Een vrolijk afscheid, met af en toe een pijnscheut

Il Giardino..

GRONINGEN Hij zit in z’n eentje op de tribune, Leonardo. Om zijn hals hangt een buikspreekpop in de gedaante van een aapje. Wat doe ik hier eigenlijk, vraagt Leonardo aan de aap. Wat doe ik in dit stuk, dat eigenlijk De Kersentuin is, eenzaam en alleen, met een aap om m’n nek?

De scène is grappig, en tegelijkertijd doortrokken van een onmiskenbare melancholie. Het personage Leonardo (Iwan Walhain) is ‘goochelaar en manusje van alles’ in Il Giardino, de voorstelling waarmee regisseur Koos Terpstra afscheid neemt van het Noord Nederlands Toneel.

Il Giardino – de tuin – gaat over een Toscaans landgoed annex restaurant dat als gevolg van laag rendement en oplopende schulden geveild zal moeten worden, tot verdriet van de Italiaanse familie die er al generaties lang eigenaar is. Een welgestelde huisvriend stelt voor de olijfboomgaard te kappen en er vakantiehuisjes op te zetten; zo zou de boel nog enigszins gered kunnen worden. Het hoofd van de familie wikt en weegt en beslist niet – en dan is het te laat.

De Kersentuin, dus, Tsjechovs stuk over afscheid en afsluiting van een tijdperk. En toch ook weer niet. Koos Terpstra heeft met Il Giardino echt een feestje willen neerzetten, een afscheid met zang, dans, eten en drinken, grappen en grollen.

Maar niet zonder stil te staan bij wat de muren van het huis allemaal gezien hebben die afgelopen jaren dat hij en zijn club hier resideerden. En zo druppelt de weemoed, ook bij de toeschouwer, zachtjes binnen; passender vorm voor een vaarwel is nauwelijks denkbaar.

En Terpstra is daar goed in, uitbundigheid met een ondertoon die tot overdenking aanzet. Aldus heeft in Il Giardino elke acteur zo zijn maffe, slapstickachtige momenten, geestig en soms totaal over de top – en staan daar tegenover de scènes van inkeer en bezinning, zoals die van Leonardo en zijn aapje.

De ene keer heeft zo’n moment direct te maken met de handeling, de andere keer slechts zijdelings, maar het resultaat is in evenwicht: onderhoudend en om te lachen, met hier en daar een pijnscheut. En dit alles terwijl we worden onthaald op Italiaanse spijs en drank, mooie liedjes en komische intermezzo’s, die vervolgens weer naadloos in het stuk overgaan; het publiek is te gast, op de speelvloer, en de acteurs kwijten zich vol verve van hun rol als gastheer. Voor een laatste keer.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden