Eerst uitdagend, later getekend

Een fotoproject, The Brown Sisters, van de Amerikaanse fotograaf Nicholas Nixon wist regisseur Lucas Vandervost afgelopen theaterseizoen te inspireren tot de productie 4 Zusters....

Dertig jaar geleden maakte de Amerikaanse fotograaf Nicholas Nixon (1947) voor het eerst een portret van zijn vrouw Beverly ('Bebe') en haar zusjes Heather, Mimi en Laurie. Maar het resultaat zinde hem niet en het negatief werd weggegooid. Een jaar later deed hij een nieuwe poging op een volgende Brown-familiedag. Zijn echtgenote was toen 25 jaar, haar zusjes 23, 21 en 15.

Een jaar later, bij het afstuderen van Laurie, de jongste, trof Nixon de zusjes opnieuw samen en maakte hij een tweede groepsfoto. Hij was zo ingenomen met het resultaat dat hij met instemming van zijn 'modellen' besloot om elk volgend jaar een portret te maken, steeds in dezelfde opstelling: van links naar rechts, Heather, Mimi, Bebe en Laurie. Het resultaat is bijzonder - in reuzenstappen van een jaar ga je een kwart eeuw door het leven van vier vrouwen.

De 27 zwartwitfoto's zijn in het museum chronologisch opgehangen aan twee tegenover elkaar liggende wanden. Wie de foto's in de verkeerde volgorde bekijkt - dat is snel gebeurd omdat de expositieruimte twee ingangen kent - zal ongetwijfeld schrikken. Dan is het beginpunt 1988 en worden de vrouwen gaandeweg steeds jonger - wat een mooi effect geeft. Alsof het steeds meer zomer wordt, en langzaam zelfs lente.

Na de oudste foto uit 1975 waarop vier jonge meiden wat uitdagend en afwachtend in de lens kijken, is de overgang naar de jongste foto uit 2001 heel groot. Dit lijken totaal andere vrouwen: grijze haren, lijnen in het gezicht, weemoedige blikken - dit zijn moeders, krachtige, wijze vrouwen, getekend door het leven. Voortdurend loop je heen en weer om de overeenkomsten en verschillen te zien tussen 1975 en 2001, probeer je te raden wat voor leven de zusjes hebben gehad.

Dat leven blijft een raadsel. Op de tentoonstelling kom je niets te weten over Heather, Mimi, Bebe en Laurie. Ook het boek, dat in 1999 door het Museum of Modern Art in New York werd uitgegeven - de tentoonstelling reikt nog twee jaar verder - maakt je niets wijzer over het viertal. Dit ontbreken van elke toelichting geeft ruimte voor eigen interpretaties en speculaties.

Maar het laat je vooral beter kijken. De foto's zijn vrij van anekdotiek en worden zelfstandige beelden die dvertellen wat ze laten zien: vier vrouwen op steeds een ander moment in hun leven, op hun persoonlijke, intieme reis door de tijd. Vrouwen, die een bijzondere band met elkaar hebben, zoveel wordt wel duidelijk.

Nixon gebruikt een zogenaamde platencamera (8 x 10 inch), wat voor portretten nogal ongebruikelijk is. Vijfentwintig negatieven zijn in het boek op ware grootte afgedrukt (22,8 x 18 cm), waarmee hij een indrukwekkende kwaliteit weet te bereiken. Nixon zweert bij zwartwit, en The Brown Sisters bewijst zijn gelijk: de foto's zijn zo rijk van toon dat kleur niet wordt gemist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden