Eerst snikk en de kinderen, daarna huilt de hele zaal

Parijs Het begon allemaal met Angelika – maar eigenlijk kwam het door Henri Paul Falavigna. De voorzitter van de vereniging Solidariteit met de Kinderen van Beslan vroeg tijdens de persconferentie aan Angelika te vertellen over wat ze zoal had meegemaakt tijdens de drie dagen dat ze met 1.300 andere kinderen...

Die vraag had Angelika niet zien aankomen. En toen ze ook nog een microfoon onder haar neus geschoven kreeg, begon ze te huilen. Het waren tranen zonder einde, hoezeer monsieur Falavigna zich ook excuseerde voor zijn onhandigheid.

De tranen van Angelika riepen andere tranen op. Al die stoere, mooie kinderen uit Beslan in hun groene Gaz de France-shirtjes, die zich een half uur groot hadden gehouden, begonnen te snikken. Eerst de meisjes, hun dikke haar in een paardestaart geknoopt. Daarna de jongens met hun kortgeknipte hoofden. Het was maar goed dat Victoria Faddeeff, peetmoeder tijdens hun vakantie in Frankrijk, volop papieren zakdoekjes had meegenomen.

Het hek was nu van de dam. De ogen van monsieur Falavigna werden rood en vochtig, de Russische tolk kreeg het te kwaad, dokter Fatima Kusova, begeleidend arts uit Beslan, haalde snuivend haar neus op.

Vijftien kinderen uit Beslan in Oost-Ossetië, tussen de 12 en 14 jaar, waren ruim twee weken te gast geweest in Frankrijk. Die avond zouden ze nog naar een ceremonie op Trocadéro in Parijs gaan, om te herdenken dat het precies vier jaar geleden was dat zwaar bewapende terroristen hun school binnendrongen, op de eerste dag van het nieuwe schooljaar. Bij die actie vielen 335 doden, waaronder 186 kinderen. Alle kinderen die overleefden, kampen met fysieke en/of psychische stoornissen. Voor de reis naar Frankrijk waren vijftien van de gezondste overlevers uitgekozen.

Alleen Tedtov Elbrus, loco-burgemeester van Beslan, hield het droog. Hij sprak de de slotwoorden: ‘We kennen Frankrijk van Jules Verne, de Drie Musketiers, Victor Hugo’, zei hij. ‘Het is ontroerend hier te zijn en zoveel warmte te ondervinden in een land.’ Waarna de kinderen in hun groene shirts nieuwsgierig achterom keken, het zaaltje in. Toen ze zagen wat ze teweeg hadden gebracht, brak door hun tranen heen een voorzichtige lach.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden