Eerbetoon aan een beruchte luchthaven

Zeldzaam is de reiziger die niet met horrorverhalen over JFK in New York aankomt. De luchthaven John F. Kennedy dus, niet de 35ste president van de VS....

Vervallen donkere gangen, eindeloze rijen, botte douaniers met rare vragen. En dan: bagage die niet wil komen. Gekmakende drukte. Opdringerige taxichauffeurs. Nauwelijks te bewandelen krochten richting de trage metro.

Was dit hoe het fantastische New York zijn bezoekers verwelkomde? Het had iets derdewereldachtigs. Een gewone transl-Atlantische jetlag kon er de proporties van een migraine door aannemen.

Ik vlieg veel, meestal vanaf JFK, dat New Yorkers ‘Kennedy’ noemden. Ik herken de klachten maar al te goed. Maar na jarenlang de gedaante van een deprimerende bouwput te hebben aangenomen, is het vliegveld veranderd.

Er zijn nieuwe wegen en een heldere bewegwijzering gekomen. Wachtende gele taxi’s worden goed begeleid. Nieuwe metrostations zijn verrezen bij aangenaam verlichte aankomst- en vertrekhallen –- vooral Terminal 4 van KLM. Daar is het eten meer dan aanvaardbaar, zijn de toiletten schoon en klinkt het omroepsysteem op normaal volume. De veelgebruikte Delta-terminal is nog steeds een dump: een grijzige bouwval. Maar ook Delta belooft een ‘totale, ongelooflijke’ renovatie. We zullen zien.

Het belangrijkste is dat de wachttijden voor vliegtuigen aanzienlijk zijn verkort op een van de drukste luchthavens van de Verenigde Staten. Internationaal berucht waren de verstikkende uren op vertrekbanen, waarbij de wc’s zich vulden en de kinderen niet meer ophielden met krijsen.

In de winter van 2007 zaten Jet Blue-passagiers meer dan acht uur gevangen in een stilstaande Boeing. ‘Een geluidsdichte doodskist’, zo omschreef een reiziger het vliegtuig na enige tijd.

Die tijden zijn voorbij. Dankzij een nieuw systeem vertrekken toestellen pas bij de gate als ze er klaar voor zijn, wat een kwartier van tevoren wordt besloten. De wachttijden worden korter, de passagiers verblijven rustig bij de gate tot het laatste moment, de maatschappijen besparen op brandstofkosten omdat ze nauwelijks meer in de file staan.

Dit alles klinkt mij niet als raketwetenschap in de oren, maar in New York is het als een doorbraak gevierd.

Terecht, zo blijkt. In maart en april was er één vlucht die langer dan drie uur kerosine stond te verbranden op de startbaan. Dat waren er 21 in dezelfde periode vorig jaar. ‘We zien absoluut dat er een effectievere manier is om een vliegveld te runnen’, zei JFK-manager Bob Junge, met gevoel voor understatement.

Dan nog iets. Als motorrijder kan ik sinds kort gratis parkeren op een van de tientallen speciale plekken voor motoren, die voor lang parkeren zijn aangelegd. Heb ik weinig bagage, dan rijd ik in een half uur naar Kennedy. Zo omzeil ik een ellenlange metrotocht of hoge taxikosten en verkeersopstoppingen. De woorden ‘Kennedy’ en ‘goede service’ in één zin - het is even wennen.

De luchthaven doet een beetje aan Schiphol denken, wat in luchtvaartkringen het grootste compliment schijnt te zijn, aangezien Amsterdam wereldwijd bekendstaat als een topvliegveld. En het kan zijn dat ik het me verbeeld, maar ik meen van bezoekers ook steeds minder horrorverhalen te horen.

Diederik van Hoogstraten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden