Een zeldzaamheid op zondagmiddag

Je had Bach en Stravinsky, alle andere componisten zweven ergens daaronder, betoogde Paul Witteman in zijn eigen muziekfeest Podium Witteman (NTR). 'Waar blijft de nieuwe Stravinksy', vroeg hij zondag aan Sjeng Scheijen, biograaf van Diaghilev. 'Je ziet hedendaagse componisten zoeken', zei Scheijen: 'Hoe kunnen we ons ontworstelen aan die vreselijke disciplines?' Witteman: 'Daar proberen we met dit programma wat aan te doen.'

Er worden inderdaad muzikale grenzen geslecht in Podium Witteman, maar na de eerste drie afleveringen lijkt het nog zoeken naar de juiste toon. Het huisorkest Fuse, bestaande uit jonge musici in glimmende broeken en felle lippenstift, vermengt in eigen arrangementen klassiek met jazz en pop.

In de kunst- en cultuurprogrammering zijn de podia gewisseld. NTR Podium verdween. Opium TV verschoof van de zaterdag naar de donderdag.

Het tijdstip van de zondagnamiddag is voor kunst en cultuur sinds De Plantage (VPRO) een goede gewoonte geworden. Het voelt, zeker in de wintermaanden, als een natuurlijk moment van de week. Kunststof TV, met doorgaans nogal inwisselbare gesprekjes met vier schrijvers, kunstenaars of musici rond een tafel, verdween, nu is er op zondag dus, naast het vertrouwde VPRO's Vrije Geluiden in de ochtend, Podium Witteman.

Bijna anderhalf uur klassieke muziek op tv, dat is een zeldzaamheid geworden.

Volgens de heersende mode leek klassieke muziek in de ogen van tv-makers niet meer op zichzelf te kunnen staan. In het lovenswaardige De Tiende van Tijl hield presentator Tijl Beckand het midden tussen ambassadeur en muziekleraar van een middelbare school. In andere programma's waren de onvermijdelijke BN'ers het smeermiddel tussen muziek en publiek. Ze mochten dirigentje spelen, of, in Masterclass van de EO, aria's uit de Matthäus Passion of Händels Messiah onder de knie proberen te krijgen. Alles voor de verheffing van het volk.

Ook in het gevarieerde Podium Witteman doken afgelopen weken BN'ers op, voor een publiek van overwegend vijftigplussers. Guus 'Kedeng kedeng' Meeuwis bijvoorbeeld, maar dat was vanwege zijn pianist/componist Jan-Willem Rozenboom, die verraste met een vloeiende uitvoering van twee van Bachs Goldbergvariaties.

Een week later was het Jan Vayne, die wel imponeerde met zijn improvisaties op een vleugel die afwijkend was gestemd, volgens het Divine9-systeem. Die stemming klonk soms fraai, soms 'vals'. Bezoekers van een concert in die stemming hadden het idee dat zij 'reine' muziek hoorden, maar dat vond zowel Mike Boddé als Maarten 't Hart 'esoterisch geleuter'.

Er was een quiz met de 'muzikale alleseter' Floris Kortie, waarin - altijd leuk - kandidaten uit bekende popnummers de klassieke inspiratiebron moesten herkennen. In de rubriek 'De shuffle' speelt Mike Boddé met 'dwarsverbanden tussen klassiek, jazz en pop', tussendoor zijn er talentvolle muzikale gasten die weten waarover zij het hebben.

Zondag was de toon heel anders. Witteman moest het wegens ziekte zonder de vrolijke noten van Boddé stellen, ook stoorde er een microfoon. Maar ook de onderwerpen waren ineens een stuk 'zwaarder'. Zangeres Lenneke Ruiter kwam zingen (Witteman: 'Waarom toch altijd dat vibrato in operastemmen?'), Fuse speelde een stuk van Frank Zappa, Jan van Elsacker, zong Die Krähe uit Schuberts Winterreise, zangeres Wende Snijders had van de teksten nieuwe versies gemaakt onder begeleiding van pianist Gerard Bouwhuis.

Het is weer helemaal zondagmiddag op tv. Mooi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden