Column

Eigenlijk was er niet zo vreselijk veel aan de hand

Bonnetjes

 

De man die de schandalig feodale levenswijze van het Nederlandse koningspaar terugbracht tot een overzichtelijke non-kwestie rond twee 'containertjes' in de achtertuin van de Eikenhorst ('Ik denk dat je het niet veel soberder kunt krijgen'), liet gisteravond wederom op fenomenale wijze zien hoe je dat doet: een politieke bom ontmantelen.

'Bommetje' zou de premier zelf waarschijnlijk zeggen. Zoals hij eerder 'steigertje' introduceerde voor de riante aanlegplek bij de veelbesproken Griekse villa (vakantiehuisje) waar koning Willem-Alexander met zijn Wajer Osprey 38 motorjacht (bootje) kan aanmeren. Zoals hij later het begrip 'opgeblazen gedoe' over 'hele dunne feitjes' uittestte.

Mark Rutte stond gisteravond tegenover de volksvertegenwoordiging in de Tweede Kamer om zich te verantwoorden voor, tja voor wat eigenlijk? Niet voor de rokende puinhopen die Ivo Opstelten en Fred Teeven achterlieten na hun onvrijwillige vertrek. Niet voor de deal met Cees H., een crimineel die van zijn door het Nederlandse Openbaar Ministerie witgewassen drugsvermogen een hoop containertjes, steigertjes en bootjes heeft kunnen aanschaffen. Niet voor het haperende geheugen van Ivo Opstelten.

Mark Rutte stond zich helemaal nergens voor te verantwoorden. Want eigenlijk was er niet zo vreselijk veel aan de hand, bezien vanuit het jongensparadijs waarin onze premier permanent verkeert, een plek waar de mensen schaterend in korte broek ronddartelen en in grote harmonie een vriendschappelijk balspel met elkaar spelen, een plek waar het gras altijd groen is en de zon altijd schijnt en waar ze je niet-begrijpend aankijken als je het begrip 'probleem' bezigt.

Als we de premier goed beluisterden, is het alles hupsafladder. Er was wat informatie kwijt, niet heel belangrijk verder, iets met 'een bonnetje', en dat was natuurlijk heel vervelend, en die informatie stond op zoiets als een floppy, zo'n informatiedrager van vroeger, en die moest worden gelezen op een computer van vroeger, en dat vergde het afleggen van een 'zoekroute' die aanvankelijk niet helemaal goed was afgelegd, en daardoor heeft de vervelende indruk kunnen ontstaan dat de minister de Kamer verkeerd heeft geïnformeerd. Verder is er niet zo veel aan de hand, althans niets waarvan het volk wakker zou moeten liggen.

'Bonnetje': hij is er niet als eerste mee gekomen, maar met intens genoegen maakte hij het zich eigen, liet hij het rollen over zijn tong. 'Berichtjes in de media', muntte hij later op de avond nog, toen Cees H. opdook in het journaal.

Houd het klein, adviseren de mannen en vrouwen die over de beeldvorming gaan altijd. Niemand kan het kleiner houden dan de premier van dit land (landje).

Hij lachte, toonde zich ontspannen en royaal jegens zijn debatpartners. Heftig ja knikkend op alle tegenwerpingen, coöperatief meedenkend en suggesties opwerpend. Als ze vervelend werden, trok hij een rookgordijn op en sprak hij meanderende zinnen over 'de vigerende regelkaders'. Als ze een punt hadden, gaf hij het royaal toe: natúúrlijk heb je gelijk jongen, hier heb je een plakplaatje voor in je poëziealbum. En dan gaf hij weer een zwieper aan het rad. Alsof er nooit een minister en een staatssecretaris waren opgestapt.

Duizelig en weerloos waagden we ons thuis aan een buiging. Vage bewondering vermengde zich met knagende verwondering. Ik probeerde mijn vingers na te tellen, paniek vocht zich omhoog.

Er ontbrak een vinger.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.