Eighties réveil, oldskool synth

The Human League koos dertig jaar geleden voor de synthesizer in plaats van de gitaar. Met een nieuwe plaat, met dezelfde synthipop als dertig jaar geleden, staan ze weer op het podium.

De revival van de jaren tachtig lijkt inmiddels langer te duren dan het tijdperk zelf. Vooral de eerste jaren, toen Britse popgroepen de gitaren in de wilgen hingen en de synthesizer als dominant instrument lieten doorklinken in hun muziek, lijken nog altijd een grote bron van inspiratie in de hedendaagse popmuziek. Niet alleen onder jongere muzikanten is het oude synthipop-geluid gewild, zoals bij de nieuwe Britse band Hurts, of op het prachtige, vorige week verschenen tweede album van Metronomy, The English Riviera. Nee het lijkt wel alsof de bands van toen er ineens ook weer erg veel zin in hebben om nieuwe muziek te maken, die het geluid van toen heeft. Duran Duran, Orchesteral Manouevres In The Dark (OMD) en zelfs Blancmange hebben nieuwe platen uit, terwijl Men Without Hats (goed voor slechts een hitsingle, The Safety Dance in 1983) en A Flock Of Seagulls weer op tournee zijn.


Het aan een nieuwe plaat verbonden optreden lijkt de belangrijkste reden te zijn waarom de bands van weleer weer de studio ingegaan zijn. Want het is nog altijd zo dat wie een nieuwe plaat maakt, even uit het nostalgische 'gouwe ouwe'-circuit en We All Love 80's-feesten kan ontsnappen. Natuurlijk, het publiek komt nog altijd voor de oude hits, maar een band als Duran Duran had hun nieuwe, door de hippe Mark Ronson geproduceerde plaat nodig om een nieuwe wereldtournee bij promotors aantrekkelijk te maken. Dat die plaat All You Need Is Now niet zo erg goed is, doet niet eens ter zake.


De ontvangst van Duran Duran, vorige maand op het festival South By South West in Austin, waar de wereldtournee begon, was er niet minder enthousiast door. Meer dan tien jaar geleden lijkt vooral de Amerikaanse, en nog altijd grootste, markt klaar voor een groots onthaal van de Britse New Romantics (zoals de synthi-popbands genoemd werden) van weleer. Duran Duran, OMD en Flock Of Seagulls waren in de States dertig jaar geleden nog populairder dan in eigen land, en daarvan lijken ze nu, meer dan tien jaar geleden na de eerste 80's revival, de vruchten te kunnen plukken.


Goed nieuws dus voor The Human League, die het tien jaar geleden al probeerden met het behoorlijk goede album Secrets. Maar toen die plaat goed en wel verschenen was, ging hun label failliet en zat een vervolg er niet in.


Nu, ondersteund door dezelfde mensen die Grace Jones een paar jaar geleden weer op het wereldtoneel hezen, is er een nieuwe plaat Credo. Die klinkt in ieder geval heel vertrouwd, alsof er dertig jaar niks veranderd is. Zanger Phil Oakey klinkt nog hetzelfde als op hun belangrijkste en beste plaat Dare uit 1981 en ook de zangeressen zijn hetzelfde gebleven. De synths domineren en hebben hetzelfde analoge geluid als dertig jaar geleden.


Van alle Britse New Romantics die het begin jaren tachtig in de Verenigde Staten maakten, was The Human League een van de populairste, niet in de laatste plaats omdat ze alles anders deden dan gebruikelijk.


Een band zonder drummer was tot daar aan toe, maar een zonder gitarist? Dat kon eigenlijk niet. En dan dat asymmetrische kapsel van zanger Phil Oakey en die make-up?


Toch schuilde daarin juist de aantrekkingskracht voor veel jonge adolescenten op zoek naar hun identiteit. Bovendien, Oakey was niet de enige die zich opzichtig uitdoste. Boy George van Culture Club en Adam And The Ants konden er ook wat van en ook zij werden, al was het voor even, wereldberoemd.


Want ze combineerden hun opvallende uiterlijk met razendknappe popmuziek. Hoe mal Human League ook oogde, de muziek was even vernieuwend als vertrouwd. Hun grootste hit, Don't You Want Me Baby, is in de meer dan dertig jaar sinds het uitkwam niet van de internationale radio weggeweest.


Niet gek voor een liedje dat Oakey als een 'restje' beschouwde en aanvankelijk niet eens op Dare wilde zetten. Zoals veel van het succes van de band uit Sheffield door toevalligheden werd bepaald.


De formatie bijvoorbeeld. Oakey werd na twee goede maar weinig verkopende Human League platen, verlaten door twee medeoprichters die Heaven 17 oprichtten. Contractueel was The Human League verplicht tot een tournee. Dus ging Oakey op zoek naar een zwarte zangeres die hem vocaal kon ondersteunen. Hij kwam vervolgens aan met twee (blanke) meisjes van 17 en 18 die alleen een beetje konden dansen. De rest zouden ze wel leren, bovendien konden ze elkaar gezelschap houden.


Deze Joanne Catherall en Susan Sulley lopen nu tegen de vijftig maar zijn nog altijd bij Oakey. Zij bepaalden samen met de synths mede het nog altijd unieke geluid op Dare, en doen het dunnetjes over op Credo. Een plaat die op z'n minst erg doet uitkijken naar het concert van vanavond.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden