Column

'Eenmaal binnen is Ernst Jansen volkomen naakt'

Elke zitting opnieuw bereikt Ernst Jansen ongezien de rechtszaal, schrijft columnist Lidy Nicolasen. 'Jansen stelt ons allerminst teleur. Hij is een artiest. Zijn dossier is als het werk van Paul Klee.'

Oud-neuroloog Ernst Jansen Steur (R) in de Almelose rechtbank.Beeld anp

Het regent er, de straat is opgebroken en de Twentse horrorarts Ernst Jansen (voorheen Jansen Steur) staat er terecht. In Almelo is altijd wat te doen. Het is drie minuten lopen van het station naar de rechtbank, een in paarse steen opgetrokken gebouw dat de Ten Cate-toren - relict van de florerende textielfabriek - in voornaamheid inmiddels verre overtreft.

Elke zitting opnieuw bereikt Jansen ongezien de rechtszaal. Eenmaal binnen is hij volkomen naakt. Niet dat hij geen kleding draagt, integendeel zelfs. De shabby outfit met colbert, spijkerbroek en gele das is na de eerste dag ingeruild voor een smetteloos grijs kostuum. Geen idee van zijn schoenen. Ik kan ze niet zien, omdat ik samen met collega's in een belendend vertrek zit gepropt.

Op een groot scherm voor ons ontrolt zich keer op keer een adembenemend drama. Alleen titel en tune ontbreken nog. De camera filmt de hoofdrolspelers frontaal en zoomt bij tijd en wijle op ze in. Zo kan het gebeuren dat je niet alleen recht in de ogen kijkt van rechter Marcel Bodenga, maar ook van de verdachte, hoofdrolspeler bij uitstek. Naakter kan het bijna niet.

Gespeeld onschuldig
Hij oogt vermoeid. Hij loenst een beetje. Hij kijkt trouwhartig naar de rechter, soms gespeeld onschuldig. Zijn gezicht is zongebruind. Het haar grijst bij de slapen, de langere, gekleurde lokken zitten onder de gel. Hij draagt een zegelring aan de ene hand, een gladde ring aan de andere. Opvallend grote handen en hé, net zo'n horloge als een collega. We zien hem sniffen, afkeurend kijken, knikken, praten, aan zijn neus krabben, zijn haren wegstrijken en al pratend met zijn handen de zwaarte van de aanklachten wegstrijken.

Zou hij weten dat wij zo dicht op zijn lip zitten, hij zou misschien net zo wegdraaien met zijn ogen als hij nu doet met zijn antwoorden. Althans, dat vermoed ik. Ik kan het hem niet vragen. Hij ontloopt de media. Hij geeft hoogst zelden een interview, beelden van hem mogen niet worden uitgezonden evenmin als geluidsopnamen. Voor wie het wil weten: hij heeft een warme stem en licht Twents accent. Het is niet moeilijk te begrijpen dat patiënten hem vertrouwden.

Tastbare bewijsstukken
Niet alleen de hoofdrolspelers komen langs op het scherm, ook tastbare bewijsstukken. Niet meteen aan pillen denken of het zakje marihuana dat hij eens een patiënt toeschoof. Wel een status, een diagnose, een uitgeschreven recept. 'Ik zal het even laten zien', zegt de rechter en dan buigt iedereen zich naar het scherm in het tafelblad voor zich. Net als we willen roepen 'en wij dan', staat het bewijsstuk ook op ons scherm.

Jansen stelt ons allerminst teleur. Hij is een artiest. Zijn dossier is als het werk van Paul Klee, vol pijlen, bollen, strepen, haastige krabbels links en rechts in de hanenpoten van een ouderwetse dokter. Ja dat staat er, knikt hij, als de rechter een verklaring vraagt. Collega's, als deskundigen opgeroepen, kijken zuinig. Summier, noemen ze zijn dossiers, het is een understatement. Ook zij hebben gehoord dat de meest rare en onleesbare krabbels na zijn vertrek uit het Medisch Spectrum Twente zelfs zijn weggegooid.

Geen hoogleraar
Er komt een drie vellen lange waslijst met verslavende geneesmiddelen langs. Hij gebruikte ze allemaal. De recepten schreef hij op papier van collega's zogenaamd voor familie, vrienden, onbekenden. Het is allemaal van een grote ontluistering. Maar de frustratie spat pas echt pijnlijk van het scherm als er receptpapier wordt getoond met rechts bovenin: Prof. Dr. E. Jansen Steur. Jansen is geen hoogleraar en dat moet een groot gevoel van miskenning hebben gegeven. Hij had er recht op, gezien het vele onderzoek dat hij verrichte en had verricht.

Vond hij en niet alleen in het diepst van zijn gedachten. Zie dit bewijsstuk. Het tekent het drama in een notendop van een ooit veelbelovende en ambitieuze arts, die achter een wijkende stip aan de horizon is blijven aanhollen. Maar wel over de ruggen van zijn patiënten.

Lidy Nicolasen is verslaggeefster van de Volkskrant. Ze schrijft wekelijks een column voor Volkskrant.nl.

Oud-neuroloog Ernst Jansen verlaat de rechtbank in Zwolle na afloop van de zitting van het Regionaal Tuchtcollege voor de GezondheidszorgBeeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden