Een vreemd vaderland

Je vroeg laatst of het Nederlands mijn tweede vaderland is geworden. Weet je wel dat die vraag mij heel erg bezighoudt?...

KADER ABDOLAH

Ben ik een Perzische schrijver? Nee, niet meer. Een Nederlandse schrijver dan? Nee, dat hoeft ook niet. Wat ben ik dan? Of wat ben ik aan het worden? Hoe lang duurt dit proces van de verwisseling?

Op zulke vragen heb ik geen antwoord. Is het Nederlands echt mijn tweede vaderland geworden terwijl ik er eerst niets van wist? Kan het Nederlands ooit mijn tweede vaderland worden?

Als ik naar mijn omgeving kijk, zie ik dat ik aan alles een nieuwe plek heb gegeven in de Nederlandse taal. Tot nu toe was ik eigenlijk constant bezig met een grote verhuizing.

Mijn moeder zit niet meer dáár in de bergen, maar wel hier op haar tapijt, op het gras.

Mijn grootvader heeft zelfs zijn oude hoeden meegenomen. Zijn wandelstok hangt nu ergens in een van mijn verhalen.

De Sefiedganie, de rivier van mijn kindertijd, heeft haar loop veranderd. Op dit moment stroomt ze door de IJssel.

Ik heb zelfs de Sjah en de pet van die Perzische koning meegenomen.

En 's avonds ben ik bezig mijn doden met Nederlandse woorden tot leven te brengen.

Je hebt gelijk. Het Nederlands is inderdaad mijn tweede vaderland geworden. Misschien zie je ook dat de dijk van mijn moedertaal het bijna begeeft.

Maar tegelijkertijd waarschuw ik mezelf: 'Let op je woorden! Weet je zeker dat je in deze taal kunt wonen?'

Nee. Absoluut niet. De Nederlandse taal is een vijand. Een bezetter. Duitsers in de tweede wereldoorlog. Ik ben beroofd door vreemde woorden. Ik wil mijn vaderland terug. Ik wil mijn ouderlijk huis terug hebben. Maar de bezetter heeft alles meegenomen naar Nederland. Er is haast niets van mijn ouderlijk huis overgebleven. Slechts een raam met gordijnen.

In de bergen van mijn vaderland ligt het graf van mijn broer leeg. De bezetter heeft het lijk van mijn broer meegenomen en begraven in de grond van de Nederlandse taal.

Ik vrees, ik vrees dat ik op een nacht naar mijn vaderland zal sluipen. Het graf van mijn vader open zal maken en dat ik zijn lijk op mijn rug zal binden om hiernaar toe te brengen. Naar een plek in de Nederlandse taal.

Zie je het? Je maakt me bang met je woorden. Zeg maar niets meer. Kom gewoon stil bij mij zitten. En houd mijn hand vast.

Kader Abdolah

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden