Column

Een zinloze wapenwedloop van fourwheeldrives

Bij de voorvorige auto die we kochten was maar één vraag van belang: hoe makkelijk kun je erin doodgaan? En hoe dood? Een beetje of echt, onherroepelijk dood?

Sheila Sitalsing
null Beeld epa
Beeld epa

Theoretisch was die optie - dood - niet. We waren in Suriname, we zouden er een tijd blijven en in Suriname bestaan er verkeerstechnisch twee categorieën. Je hebt de mensen die zich te voet, per fiets, op een brommer of in een witte Toyota Corolla verplaatsen. En je hebt de mensen die zich voortbewegen in wat ze hoge auto's noemen: bakbeesten die bestaan uit een imponerende massa chroom, bumpers, pushbars en pk's - dit alles op wielen zo hoog en breed dat een compleet gezin er comfortabel in kan slapen.

De eerste categorie wordt met enige regelmaat overhoop gereden door de tweede, hetgeen niet zelden leidt tot de dood. Al zijn er ook zat mensen die geheel op eigen kracht met hun brommertje tegen een obstakel aanrijden.

Met zijn verboden op bumper-kleven, zijn verplichte stoelriemen en zijn obsessief-glad geasfalteerde wegen is Nederland een baken van beschaving en kalme suffigheid op de weg in een wrede wereld. In Suriname is de weg een bloedbad vol gaten, verzakkingen en gebroken glas dat achterbleef na verkeersongevallen. Gecorrigeerd voor bevolkingsomvang vallen er vier keer zo veel verkeersdoden als in Nederland. Ze slaan over de kop, ze botsen frontaal, ze vliegen uit de bak van de pickup.

Gevolg: een wapenwedloop van fourwheeldrives. Een four-wheeldrive betekent status en comfort, en is vaak de enige manier om ongeschonden door de regentijd te komen, wanneer de wegen in zwembaden veranderen. Maar bovenal betekent een fourwheeldrive een hogere overlevingskans.

Een Toyota Hilux leek me dus het einde, een dubbelcabinepickup. Niet voor niets de favoriet van iedereen die in oorlogsgebied moet zien te overleven, van Nicaragua tot IS-territorium.

Maar de Hilux was te duur.

Het werd een oude, muisgrijze Nissan X-Trail. In mijn net-uit-Nederland-ogen die nog niets gewend waren, was het een geweldenaar, maar eenmaal op de weg bleek het een mietje tussen het grommende, zwartgelakte goed om ons heen. Niettemin overleefden we twee dolle verkeersjaren.

Al gauw bleek hoe zinloos de wapenwedloop is. Fourwheeldrivechauffeurs achten zich zo onschendbaar dat ze van de weeromstuit gek worden achter het stuur. Zoals de vorige week overleden Otmar J.: met hoge snelheid over de kop geslagen in een Isuzu D-Max. Gek genoeg voelt het als gerechtigheid voor al die vogelvrije voetgangers, bromfietsers en Toyota Corolla-rijders. En voor de brave X-Trailrijders.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden