Eenmansorkest

Hij was eigenlijk niet zo tevreden met de manier waarop veel oude nummers op plaat stonden. Dus speelde Jeff Lynne van ELO ze dertig jaar later opnieuw in. 'Ik had verder toch niks te doen.'

Er ligt een nieuwe cd van Electric Light Orchestra in de winkels. Mr. Blue Sky heet deze. 'The Very Best Of Electric Light Orchestra' staat erop. Fijn, hits als Can't Get It Out Of My Head, Livin' Thing en Don't Bring Me Down zo bij elkaar. En natuurlijk, dat Mr. Blue Sky blijft ook een onverwoestbaar liedje.


Maar wat er niet op de cd staat - met het bekende ruimteschip van het album Out Of The Blue (1978) op de hoes - is dat het allemaal nieuwe versies zijn. Jeff Lynne, zanger en componist van Electric Light Orchestra (ELO) heeft alle nummers opnieuw ingespeeld en gezongen. De nieuwe versies lijken veel op de oude, maar zijn net iets anders. Was dat nodig, en zo ja: waarom?


'Elke keer als ik een van de ELO-nummers op de radio hoorde, ergerde ik me dood', legt Jeff Lynne aan de telefoon in zijn woonplaats Los Angeles uit. 'Goeie nummers nog altijd, daar niet van, maar net niet goed gemixt of voorzien van geluidjes die er niet hoorden of die ik er in elk geval niet bedoeld had. Dus dacht ik drie jaar geleden, hier in Beverly Hills waar ik verder toch niks te doen had, weet je wat, ik ga Mr. Blue Sky gewoon eens helemaal opnieuw opnemen. Dat beviel zo goed en ik was zo blij met de nieuwe versie dat ik nog wat nummers opnieuw ben gaan doen.'


Het moet gezegd, alles wordt minutieus nagespeeld, hooguit klinkt de zang van Jeff Lynne wat lager en is er iets van bombast uit de liedjes gefilterd. Maar is dat niet juist waar ELO-liefhebbers zo van hielden?


'Mogelijk ja, maar niet getreurd, ik trek mijn oude werk niet terug en ga echt niet al mijn albums opnieuw inspelen. Het zal bij deze elf nummers blijven. Wat het publiek ervan vindt interesseert me eigenlijk niet. Het zijn mijn liedjes en ik breng ze graag op de markt zoals ik vind dat ze moeten klinken en zoals ik ze graag zou willen horen - zo dus. Maar u mag hem ook laten liggen hoor, ik heb nog een plaat gemaakt.'


Long Wave heet deze gelijktijdig met Mr. Blue Sky verschenen solo-plaat. 'Het is net als met onze vertrouwde Engelse bussen. Je bent er lang vergeefs op aan het wachten en ineens verschijnen er twee', grapt Lynne. 'Long Wave verwijst naar de radio waar ik als kind altijd naar luisterde, ik zing er allemaal liedjes op van vóór de rock-'n-roll-tijd en ik daar ook door aangetast werd.'


Lynne (64) zingt liedjes die hij leerde kennen van onder anderen Charles Aznavour (She), Don Covay (Mercy, Mercy) en Roy Orbison (Running Scared). 'Het was voor mij echt opnieuw beginnen, ik had lang niet meer echt gezongen en wist ook niet wat te zingen. Gewoon geen idee meer. Ja, oude ELO-liedjes, maar ik ben jarenlang zo met productiewerk bezig geweest dat ik het zingen haast was verleerd. Gewoon opnieuw beginnen met de liedjes waarmee ik ben opgegroeid, leek me een goed begin.'


Lynne was, nadat hij in 1986 zijn succesvolle ELO had ontbonden, goed terechtgekomen. 'Ik had de ambitie als producer aan de slag te gaan en ik had me met mijn bandje ook wel aardig bewezen. Maar je moet even een goede opdrachtgever vinden, zeg maar. Die meldde zich in 1987 in de persoon van George Harrison. Je mag gerust zeggen dat George mijn leven heeft veranderd.'


Lynne produceerde Harrisons plaat Cloud Nine, en dat niet alleen. 'Er ontstond echt een klik zoals ik die zelden met muzikanten had.' Harrison wilde meteen meer. Een bandje beginnen bijvoorbeeld. 'Ja echt', roept Lynne lachend. 'Hij zei: weet je wat, we vragen Bob Dylan, Roy Orbison en Tom Petty. Leuk toch? Ja, natuurlijk, zei ik, denkend dat hij een grapje maakte. Maar een week later had hij ze allemaal geboekt en gingen we de studio in.'


Dit 'bandje', Traveling Wilburys, werd wereldwijd een succes. De verhouding met Harrison bleef zo goed dat Lynne ook aan de andere Beatles werd geïntroduceerd.


'Met George, Paul en Ringo in de studio, kun je het je voorstellen? Ik niet, maar het was wel zo, in 1995. Ik zal niet zeggen dat Free As A Bird het beste is dat ik ooit geproduceerd heb, maar het is wel het liedje waarop ik het meest trots ben. Ik, Jeff Lynne, samen met de Beatles. En dat niet alleen, het was ook nog knap lastig om iets van dat liedje te maken. Het basismateriaal was een demo van John Lennon met zijn zang heel dicht op de piano. Dat moest ik echt uit elkaar trekken om ruimte te geven aan de andere Beatles.'


Deze postume Beatlessingle heeft Lynne veel opgeleverd, maar geen inspiratie, zegt hij nu. 'Die komt eigenlijk nu pas langzaam weer, en we zijn al meer dan vijftien jaar verder ja.'


Lynne is voor zijn twee nu verschenen platen ver teruggegaan in zijn eigen verleden. Misschien had het wel iets therapeutisch, beaamt hij. 'Maar er liggen inmiddels acht nieuwe nummers klaar. Echt nieuwe Jeff Lynne-nummers die smeken om een eigen album. Ik heb nu wel weer genoeg in het verleden gewroet en ga me op de toekomst richten.'


Long Wave. Frontiers Records/Rough Trade

Mr. Blue Sky - The Very Best Of Electric Light Orchestra. Frontiers Records/Rough Trade

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden