Eindelijk een ander leven, waarin een wijntje mag

De 29-jarige volleybalster is genezen van een hernia, maar ze besluit haar carrière. 'Ik ben nu nog heel, maar het had niet veel gescheeld.'

Een jaar worstelde Caroline Wensink met de gevolgen van een hernia. Donderdag maakte de 29-jarige middenaanvalster bekend dat ze haar carrière beëindigt, juist nu ze weer voorzichtig mag sporten. 'Ik ben eindelijk van de pijn verlost. Ik moet er niet aan denken om weer last van mijn rug te krijgen. Ik heb er vrede mee dat een nieuwe generatie in het Nederlandse team het WK in Italië mag spelen.'


Het was een zachte landing, aldus Wensink. 'Trainers willen nooit dat je lang met vakantie gaat, omdat je dan proeft van het andere leven. Ik weet nu dat ik een ander leven ambieer. Ik ben nog heel, al heeft het niet veel gescheeld. De hernia is niet verdwenen, maar ik ben pijnvrij.'


In april 2013 keerde Wensink vanwege een rugblessure terug uit Azerbeidzjan, waar ze bij Azerrail Bakoe speelde met haar landgenoten Manon Flier en de eveneens revaliderende Debby Stam. 'Ik koos voor een conservatief beleid, ik wilde dat mijn lichaam het zelf ging oplossen. Het duurde lang, soms oneindig lang. Ik werd behandeld door de fysiotherapeut en kon alleen een beetje fietsen, meer niet.'


Haar geduld werd op de proef gesteld, vertelt Wensink. 'Mensen zeiden: geniet ook maar van deze tijd, omdat niets hoeft.' En lachend: 'De vakantie was een hel. Ik wilde persé met mijn vriend kamperen in Frankrijk, terwijl ik vanwege mijn rug niet op een luchtbed kon slapen. Ik kon evenmin uit eten, want lang zitten op een stoel ging niet. Maar ik heb wel heerlijk een wijntje gedronken. En meer dan een.


'Het duurt zeker twee jaar voor je bent afgekickt van het levenspatroon van een topsporter. En dan deed ik het nog cold turkey, want ik kon niet eens aftrainen. Ik leef nog steeds bewust, let op mijn rust en voeding. Ik zal nu niet snel kilo's aankomen. Maar ik mag eindelijk zelf beslissen, wanneer en wat ik ga eten. Tegelijkertijd verlies je de regie, omdat er plotseling geen doel meer is.'


Stoppen met topsport is een rouwproces, stelt Wensink, die de 'omloopbal' en het blok als specialiteit had. 'Toch zat ik niet in een dip, omdat ik niet meer kon volleyballen.'


Gevoelsmatig had Wensink haar periode in het Nederlandse team al afgesloten na het ontslag van bondscoach Avital Selinger, met wie ze in 2007 de Grand Prix won en twee jaar later een zilveren medaille behaalde op het EK in Polen. 'Ik voelde me lost in space, ik blijf het bot vinden hoe Avital is afgerekend op het mislukte EK in 2011. We hadden met hem de Spelen van Londen willen halen. Het deed pijn om dat toernooi te missen.'


De moord op teamgenoot en vriendin Ingrid Visser en de voormalige teammanager Lodewijk Severein vertraagde haar herstel, zegt Wensink. 'Twee mensen op die manier te moeten verliezen, gaf me zoveel stress dat ik juist meer pijn kreeg. Het blijft onwerkelijk. Ik had nog wat spullen staan in hun huis. Toen ik die laatst met een vriendin van Ingrid ging ophalen, zag ik de auto van Lodewijk staan.


'Het was een enorme schok. Je ziet iets concreets van iemand, die er niet meer is. Daar word ik nog letterlijk ziek van. Ook mij is psychologische hulp aangeboden, maar ik heb er geen gebruik van gemaakt. De verwerking van het verlies van Ingrid en Lodewijk wordt door de Nevobo en NOC*NSF vakkundig begeleid. Maar het gemis blijft tastbaar.'


Een studie of een baan, Wensink weet het niet. 'Ik hoop dat ze ergens een vrouw met levenservaring kunnen gebruiken Als meisje van 13 stond ik al in de eredivisie. Tijd om een andere kant van mezelf te laten zien.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden