Een wielerbaan als een Ikea-kast

Vandaag start de Zesdaagse van Rotterdam. De baan waarop de renners rijden, is een geweldige bouwdoos. Een paar handige jongens hebben de constructie zo overeind.

ROTTERDAM - Bij het betreden van het Sportpaleis Ahoy valt maar moeilijk voor te stellen dat de Zesdaagse van Rotterdam er drie dagen later, vandaag, begint. Rond zeven uur maandagochtend ligt de betonnen vloer bezaaid met onderdelen. Toch moet nog diezelfde avond de tweehonderd meter lange wielerbaan zijn opgebouwd.


Geen van de pakweg twintig medewerkers van het constructieteam lijkt zich daarover zorgen te maken. Tijdens voorgaande edities duurde de bouw vaak maar een uur of twaalf. Een keer lukte het zelfs in acht uur, vertelt wedstrijddirecteur Frank Boelé. 'Maar toen was het oudejaarsavond en wilde iedereen vroeg naar huis.'


Door zijn korte opbouwtijd is de Rotterdamse wielerbaan in Europa de enige in zijn soort. Er zijn andere, zogenaamde portable velodrooms, weet Boelé, zoals in het Duitse Bremen bijvoorbeeld. Maar door de ingewikkelde constructiemethode duurt de opbouw daar bijna vier dagen. En echt goed zijn die banen vaak niet.


Het maakt de wielerbaan van Rotterdam ook interessant voor andere steden met de ambitie een zesdaagse te organiseren. Zo stond de velodroom in september vorig jaar in Tilburg voor de eveneens door Boelé georganiseerde Zesdaagse van Brabant en werd hij eerder al eens in België (Hasselt) en Italië (Cremona) neergezet.


Naast praktisch is de Rotterdamse baan ook erg snel, meent Marvin Smart. Als amateur was hij in de jaren zestig regelmatig actief als baanrenner, maar na een valpartij besloot hij de reclamewereld in te gaan. Sindsdien verft hij al meer dan veertig jaar sponsorlogo's op wielerbanen, waar dan ook ter wereld.


'Die snelheid komt door de goede vorm', verklaart de Brit, wijzend naar de overgang van de bocht naar het rechte stuk. 'De bochten van deze baan zijn niet helemaal recht. Bij het ingaan ervan is de baan vlakker dan bij het er uitrijden, waardoor renners op weg naar de finish nog een extra zetje krijgen.'


Bovendien maakt het stalen frame, waarop de opbouwbare baan rust, de constructie steviger dan veel vaste banen, die op een houten basis zijn gebouwd. Smart: 'Ik heb veel banen gezien, maar er is geen demontabele baan zo goed als die in Rotterdam.'


Terwijl Smart vertelt, is een deel van het constructieteam bezig met de opbouw van het stalen raamwerk. Met behulp van een verrijdbare kraan plaatsen ze 104 driehoekige buizenconstructies, de schuine zijde gericht naar het midden van de zaal. Elk met een andere hellingshoek, variërend van zo'n 15 graden op de rechte stukken tot ruim 45 graden in de bocht.


Zodra een deel van het ovaalvormige stalen raamwerk staat, begint een andere groep bouwers met het plaatsen van de baandelen: zware houten frames met daarop een rijvlak van multiplex platen. Veel speling hebben ze niet, want de delen van de baan moeten naadloos op elkaar aansluiten.


Beschadigingen aan de vloer, veroorzaakt door het vervoer of de plaatsing, herstellen ze met schuurpapier en houtpasta. Splinters en oneffenheden zijn immers funest voor de banden van de coureurs, die straks met snelheden van meer dan vijftig kilometer per uur over het hout rijden.


Ten slotte betreden de schilders de baan. Zij voorzien de bovenste helft van de ovaal van een nieuwe grijze verflaag om de sponsors van het vorige evenement waar de baan stond te verbergen. Daarna verven ze met behulp van mallen de juiste logo's op het hout.


Na iets meer dan twaalf uur werken, leggen de bouwers het laatste paneel op zijn plaats. De constructie van het geheel levert steeds minder problemen op, vertelt Edwin Bruin die in 2005 betrokken was bij het vervaardigen van de wielerbaan en sindsdien als toezichthouder bij de opbouw betrokken is. De routine waarmee het team te werk gaat, is verbazingwekkend.


Dat was acht jaar geleden wel anders, toen de baan bij de herintroductie van de Rotterdamse zesdaagse voor het eerst werd opgebouwd, vertelt Bruin. Toen was het nog spannend. 'Nu is de grootste uitdaging vooral te zorgen dat elk onderdeel er op het juiste moment is.'


Een aantal jaren geleden kwam de vrachtwagen met daarin het eerste van de 104 genummerde baandelen te laat. Simpelweg bij nummer twee beginnen was geen optie. De baan valt alleen in elkaar te zetten door bij het eerste paneel te beginnen en door te werken tot stuk 104.


Toch maakt de nummering ook dat er heel weinig fout kan gaan, zegt Patrick Heerinckx, operationeel manager bij de Zesdaagse. 'Je hoeft alleen de nummers maar te volgen. Het is net een bouwpakket. Eigenlijk is het nog makkelijker dan een kast van Ikea.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden