjes gestoken: het voorwerk voor 24 spellen kofferbridge.

Harten troef

Het bieden begint. De routines zijn er nog, gelukkig. En jargon biedt altijd houvast. Harten is troef. Theo legt de alertkaart neer: ‘Het kan een tweekaart zijn.’ Een kleine schoppen als vervolg. Opperste concentratie die na dertien slagen uitmondt in een schaterlach van Ed.

Theo zegt: ‘Met vijf klaveren mag ik down gaan, want ik ben niet kwetsbaar. Maar het kan ook verkeerd aflopen.’ Een ongeschreven bridgevoorschrift, zo lijkt het: het nakaarten over een spel duurt minstens zo lang als het spel zelf. Ed: ‘Het wordt wel eens laat, ja.’

Veel senioren zijn van de denksport in de ban, het is geen hobby maar een leefwijze. ‘Sommigen zijn er dag en nacht mee bezig’, zegt Anita. Ook de echtparen Vermeulen en Balvers zijn normaal gesproken meerdere avonden per week op hun club BC Vianen te vinden.

Maar nu is het verenigingsgebouw al maanden gesloten en is er een gat gevallen. Afgelopen zomer werd er nog wel gespeeld, met een ruime tafelschikking en op anderhalve meter afstand. Geen doen, zegt Theo. ‘Je kon de kaarten niet eens doorgeven.’

Koffieafspraken

Wil moet er weer een beetje inkomen. ‘Ik had een doublet moeten geven.’ De bridgers weken ook uit naar digitaal spelen. Maar dat is niks, vindt Wil. ‘De kaartjes op het scherm zijn zo priegelig.’ En als ze beiden speelden, moest Ed in de slaapkamer zitten, anders kon hij haar kaarten zien.

Bovendien, zegt Anita, in een chatvenster ben je snel uitgepraat. ‘Terwijl bridge toch vooral om het sociale gebeuren draait.’ Meer dan een speels strijdtoneel is de bridgeclub een ontmoetingsplaats, zeker voor ouderen in de leemte na een werkzaam leven. Daar worden de koffieafspraken gemaakt, de bridgetripjes naar Zuid-Limburg belegd: ’s middags fietsen, ’s avonds kaarten.

Als echtparen mogen ze nog van geluk spreken. De alleenstaanden op de bridgeclub (gemiddelde leeftijd: 73 jaar) zagen hun sociale leven het afgelopen jaar grotendeels instorten. Eerst vanwege voorzichtigheid, daarna door de lockdown. ‘Echt een drama’, zegt Wil.

Met zo’n avondje thuisbridge hou je het gevoel in je vingers, zegt Ed. Ze zien het vooral als opmaat naar het oude normaal: een zaal vol met 120 spelers in hun eigen, net verbouwde clubgebouw. Het begin is er weer. En zoals Ed zegt: ‘De eerste slag is vaak heel beslissend.’

Kijkt u er ook naar uit binnenkort iets weer voor het eerst te kunnen doen? Mail J.vandenberg@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden