Eigenlijk wíllen we het verhaal rond Cees H. niet kennen

De woensdag van de waarheid begon meteen al heel goed met de kop in de Telegraaf: 'We zijn in pak genaaid'. Ik las 'm drie keer hardop en mijn dag kon niet meer stuk. Het ontbrekende lidwoord, de pakkende uitdrukking: de nieuwe hoofdredacteur van de Telegraaf is goed bezig.

Mark Rutte is doorgaans de Hans Kazan van het debat, maar voor het eerst in zijn loopbaan slaagde zijn optreden niet helemaal. Beeld anp

De krant had oud-officier van justitie Vrakking geïnterviewd. Vrakking, vroeger de baas van crimefighter Fred Teeven, vond dat de commissie-Oosting met 'lariekoek' was gekomen en ons dus in het pak had genaaid.

Het was de ideale opmaat naar het grote debat over bonnetje-gate. Om twee uur zat ik voor de buis, om geen seconde te missen. Na de voorrondes was het wachten op de halve finales Kamer-Dijkhof en Kamer-Van der Steur, en natuurlijk de grande finale, de ondervraging van premier Rutte.

De naam die bij mij na een paar uur luisteren bleef hangen was 'Van Brummen', typisch zo'n hoorspelkarakter. 'Van Brummen' komt knerpend aanlopen over het grintpad en trekt aan de bel. 'Van Brummen' verrichtte in opdracht van Ivo Opstelten onderzoek naar bonnetje-gate, in de hoop dat de zaak daarmee zou zijn afgedaan. Ik denk dat 'Van Brummen' gewoon Ivo Opstelten zelf was, vermomd met een jagershoedje, een snor en een bril met jampotglazen.

Dijkhof en Van der Steur bezwoeren de Kamer dat ze het helemaal met Oosting eens waren. Mark Rutte is doorgaans de Hans Kazan van het debat - hij zaagt zichzelf moeiteloos doormidden maar staat even later gewoon weer uit één stuk te glunderen. Ditmaal trachtte hij eerst de oppositie te paaien met de opmerking dat hij voor het zwaarste debat uit zijn politieke loopbaan stond. Daarna gooide hij het zelfverwijt in de strijd - het is nu eenmaal moeilijk iemand hard te slaan die zichzelf al meppen staat te verkopen.

Voor de eerste keer in zijn loopbaan slaagde zijn optreden niet helemaal: er klonk na afloop afkeurend rumoer.

Ik had de hele dag het gevoel dat het debat eigenlijk niet ging over waar het over had móeten gaan. Dat er om de hete brij werd heengedraaid, terwijl iedereen wel wist dat er hete brij wás. Die hete brij was 's ochtends dus opgediend door Hans Vrakking. Die zei, ondanks zijn beroepsgeheim, eigenlijk kristalhelder wat er in de deal met Cees H. aan de hand is geweest: 'een pragmatische overeenkomst die ons in de zin van informatievoorziening geen windeieren legde'.

Ter voorbereiding op het debat had ik nog eens een ijzersterk verhaal van Harrie Lensink gelezen, dat in 2006 verscheen in Vrij Nederland. Daar stond het eigenlijk allemaal al in. Hoe crimefighters als Fred Teeven destijds goed hadden gekeken naar hoe ze in Italië en de VS grote boeven vangen. Je pakt een kleintje en die laat je 'zingen' - schitterende term - om de grote jongens te pakken. Daar staat uiteraard iets tegenover, geld of straftijdverkorting, of allebei dus.

Maar volgens de commissie-Oosting was daarvan met Cees H. geen sprake - en dat bedoelde Vrakking dus, met 'in het pak naaien'. De nieuwe fractieleider van de ChristenUnie, Gert-Jan Segers, deed nog een poging iets boven water te krijgen over 'een verhaal naast het verhaal van de commissie-Oosting', maar het respect voor een rapport van een echte commissie is in dit land heilig als het bijbelwoord. Volgens Oosting is zo'n verhaal er niet, dus dan ís het er ook niet. Ook als je op je klompen aanvoelt, dat zo'n verhaal er wél is.

Ik denk dat we dat verhaal helemaal niet wíllen kennen, omdat we als de dood zijn dat we goed en kwaad niet meer uit elkaar zullen kunnen houden. Daarvoor nemen we een schimmig debat en een motie van afkeuring op de koop toe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.