Eerbetoon aan Reed schuurt te weinig

DANS


Songs for Drella


Al met al sleept Scapino je toch mee in een duistere, grijsgetinte voorstelling.

Rotterdam -Succes bij voorbaat: een dansvoorstelling op geweldige muziek, gemaakt door legendarische musici, over een legendarisch onderwerp. Toch hebben de choreografen Ed Wubbe en Marco Goecke het zich niet makkelijk gemaakt met Songs for Drella.


Songs for Drella is genoemd naar het concert dat Lou Reed en John Cale in 1989 gaven ter ere van popartist Andy Warhol. Reed en Cale hadden in de jaren zestig The Velvet Underground opgericht, een rockband die onderdeel werd van Warhols multimediashow Exploding Plastic Inevitable. Warhol, die met zijn studio The Factory het epicentrum van de avant-gardescene in New York was, was hun goeroe, hun inspirator, hun Dracula én Cinderella.


De in memoriam-songs, waarop Scapino Ballet Rotterdam nu danst, gaan over Warhols jeugd, zijn kunstenaarschap, zijn zakentalent. Over zijn beeld van zichzelf, maar ook over hoe Reed en Cale hem zagen. Scapino gebruikt ze bijna alle vijfien en voegt er een paar levendige nummers van Charles Mingus en Jimmy Smith aan toe, toppers uit de jazz in de begintijd van The Velvet Underground - totaal anders maar net zo vrij.


De uitmuntende dansers gaan van nummer naar nummer, een structuur die aanvankelijk erg vermoeiend is. De beweging zorgt voor zo veel 'afleiding' dat je niet echt naar de tekst luistert, met als gevolg dat je op zowel het niveau van de muziek als de dans in een soort abstractie belandt die ook nog eens heel fragmentarisch is. Bovendien is de kale ruimte duister belicht, wat de dansers, gekleed in grijstinten, vervelend op afstand houdt; het zijn soms meer vlakken en vegen dan persoonlijkheden.


Langzamerhand echter zuigt Songs for Drella je toch mee. Word je doordrongen van de sfeer die vooral zachtmoedig, respectvol, melancholisch is, maar soms ook gestresst en wanhopig, met gitaren die snerpen en stemmen die aarzelen. Raken de totaal verschillende, zeer herkenbare bewegingsstijlen van Goecke en Wubbe aan elkaar gewend, lijkt het wel, zoals min en plus elkaar nodig hebben. Goecke met zijn razendsnelle, zeer kleine, vaak hoekige bewegingen en trillingen die aan nerveuze dieren, en hier soms ook aan de mechanische hapering van de stomme film doen denken. Wubbe met zijn meer uitgerekte, vloeiende lyrische stijl.


Wat erg goed werkt zijn de vermenigvuldigingen; een solo wordt opeens zes man, zoals Warhol zijn kunst in series uitbracht. De overgangen tussen de scènes en songs zijn inventief en soepel. De confrontatie, de daadwerkelijke verstrengeling tussen de twee bewegingsstijlen, had prominenter gemogen. Daar zat de meeste schuring en spanning.


Songs for Drella, Scapino Ballet Rotterdam. Choreografie: Ed Wubbe en Marco Goecke. Muziek: Lou Reed, John Cale, Charles Mingus, Jimmy Smith. 23/2, Rotterdamse Schouwburg. Tournee. scapinoballet.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden