Eerste dag Le Guess Who?: publiek kiest voor Mark Lanegan en grillig The Fall

In enkele jaren is het Le Guess Who?-festival, dat nog tot en met zondag op diverse locaties in Utrecht plaatsvindt, uitgegroeid tot een van de belangrijkste festivals als het gaat om het signaleren van nieuwe, dwarse of anderszins opmerkelijke popmuziek.

Night Beats Beeld Tom Roelofs

De programmering liet de eerste avond al meteen zien hoe uiteenlopend de muzikale visie van het Utrechtse festival is. Oudgedienden als Mark Lanegan en Neko Case, die zich wat meer in de traditionele rock begeven, naast spraakmakende nieuwe garagebands (The Pharmacy, Night Beats) en experimentele elektronica (Oneohtrix Point Never). Een beetje breed geïnteresseerde muziekliefhebber moest keuzes maken. Al waren het donderdag Mark Lanegan in de Janskerk en The Fall in Tivoli die het meeste publiek trokken.

Sneu voor Neko Case, die in een halflege Helling haar prachtige, volle stem liet klinken. Mooi repertoire ergens tussen country, folk en rock en strak gespeeld, maar misschien niet dwars of 'anders' genoeg voor het Le Guess Who?-publiek. Dat vond elkaar even later in Tivoli, waar The Fall meteen een scheiding der geesten veroorzaakte. Al meer dan vijfendertig jaar bestaat de band uit Manchester met zanger Mark E. Smith als enige constante factor.

 
Sneu voor Neko Case, een mooi repertoire ergens tussen country, folk en rock. Strak gespeeld, maar misschien niet dwars of 'anders' genoeg voor het Le Guess Who?-publiek

Spraakwaterval
Tientallen studio-albums en evenzovele bezettingswisselingen, met dus als enige zekerheid de spraakwaterval van een zing/sprekende Smith. Een terugblik op hun immens rijke oeuvre zit er niet in. The Fall speelt al decennia lang tijdens hun concerten louter nieuw werk, met hier en daar een cover. Ook in Tivoli, waar de gitarist en toesteniste de nummers van vooral het recente album Re-Mit inzetten waarna Smith zijn furieuze 'rants' begon.

Er zat meer vuur in zijn voordracht dan de laatste jaren gebruikelijk, maar een onvoorspelbaar sujet blijft het. Zo zat hij de eerste helft van het concert vooral onzichtbaar voor het grootste deel van het publiek op een stoeltje achter de gitaarversterkers. Hij draaide deze ook zachter en harder naar het hem uitkwam. Zijn teksten ratelde hij van een stapel papieren, en verstaanbaar was het nauwelijks.

 
Er zat meer vuur in de voordracht van Mark E. Smith dan de laatste jaren gebruikelijk, maar een onvoorspelbaar sujet blijft het

Essentie van rock 'n roll
Zo is het al jaren. 'Good evening, we are The Fall' in het eerste liedje is sinds 1977 het enige zekere tijdens een Fall concert. Maar de band dreinde lekker door, trok zich van Smiths grillen en nukken niks aan. Een deel van het publiek vond het lelijk gejengel, voor een ander deel werd hier de essentie van rock 'n roll blootgelegd.

Bezwerende bluesschema's, in een stijl die sinds New Face In Hell (1981) onveranderd is maar nooit verveelt. De muziek is nog altijd trouw en Smiths opvatting over hun de Three Rs, geen reading, writing en artithmetic maar Repetition, Repetition, Repetition is sinds 1977 onveranderd. Toen in de toegift zijn maatje Tim Presley van White Fence, een blauwe maandag zelf ook lid van The Fall, op gitaar steun gaf, zag je Smith zelfs lachen. Hij zich meer te geven dan de laatste vijftien, twintig jaar gebruikelijk was. Unieke band.

 
Een deel van het publiek vond het lelijk gejengel, voor een ander deel werd hier de essentie van rock 'n roll blootgelegd
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden