Column

Eerlijke sport bestaat niet

Wielrennen is een wonderlijk fenomeen. Drie Nederlanders eindigden dit jaar in de topnegen van het eindklassement van de Vuelta, van wie eentje (Poels) de onbreekbare sleepkabel van eindwinnaar Froome was. Toch was er ook teleurstelling: Kelderman viel van het podium naar plaats vier, Poels werd zesde en Kruijswijk negende.

Denk eens na: wat een weergaloze prestatie. Alsof de duistere jaren nooit hebben bestaan, alsof wielerland Nederland nooit is verdwaald in het verdorde bos van prestatieloosheid. Ja, het waren sowieso opzienbarende dagen. Alberto Contador, protagonist van aanval en eeuwige strijd, glorieerde op de flanken van de Angliru, de berg waarop de versnellingsbak van een auto huilt van opwinding. Zijn innige flirt met verboden middelen in bepaalde fasen van zijn loopbaan was zaterdag een voetnoot bij de bewondering. We willen helden in de sport.

Pagina's lang liet de Volkskrant ons zaterdag alle hoeken van de wachtkamer van de dokter zien, in een fascinerend verhaal met 'dodo' (dopingdokter) Peter Janssen. Hij onthulde dat Leontien van Moorsel buiten het spreekuur om een dopingkuur volgde in 2000, in de aanloop naar de Olympische Spelen van Sydney, de beste wedstrijden uit haar leven. 'Ons' Leontien, de vlotte meid uit Boekel die zo mooi opgemaakt haar medailles ophaalde, als ontheiligd icoon van sportzelfbewustzijn.

Wat een arts, denk je dan allereerst. Een man die het toedienen van doping tot hobby verhief, als Kuifje in Verbodenmiddelenland, met afgemeten doses om onder de normen van de controleurs te blijven. Maar ja, het was oude, verjaarde koek, oordeelden velen. Voorbeeld van het oude wielrennen. Dat gebeurt allemaal niet meer, want we leven in tijden van het nieuwe wielrennen.

Wie zegt dat? De organisatie van de Vuelta jaagt de mannen de Angliru op, op de voorlaatste dag. Heldendom zullen we krijgen. Ook wij, de consumenten, zijn schuldig. Wat willen we? Heroïek? Eerlijke sport? Sensatie? Het is zaterdag 6 graden, het regent, een tent is omgewaaid. De verslaggevers verkneukelen zich. De Angliru, de naam spreken ze bezwerend uit in de aanloop. Als de Angliru eenmaal is bereikt, is de zon doorgebroken en valt het mee, maar 23 procent stijgingspercentage blijft 23 procent. Contador valt bijna om in de bocht. We genieten. Of het eerlijke sport is, is even onbelangrijk.

Eerlijke sport bestaat trouwens niet, al is het maar omdat de een wordt geboren in de woestijn en de ander aan de voet van de berg. Wij willen dat Contador aanvalt, dat hij de hegemonie van Sky doorbreekt, dat Nederlanders uitblinken.

Best veel is te zeggen voor het vrijgeven van doping, onder leiding van 'kundige' artsen als Janssen. We zijn dan van oneindig veel gezeik af en het is een stuk goedkoper. Alleen dat ene aspect knaagt zo hard aan het geweten, dat je het niet kunt negeren: dat je ontluikende jeugd dwingt mee te doen aan gekkigheid en bedrog. Dat mogen we nooit toestaan: dat we de illusie definitief verstoren. Sport drijft grotendeels op die illusie.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Verbetering: In een eerdere versie van deze column stond dat Wilco Kelderman van het podium viel en op plek vijf in het algemeen klassement eindigde. Dat moest zijn: plek vier.