EénNL

Alles is, in de politiek, een kwestie van het mooie plaatje, de perfecte stropdas en op het ideale moment een goeie wisecrack die als soundbite weken meekan....

Martin Bril

Gisteren presenteerde Marco Pastors het programma van EénNL. Hij deed dit, als Rotterdammer, gek genoeg, in Amsterdam, in Studio Desmet aan de Plantage Middenlaan. Het was geen toeval dat zijn partij daar was neergestreken, zo zei hij, want hier immers werkte Theo van Gogh regelmatig aan zijn programma’s. In diens traditie van het vrije woord wil Pastors kennelijk graag staan, in ieder geval zou hij de dode Theo graag voor zijn karretje willen spannen.

Dat brengt me op het volgende: het was een oer-Hollandse bijeenkomst daar in het donkere café van de voormalige bioscoop. Aan de muur hingen de posters van EénNL – een rood-wit-blauwe tulp speelt de hoofdrol. Het is een gestileerde, nette tulp, maar toch roept hij de tulpen van Jan Cremer in herinnering. Als één moderne kunstenaar zich met de tulp heeft verstaan, is hij het wel. Maar er was nog veel meer Holland, in de taal bijvoorbeeld.

‘In Nederland heeft het deksel veel te lang op de pan gezeten’, zei Marco Pastors op zeker moment, ‘het wordt tijd om het deksel eens op te tillen en rustig in het pannetje te kijken, er een beetje in te roeren en af te wachten wat er dan gebeurt.’ Je zag het pannetje staan, en Marco met een theedoek om het middel en een houten lepel in de hand het hoofd in de damp steken.

Pepernoten waren er ook.

Joost Eerdmans presenteerde er maar liefst dertig, in de vorm van voorstellen die Nederland onmiddellijk een stuk veiliger zullen maken. Dat tijdens zijn gulle praatje een van de EénNL-tulpenposters van de muur gleed, deed aan de ernst van de zaak niet af. Daarna was het woord aan Ronald Sörensen, die sprak over de belabberde staat van het Nederlandse onderwijs. In dit verband kwam deze opmerking voorbij: ‘Je kunt aan een appelboom blijven schudden, maar als er geen appels meer in de boom zitten, heeft het weinig zin.’ Ook had hij nog een ‘eenheidsworst’ in de aanbieding; die kant moet het niet op met Nederland.

Nu was het woord aan Pastors (die een mooie, roze, zijden das met bloemen droeg, alsmede een speldje met een tulp, net als zijn medepartijleden). Hij kwam te spreken over meneer Jansen in Appelscha: die wil Ali geen baan meer geven als voortdurend in de krant staat dat alle Ali’s er een potje van maken. Die negatieve spiraal moet eindelijk eens worden doorbroken, en dan vooral door de Ali’s aan strenge regels te onderwerpen, en ‘de trap van bovenaf te vegen’. Anders wordt het hier een Paramaribo aan de Noordzee, een Casablanca aan de Amstel en een Istanbul aan de Maas. Dat moeten we niet hebben.

Nee.

Nederland, vindt EénNL, moet weer gezellig worden. ‘Het wás gezellig, en zo moet het ook weer worden. Er wonen hier heel veel mensen van diverse pluimage, maar keurig geschikt kan dat een mooi boeket zijn. Dát is Nederland. Daar zijn we trots op.’ Tot zover dit bericht uit de vrolijke, Hollandse keuken van klein rechts.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden