Eenzaamheid van tieners en de vraag naar identiteit

Er was zondagavond bijna geen puber te zien tijdens de start van de Scheurweken van jongerentheatergroep Het Syndicaat. Maar dat is gebruikelijk bij premièrepubliek in het theater....

Ook het nieuwste drieluik Scheur geeft aanleiding tot discussie. Alle drie de fragmenten van elk een klein half uur behandelen niet alleen de eenzaamheid van tieners maar ook de bijbehorende knellende vraag: wie ben ik en wie kan ik zijn? Schrijfster Esther Gerritsen geeft het meest indringende antwoord. In Scheur 1 laat ze een jongen zijn eigen imago benoemen. Eerst ontmaskert hij de woorden die hij zou kunnen gebruiken zoals attent en lookalike. Dan gaat hij in de aanval. Hij betrapt de toeschouwer op het beeld dat die zich van hem vormt. Tenslotte neemt hij de gevaarlijke houding aan van een potentiële seriemoordenaar. Acteur Barry Atsma zet in deze verontrustende monoloog, sober en strak geregisseerd door Herman van Baar, zijn charisma van een vileine sekteleider in om een ongrijpbare, opgefokte puber te spelen. Zelfs in de blikkerige karaoke-versie van Imagine twijfel je of je hem nu kunt vertrouwen of niet.

De jongen en het meisje in Scheur 2 denken elkaar te kunnen vertrouwen maar durven elkaar niet de liefde te verklaren. Ze fantaseren er over, hunkeren naar elkaars lijf maar zijn bang voor het einde van hun vriendschap. Regisseuse Daniëlle Wagenaar maakte van hen twee jonge onhandige punkers. Isabella Chapel is niet bang haar boezem en buik in de strijd te gooien om tegenspeler Niek van der Horst zijn mannelijkheid te laten ontdekken. Met een hitsig, kortademig fysiek gevecht als resultaat dat soms over de top gaat maar door de hilarische tekst van de onbekende Marieke ter Doest van lucht wordt voorzien. Zelden kwam een beschrijving van onvervulde erotische tienerverlangens zo eerlijk uit de strot van twee acteurs.

In Scheur 3 kruipt Niek van der Horst in de huid van een gewone jongen die het hoopt te maken als imitator van sterren als Elvis Presley. Telkens als hij opgaat in zijn hobby realiseert hij zich echter dat hij 'nu iets doet dat helemaal fout is'.

Regisseur Ivar van Urk laat de acteur te lang aan het woord met een te gewild-warrige tekst. De afgebroken zinnetjes worden eerder een maniertje dan dat ze iets verraden over de verscheurde inborst van deze vechtende underdog. Toch mist de uiteindelijke imitatie zijn hartverscheurende werking niet. Het Syndicaat kan met een gerust hart door Nederland en België gaan scheuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden