Eerlijk is het niet, maar wat is het wel?

'Enschede is lief', fluistert het meisje met de zwarte krullen tegen haar vriendin. 'Enschede is écht lief.' En dan lopen ze vast in een woud van paraplu's - een half uur voor de stille tocht van medeleven en alle straten staan al vol....

Van onze verslaggever Toine Heijmans

Zo lief is Enschede vanavond: iedereen is er, niemand ontbreekt. Vijftienduizend zwijgende lopers waren verwacht, honderdduizend zijn er gekomen. De regen valt hard uit de hemel vandaag, maar niemand die het deert. De mensen van Enschede zijn toch al doorweekt van het verdriet.

Vanuit de kronkelstraten van de stad komen ze bijeen, in stilte, schuifelend door de natte straten.

De schoolkinderen dragen witte lelies. De brandweermannen dragen rode rozen.

Korps Hengelo kwam met een paar stadsbussen vol. 'We dachten dat we met veel waren', zegt Jan Siemerink, 'maar kijk eens hoeveel mensen met ons meeleven.'

Die ochtend droop het regenwater van hun petten, toen ze Theo Hesselink ten grave droegen. Hij vond met drie collega's dood, omdat ze de vuurwerkbrand probeerden te blussen. Druipend staan buiten de kerk honderden brandweermannen uit heel Nederland die hem de laatste eer bewijzen. Harde koppen met tranen op de wangen.

'Eerlijk is het niet', zei brandweerleider Groos. 'Maar wat het wel is, weten we ook niet.'

Het is heel stil rond de kerk. En in de stad.

Heel Enschede lijkt vandaag de adem in te houden: vandaag is de dag van het verdriet. 'Wij Twentenaren', fluistert een man die meeloopt in de stille tocht', zeggen toch al niet veel. Maar vandaag zijn we extra zwijgzaam.' Hoe stil een stille tocht kan zijn. De Turkse jongen moet zijn brommer stoppen. De yup moet zijn mobieltje stoppen. Het gebeurt allemaal in gebarentaal: zwijg.

Aan het hoofd van de stoet loopt burgemeester Mans, met daarbij premier Kok en kroonprins Willem-Alexander. Het is geen tocht, het is een processie. Het is geen protest, het is een collectief verliezen. Ver achter Kok en Mans en de prins loopt Harm Smallenbroek, de vorige eigenaar van Fireworks. Hij wil niks zeggen. Hij huilt.

'Ik weet mij de tolk van heel Nederland', zegt Kok in hetVolkspark, het eindpunt, 'wanneer ik mijn deelneming betoon met de betrokkenen.' 'Dit is geen herdenking', zegt Mans terwijl de bomen druipen, 'al was elke stap was er een schreeuw in ons hart.'

Ook in het Volkspark houdt iedereen de adem in, en luistert naar muziek. Het Symphonisch Blaasorkest speelt Ravel, Pavane pour une infante perdu. En er is een gedicht over Enschede van Willem Wilmink.

De tienduizenden die nog naar het Volkspark lopen als Mans en Kok allang zijn uitgesproken, herdenken wel degelijk. Ze laten een zee van bloemen achter, met briefjes soms. 'Sommige gebeurtenissen zijn maar moeilijk te begrijpen', staat er op één.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden