Column

'Eerst je driemaal in de rondte werken en dan een zijspoor, is dat nou slim?'

Als we langer doorwerken maar in totaal niet meer uren maken, wordt ons leven een stuk evenwichtiger, zegt Malou van Hintum.

Beeld anp

Ik stond gisteren in de rij bij het serviceloket van de NS. Daar zag ik grote borden staan met reclame voor 'seniorentarieven'. Het magazine 'Plus' vertelt lezers op haar site: 'U wordt 65 en dat betekent: korting! Het voordeel ligt voor het oprapen.'

Vrijetijdsfeest
Openbaar vervoer, hotels, stadspassen, kortingen bij musea, speciale tarieven bij sportscholen, goedkoper een huisje huren, de 50-Plus Bios bij Pathé (ha! Daar mag ik dus ook naartoe. Wat jammer dat ik gewoon fulltime werk), kortingen op theaterbezoek. Het leven als senior lijkt zo wel één groot vrijetijdsfeest, gesubsidieerd door de overheid. Je zou het een vorm van leeftijdsdiscriminatie kunnen noemen. Maar waarom bestaat die eigenlijk?

We leven in een tijd dat de levensverwachting hoog is en ziekten en gebreken voor een belangrijk deel zijn verschoven naar de laatste fase van ons leven. Er zijn, gelukkig, ook steeds minder mensen lichamelijk versleten door hun werk. Dankzij beschermende wetgeving, machines en handige hulpmiddelen, is veel werk lichter geworden en daardoor langer vol te houden.

Er is daarom geen reden om vast te houden aan een gefixeerde pensioenleeftijd en het arsenaal aan kortingen en voorzieningen dat daar nu automatisch bij wordt geleverd. Het ligt er maar aan hoe je eraan toe bent, wat je nodig hebt en wat je kunt betalen.

Spitsuur
Tegelijk zien we ook hoe mensen op het 'spitsuur' van hun leven zichzelf driemaal in de rondte moeten werken om het allemaal voor elkaar te krijgen: op het werk goed presteren, de kinderen goed opvoeden, een sociale buurtbewoner en betrokken burger zijn, gezond leven.

Is het niet raar dat we in sommige fasen van ons leven op alle terreinen 100 procent acte de présence moeten geven, en in andere fasen op een zijspoor staan - zelfgewild, of afgedankt? Dat is geen slimme manier om met menselijk kapitaal om te gaan.

Evenwicht
Kunnen we niet beter iedereen laten werken naar zijn mogelijkheden? Kunnen we niet beter die veelgeprezen hedendaagse flexibiliteit gebruiken om vanuit een levensloop-perspectief ons werk te organiseren?

Dan betekent flexibiliteit niet dat je 24/7 beschikbaar en bereikbaar bent, maar dat er meer ruimte ontstaat om een evenwichtig leven te leiden - voor en na je 65ste. Dan kan het spitsuur ontlast worden, ontstaat er meer tijd om een nieuw sociaal weefsel te creëren, en kunnen generaties samen optrekken in plaats van zich afzetten tegen elkaar.

Langer werken, maar niet méér. Dat is niet alleen prettig, het is ook wel zo praktisch.

Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MalouvH

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden